8. maí 2026.

Dökkt og/eða bjart.

Engin greind, meðalgreind, mikil greind og svo gervigreind. Hvað af þessu telst vera skást og/eða best og hver metur þetta? Veit það ekki og bara að allt eru þetta mjög vel þekkt hugtök á meðal okkar sem menn meta hver með sínum hætti og með sínu nefi og sinn hátt. Og við metum gáfur manna og eru sumir meiri sérfræðingar þar og með það alveg á hreinu hver sé „vitleysingur“, afsakið orðatiltækið hver sé vitgrannur, þar eru og sumir tærir sérfræðingar og með hæstu mögulegu og fáanlegu einkunn í að meta annað fólk í atriðinu, til að mynda hver sé ofsalega gáfaður nú eða hreint hræðilega heimskur. Sumt erum við alveg með á hreinu þegar betra væri og huggulegra öllu fólki að sjá bara venjulegt fólk, sem flest fólk hvort eð er er. Fólk er ekki vandamálið heldur liggur vandinn mest í því hvernig við sjálf tökum öðrum manneskjum og eru einföldu sannindi málsins.

Menn á köflum eru ekkert nema hégóminn með jafn mörg röng eigin möt á öðru fólki á við alla aðra menn þó að sannleikurinn sé að enginn veit vegferð annarra manneskja upp á punkt og prik og í mesta lagi utan af henni og ofan þegar upp er staðið. Er öll kurl eru komin til grafar sjáum við að raunir fólks er nokkuð jafnar heilt yfir litið. Og hver hefur ekki þá sögu að segja að hafa lent í einu og öðru sem hann var afskaplega ósáttur við en skeði nú samt? Ætli við hvert og eitt séum ekki þar með einum og öðrum hætti? Annað er síðan um hvað við tölum við annað fólk. Komum við til fólks með gagngert mæðuna okkar eða söguna þar sem allt gekk svo rosa vel? Og hvor leiðin ætli okkur finnist betri? Veit það ekki og bara það að einn tali um eigin velgengni talar annar á móti um mont.

Látum talsmáta okkar bæði byggja upp okkur sjálf og einnig allt annað fólk í kring. Það er með þeim hætti sem Kristur vinnur. Svo mikið veit ég. Talsmáti Krists byggir upp. Hann rífur aldrei niður. Þetta, minn kæri, er sannleikur sem menn mega vel taka við og gera að sínum eigin talsmáta. Þá líka og smám saman hætta menn að kvarta hvor undan öðrum. Oft er talað út af hreinni hefnigirni. Hefnigirni er með verri löstum í fólki og tekist að búa til heilan helling af vondum uppskriftum sem verið er að beita út um hvipp og hvapp.

Svolítil tíska hefur skapast á umliðnum árum þar sem sagt er frá einhverri svakalega erfiðri æsku sumra einstaklinga, sem enginn svo sem gerir neitt lítið úr og allir vita að er þarna. En væri þá ekki einnig gott að muna og vita og taka þá fram að erfiða æskan gekk alltaf með venjulegri æsku þar sem allt lék í lyndi og allt sem gerðist var með eðlilegum hætti. Hið ósköp venjulega gekk alltaf og gengur með dökku hliðinni. Líf fólks er ekki bara eitthvað eitt, það er margt. Af hverju er þá ekki bjartari hliðin einnig dregin fram úr því á annað borð var farið út þessa sálma? Er venjulegt líf fólks þá ekki nógu spennandi, segjum sjónvarpsefni? Felst einhver á slíkum rökum? Efast má um það. Af hverju venja menn sig þá ekki á að birta báðar hliðar peningsins úr því að farið var út í að birta dekkri hlið hans. Hafa menn nokkuð gleymt að það ríkir bæði ljós og myrkur í tilveru okkar mannanna og aldrei eitthvað eitt?

Nei, vinir. Venjum okkur á að fjalla bæði um dökkar og bjartar hliðar mála. Það byggir upp.

7. maí 2026.

Vilji Guðs sé minn vilji.

