Margt hefur breyst og vinnuaðferðir orðnar aðrar sem áður þóttu sjálfsagðar. Mestallt sem lengst af var gert kallaði eftir afli handanna en hætti mikið eftir vélvæðingu. Og „Vélar unnu störfin,“ eins og segir. Þær tóku við af handaflinu.

Núna snertir fólk ekki margt þungt og það þyngsta sem sumir karlmenn lyfta er tólið, stoltið, fyrir innan rennilásinn:

„Aðeins að skreppa“ er frasi sem flestir þekkja en vinnuveitandinn hatar hann sjálfur. Í laumi. Allavega er skrifstofa hans oft auð og hann hvergi að finna. En svo birtist hann. Kemur og fer. Sjónhverfingin blífur.

Líkamlegt erfiði á vinnustöðum er ekki algengt. Losna menn þó seint alveg frá öllum burðum. Allt þungt er fyrir lyftara og bretti en handaflið til staðar í starfsmönnum: „Strákar. Takið af brettinu og staflið upp þarna,“ segir verkstjórinn og bendir. „Lyftarinn okkar er bilaður og hinn lyftarinna er í láni í dag.“

Starfsmennirnir skilja og hefjast handa og vinna afskaplega sjaldséða vinnu á nútima vinnustað. Þeir horfa á verkstjóra sinn ganga inn á kaffistofu, setjast við eitt borðanna, teygja sig í dagblað, horfa yfir til hinna og eins og segja: „Hva! er bannað að kíkja í blaðið?

Liðin tíð.

Sumt sem gerist fær oft ekki mikla umfjöllun. Eins og aðrar þjóðir eiga Íslendingar sér sína sögu fátæktar. Sögu folks á förnum vegi sem beygði sig eftir snærisspota og stakk í vasa sinn. Litlir bitar hér og hvar segja söguna.