Ljóst er að María mey, svokölluð, veit frá byrjun að barnið sem hún ber undir belti er með beinum hætti frá Guði komið. Enginn efi bærist um þetta atriði í hjarta hennar. Var hún enda konan sem upplifði þetta kraftverk og gekk nú með barn sem enginn karlmaður kom nærri. Enginn sannkristinn maður velkist í vafa um nákvæmlega þetta atriði, sem auðvitað er grunnur þess að eitthvað meira geti fæðst fram í hjarta trúaðrar manneskju. Atburðarásin er enda á tæru. Allt í kringum fæðingu Krists, nema getnaðurinn, var gert í samræmi við lögmál gyðinga og liggur fyrir af hverju Guð valdi að fara þessa leið. Guð vildi ekki styggja gyðingaleiðtogana neitt og valdi að fara leið venjanna og vanans og gera eins og gyðingarnir þekkja og voru vanir hvað ungabörn varðar. Allt til að forðast vesen. Er Guð almáttugur enda mikið þar öndvert við okkur mennina sem ítrekað búum til vesen.

Skoðum orðið:

Lúkasarguðspjall. 2. 21–24.

„Þegar átta dagar voru liðnir skyldi umskera hann og var hann látinn heita Jesús eins og engillinn nefndi hann áður en hann var getinn í móðurlífi.

En er hreinsunardagar þeirra voru úti eftir lögmáli Móse fóru þau með hann upp til Jerúsalem til að færa hann Drottni, en svo er ritað í lögmáli Drottins: „Allt karlkyns, er fyrst fæðist af móðurlífi, skal helgað Drottni,“ og til að bera fram fórn, eins og segir í lögmáli Drottins, „tvær turtildúfur eða tvær ungar dúfur“. Við sjáum hér að þess er vandlega gætt að allar gildandi reglur lögmálsins séu í heiðri hafðar og sannleikurinn að menn höfðu aldrei nokkurn skapaðan hlut upp á Krist að klaga þó að ákærurnar gengju stöðugt út eftir að hann hefur sitt boðunarstarf. 

Svona gerist þegar þjóð hefur lélega leiðtoga og óguðlega menn til að fylgja sem raunverulega og með framferði sínu draga dökkt ský yfir þjóð sína. Það er vegna vanþekkingar leiðtoganna, til að mynda gyðinganna, á því um hvað lögmálið snérist og hvað það væri að segja og kenna lýðnum. Fór svo að röð mannasetninga mengaði svo reglur lifandi Guðs, lögmálið, að ekki lengur stóð steinn yfir steini. Lögmálið samkvæmt vilja Guðs átti aðeins að gilda tímabundið. Af hverju? Betra var í vændum og til þess að við kæmum auga á eigið getuleysi okkar til að halda lögmál Guðs, sem enginn maður getur gert og var af leiðtogum landsins breytt fram og til baka. Munum! Lögmálið kom að beiðni fólksins, að við skulum gæta okkur á því hvað við erum að biðja Guð um.

2 Mósebók 34. 29-33.

„Þegar Móse var á leiðinni niður af Sínaífjalli með báðar töflurnar í höndum sér vissi hann ekki að ljómi stóð af andliti hans því að hann hafði talað við Drottin. En Aron og allir Ísraelsmenn sáu að ljómi stóð af andliti hans svo að þeir þorðu ekki að koma nærri honum. Þá kallaði Móse á þá og Aron og allir leiðtogar safnaðarins sneru aftur til hans og Móse ávarpaði þá. Síðan komu allir aðrir Ísraelsmenn nær og hann skýrði þeim frá öllu því sem Drottinn hafði boðið honum á Sínaífjalli. Þegar Móse hafði lokið máli sínu huldi hann andlit sitt með skýlu.” Hér er Lögmál Guðs komið fram að algerlega beiðni fólksins sem ekkert af því gat þó haldið. Vilji Guðs er eitt og vilji manna annar. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

4. maí 2026.

Ábyrgð hins trúaða.

Margt segir manni að margt fólk á tímum Krists hafi verið fegið þegar hann loksins var fjarlægður og negldur á krossinn. Kristur sem sagt var dæmdur ranglega af lýðnum sem í raun og veru tók hann af lífi, vegna þess, í og með, eins og ég sé þetta, að vera orðið leitt, útkeyrt reyndar andlega, á öllum þessum endalausu upphlaupum fólks og viðbrögðum valdsmanna í kringum þennan eina einstakling, Jesús, og sumpart ringulreiðinni sem skapaðist hjá grúanum vegna hans: „Hvað var Kristur nú að gera af sér?“ gæti það hafa spurt sig og aðra um og spurningin oftar verið spurð en við áttum okkur á.

Og hvað svakalegt var Kristur að gera af sér? Nákvæmlega ekki neitt. Hann gerði öllum bara gott. Þetta staðfesta lærisveinar hans ítrekað en hróp grúans kæfa þegar þau heyrast vegna þess að hann sjálfur kemur ekki auga á neitt gott í hans fari en þekkir þó manninn hreinlega ekki neitt sem gerir að verkum að gróusagan getur matað fólkið og líka matar fólk. Þetta er enn. Hversu oft hefur ekki verið reynt að fjarlægja orð Guðs úr raunveruleika manna? Á Íslandi hófst þessi vegferð á grunninum, barnaskólanum sem var losaður við biblíukennslu:

Postulasagan 26. 9-14.

„Sjálfur taldi ég mér skylt að vinna af öllu megni gegn nafni Jesú frá Nasaret. Það gerði ég og í Jerúsalem, hneppti marga hinna heilögu í fangelsi með valdi frá æðstu prestunum og galt því jákvæði að þeir væru teknir af lífi. Og í öllum samkundunum reyndi ég þrásinnis með pyndingum að neyða þá til að afneita trú sinni. Svo freklega æddi ég gegn þeim að ég fór til borga erlendis að ofsækja þá.

Þá er ég var á leið til Damaskus slíkra erinda með vald og umboð frá æðstu prestunum sá ég, konungur, á veginum um miðjan dag ljós af himni sólu bjartara leiftra um mig og þá sem mér voru samferða. Við féllum allir til jarðar og ég heyrði rödd er sagði við mig á hebresku: Sál, Sál, hví ofsækir þú mig? Erfitt verður þér að spyrna móti broddunum.”

Þetta staðfesta lærisveinar Sáls, Páls og orð Guðs einnig í Nýja testamentinu.

Markúsarguðspjall 8. 27–30.

“ Jesús fór nú ásamt lærisveinum sínum til þorpanna hjá Sesareu Filippí. Á leiðinni spurði hann lærisveina sína: „Hvern segja menn mig vera?“

Þeir svöruðu honum: „Jóhannes skírari, aðrir Elía og aðrir einn af spámönnunum.“

Og hann spurði þá: „En þið, hvern segið þið mig vera?“

Pétur svaraði honum: „Þú ert Kristur.“

Og hann lagði ríkt á við þá að segja engum frá sér. “ Okkar verk, sem trúum, er að segja frá Kristi, hver hann sé og fyrir hvað standi. Allt þetta er í gildi. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

2. maí 2026.

Afl mitt liggi í Kristi.

Styrkur Krists liggur í að segja manninum og einkum sínu fólki allan sannleikann. Hann veit að það þarf á honum að halda fyrir sig sjálft til að lifa heilbrigðu eðlilegu lífi trúarinnar. Sannleikurinn er sumu fólki tamur sem það fyrir engan pening vill skipta á. Sannleikurinn í hendi og í munni og í hjarta er gríðarlegt afl sem fleytir manneskju yfir margan erfiðleikana hjalla. Sannleika getur hver sem er eignast. Lygin eins og sannleikurinn liggur við fætur okkar og það er okkar að velja hvort við tökum upp sannleika eða lygi. Öll höfum við aðgang að sannleikanum og forðumst hann sum eins og heitan eldinn vegna þess að sannleikurinn hefur sitt eigið nafn og nafnið Jesús, sem sumum okkar líst ekki mjög vel á.

Markúsarguðspjall 14. 3-9.

„Jesús var í Betaníu, í húsi Símonar líkþráa, og sat að borði. Þá kom þar kona og hafði alabastursbuðk með ómenguðum, dýrum nardussmyrslum. Hún braut buðkinn og hellti yfir höfuð honum. En þar voru nokkrir er gramdist þetta og þeir sögðu sín á milli: „Til hvers er þessi sóun á smyrslum? Þessi smyrsl hefði mátt selja fyrir meira en þrjú hundruð denara og gefa fátækum.“ Og þeir atyrtu hana.

En Jesús sagði: „Látið hana í friði! Hvað eruð þið að angra hana? Gott verk gerði hún mér. Fátæka hafið þið jafnan hjá ykkur og getið gert þeim gott nær þið viljið en mig hafið þið ekki ávallt. Hún gerði það sem í hennar valdi stóð. Hún hefur fyrir fram smurt líkama minn til greftrunar. Sannlega segi ég ykkur: Hvar sem fagnaðarerindið verður flutt, um heim allan, mun og getið verða þess sem hún gerði og hennar minnst.“

Hér bendir Kristur okkur á mikilvægi þess að lesa rétt út úr þeim skilaboðum sem andartakið flytur okkur og við hverju sinni heyrum. Við sjáum einnig að þeir sem þarna taka til máls hvorki sjá né heyra þau með neinum réttum hætti og sjá bara sóun og bruðl verðmæta sem mátt hefði gera töluverða peninga úr og gefa fátækum, öndvert við Krist sjálfan sem bendir þeim á hver verðmæti þeirra séu, að þau liggi í sjálfu verkinu sem kona þessi gerir við hann og í skilningi fólks á honum. Hún sem sagt smurði líkama hans til greftrunar og við vitum að Kristur reis upp frá dauðum til að taka sæti sitt við hægri hönd Föðurins á himnum til eilífðar og sendi blessunina til mannanna sem heilagan anda og trú á Krist. Ekkert þessu líkt er til stærra.

Skömmu eftir atburðinn og krossfestingin að baki og Kristur risinn upp úr gröfinni sem eilíflega lifandi, er hann orðinn þessu Drottinn drottna sem allt hans fólk á öllum tímum eftir atburðinn mun lifa og þiggja og eignast sjálft upprisuna og gera af sömu ástæðu, af kærleika Jesú Krists, náð hans og miskunn. Við sjáum að verkið sem slíkt er í alla staði risastórt sem enginn nema konan sjálf sem smurði hár Krists áttar sig á. Kristur ver þessa aðgerð konunnar alveg eins og hann gerir í dag og ver okkur sem leitumst enn við að fylgja vilja Guðs. Kristur hefur ekkert breytt sér neitt og gerir sömu verk og Nýja testamentið er að flytja okkur og við sum hver lesum daglega og leitumst enn við að gera og að vera trúföst og höfum enga aðra leið en þessa til viðhalds og aukningar trúnni og vera honum áfram velþóknanleg, rétt eins og þessi kona.

Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

29. apríl 2026.

Kristur er frelsari manna.

Ekkert í heiminum er svo flókið að ekki megi skilja. Samt er allur skilningur afstæður og vel vitað að sumum gengur betur að skilja en öðrum. Og verður svo víst áfram. Þess vegna höfum við líka hvert annað. Við spyrjum vin til að fræðast en alvitur ekki. Hann bara veit.

Allir geta samt fengið réttan skilning á nánast hverju sem er leitist þeir bara eftir honum. Sums staðar er enga heimsendingarþjónustu að hafa heldur verða menn sjálfir að grafa eftir réttu svari, sem getur verið mesta vinna. Ófáir þeir sem þar gefast upp við sitt grams og eru áfram án rétts svars og viðfangið heldur áfram á vissan hátt að angra þetta fólk vegna enn eins uppgjafarhugans sem mætti og var illu heilli boðið inn fyrir og setti, segjum allt á annan endann, að það sem átti að enda vel og vara lengi fékk rothöggið og endirinn fór í andhverfu sína, hörmungar. Sumt ráðum við öllu um hvernig fari en kannski ekki alltaf.

Að fá það sem betra er í lífinu, hver vill það ekki, er af vinnu sem menn sumir eru tilbúnir að leggja á sig og uppskera af vinnu handa sinna gæfuna sem eftir var leitast. Orðið segir að maður sem ekki vill vinna, taktu eftir þessu, vill ekki vinna, á heldur ekki mat að fá. Hér er ekki átt við fólk sem einhverra hluta vegna missir heilsuna og er hennar vegna ófært um að stunda venjulega vinnu og eða er orðið aldrað fólk sem búið er að skila af sér vinnudeginum, heldur er hér átt við fullfrískt fólk sem vel getur unnið en hefst ekki að af nennuleysinu einu saman. Við sjáum heilmikinn mun á hér og skilningi orðsins sem er alveg skýr. Okkur er af Guði ætlað að hafast eitthvað að og að hafa fyrir lífinu sem við fer að brosa við okkur.

Þetta með að fæðast með silfurskeið í munni er blekking sem líklega til að byrja með er komið út um munn öfundarinnar en stenst samt engan veginn nokkra nánari skoðun. Þekkir kannski fjölda fólks sem aldrei hefur gert neitt né þurft að hafa fyrir nokkrum hlut! Hvar er maðurinn? Hef engan slíkan séð né heldur kynnst og marga sem erfiða og streða fyrir hlut sínum. Að vinna er manninum ætlað. Hangandi iðjulaus hönd er ekki Guði að skapi heldur iðjusöm hönd. Hún blessar hann.

„Jah, ég hef nú streðað alla mína ævi og hver er árangurinn? Tómar rústir,“ segja menn og gæta sín vandlega á að vera uppi með á andlitinu sinn allra versta sorgarsvip. Þeir sviku MIG!!!

Já. Hver eiginlega er árangurinn? Hann er í alla staði mikill en sumra siður að horfa alltaf fram hjá sönnum verðmætum og á hégómann sem alltaf gekk með öllu hinu. Fjármunir fólks skipta vissulega máli en geta samt aldrei verið aðalmálið eins og svo oft er gefið í skyn. Hvað með fallegu fjölskylduna sem þú eignaðist? Fallegu og heilbrigðu börnin sem fæddust og eru partur þinnar eigin fjölskyldu? Er þetta kannski ekki neitt og það eitt verðmæti sem launuð vinna gefur af sér í formi peninga í veski eða inni á bankareikningum og fasteign? Vissulega er gott að eiga til svolítið af þeim og peningar veita sitt öryggi, vissulega. En lífið er meira en það sem bara buddan geymir og eða bankabókin og allar sólarlandaferðir sem færa manni eldaðan mat á veitingahúsi fyrir sama og ekkert ásamt flottri þjónustu? Latur maður gerir sjálfan sig verklausan og uppsker daglegan „skort“, og alveg helling af sjálfsvorkunn.

27. apríl 2026.

Hroki manna. Hann er ofboðslegur.

Kristur veltir ekki mikið fyrir sér þessu heimslega stjórnskipulagi á jörðinni og svo sem formælti því sem slíku ekki heldur en talaði samt um það eins og eitthvað sem væri á útleið og ekki komið til að vera til allrar framtíðar. Samkvæmt þessu bíður til framtíðar litið annar kostur en kosturinn sem nú er í boði. Og hvað er í boði? Óvissa um svo margt, minn kæri, saman við alla óljósa framtíðarsýn.

Samkvæmt þessari fullyrðingu bíður fólks annar kostur en kosturinn sem nú er við lýði og nú er hið gildandi afl, sem við svo sem vitum hvað er. Blasir það enda við hvert sem litið er. Kristur var ekki sendur til jarðarinnar til að lappa neitt upp á núverandi stjórnkerfi sem komið er að fótum fram og hefur verið gjöreyðilagt af ríkjandi og gegnumgangandi synd í heiminum og verk hans því að taka það verk allt saman niður og búa til nýtt kerfi þar sem alvöru og ekta réttlæti á heima sem er þar ekki í dag og eru víst allir menn sammála þeirri staðhæfingu að það skorti nokkuð upp á.

Verk Krists var og er að boða sig sjálfan sem frelsara mannanna og benda fólki á himnaríki og um leið á staðinn sem kominn er til að vera og hitt að fara sem syndalíf manneskja eyðilagði og gerði gjörónýtt. Jörðin og lífið á jörðinni hefur frá syndafallinu verið yfirfullt af hvers kyns hroka fólks. Og víst er um það að hrokinn leitar ekki náðar Guðs. Sér hann enda ekki Guð og getur heldur ekki séð hann með neinum réttum hætti og gerir hroka manna að þessu hættulega tæki í höndum þeirra. Frá upphafi var ríki Hitlers hreint ofbeldis- og glæparíki sem fjarlægði andstæðinga hugmynda Hitlers og við vitum að svona var þetta. Við þurfum ekki svona heldur manneskjuna sem hér er sagt frá:

Markúsarguðspjall 11. 1-10.

Þegar þeir nálgast Jerúsalem og koma til Betfage og Betaníu við Olíufjallið sendir Jesús tvo lærisveina sína og segir við þá: „Farið í þorpið hér fram undan ykkur. Um leið og þið komið þangað munuð þið finna fola bundinn sem enginn hefur enn komið á bak. Leysið hann og komið með hann. Ef einhver spyr ykkur: Hvers vegna gerið þið þetta? Þá svarið: Drottinn þarf hans við, hann sendir hann jafnskjótt aftur hingað.“

Þeir fóru og fundu folann bundinn við dyr úti á strætinu og leystu hann. Nokkrir sem stóðu þar sögðu við þá: „Hvers vegna eruð þið að leysa folann?“

Þeir svöruðu eins og Jesús hafði sagt og þeir létu þá fara. Síðan færðu þeir Jesú folann og lögðu á hann klæði sín en hann settist á bak. Og margir breiddu klæði sín á veginn en aðrir lim sem þeir höfðu skorið af trjánum. Þeir sem á undan fóru og eftir fylgdu hrópuðu: „Hósanna. Blessaður sé sá sem kemur í nafni Drottins! Blessað sé hið komandi ríki föður vors Davíðs! Hósanna í hæstum hæðum!“

Jesús fór inn í Jerúsalem og í helgidóminn. Þar leit hann yfir allt en þar sem komið var kvöld fór hann til Betaníu með þeim tólf.” Hlustum á ráð Jesúsar. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

24. apríl 2026.

Kristur er verður eftirfylgdar.

Kristur leggur töluverða áherslu á að við skiljum vel og föttum hver boðskapur hans er og um hvað hann í raun og veru snúist, að hann vilji opna augu okkar, sinna manna og kvenna, og skilning á því sem er hið efra en ekki því sem er dags daglega fyrir augum okkar og við horfum á með beinum hætti. Það allt saman er komið til fara en ekki til að vera, eins og Guðsorð sem stendur um aldir alda og á sér ekkert upphaf vegna þess að Guð sjálfur er.

Hann reynir að koma þessari hugsun inn hjá sínu fólki vegna þess að hans fólk er jú hans fólk sem honum er umhugað um að haldist vakandi og geri boðskapinn fyrir sig sjálfa sem hann er að kenna. Ekki það sem heimurinn segir né kennir, sem honum raunverulega varðar ekkert lengur um og er í augum lifandi Guðs búið spil og er hugsunin sem hann vill að sitt fólk tileinki sér í sínu trúarlífi og geri af já sinni trú sem heldur allvel utan um boðskapinn sem kennir mönnum réttmæti þess að hverfa frá slíkri hugsun í fallandi heimi sem við búum í.

Mikil orð sem munu á settum tíma ganga í uppfyllingu. Allt sem ég þarf á að halda er bara eitt. Ég þarf trú sem mér einnig hefur verið afhent endurgjaldslaust og á sem mína eigin fría eign í algerlega kærleika hins upprisna Krists og er því á leið til staðarins sem Kristur sjálfur er á og orð Guðs kennir að sé í dag á himnum og að birtingarmynd hans á jörðinni sé þetta trúaða fólk sem elskar og ræktar kirkjuna og um leið sinn söfnuð ásamt því að rækta daglega sína trú og lifa hana daglega og stunda safnaðarsamkomurnar sínar reglulega sem orðið sjálft segir að sumir menn vanræki en ætti að vera lykill. En allt þetta eru samt birtingarmyndir sem staðfesta að Drottinn er raunverulegur Guð sem lifir eilíflega og taki frá fólk fyrir sig á jörðinni sem þá gerir trú sína á opinberum vettvangi og vera um leið ljós sem ekki er falið undir bekk heldur ljós á ljósastiku sem lýsir öllum í húsinu. Kristur vill að við séum þessi fyrirmynd. Amma getur bara sjálf farið og keypt sér sína jólaköku, ég þarf ekki fyrir fram að sinna því neitt. Hef enda nóg með mig sjálfan sem fulltíða manneskju en get auðvitað vel gefið. Langar mig sjálfan rosalega mikið til þess en kemur trúnni minni lítt við. Starfar hún enda ekki mikið á þessum vettvangi og er lítið fyrir sýndarmennsku.

Við sjáum að boðskapurinn um verk Drottins er hvarvetna fyrir augum okkar en sjáum svo fá svona og gerum það af þeirri ástæðu að hér er afl gagngert til að stela, slátra og eyða og ræðst hvenær sem færi gefst á að þessu trúaða fólki sem daglega lyftir upp nafninu.

Markusarguðspjall 8. 36–38.

„Hvað stoðar það manninn að eignast allan heiminn en glata sálu sinni? Eða hvað gæti maður látið til endurgjalds fyrir sálu sína? Þegar Mannssonurinn kemur í dýrð föður síns með heilögum englum mun hann blygðast sín fyrir hvern þann sem blygðast sín fyrir mig hjá þessari ótrúu og syndugu kynslóð.“ Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

23. apríl 2026.

Enginn skortur í Guði.

Guð er góður Guð sem og stendur við hvert sitt fyrirheit. Engum manni sem hann tekur við mun eftirleiðis líða nokkurn skort heldur hafa allt til alls sem hann þarf sjálfur að hafa frá einum degi til annars og það sem eftir lifir. Þurfi viðkomandi á bíl að halda vegna segjum Guðs verksins mun hann fá sinn eigin bíl og áfram reka bíl og gera svo lengi sem hann er í verki fyrir Drottinn. Eins og áður segir skaffar Drottinn sjálfur áhöldin og verkfærin sem þarf. Allt gert með venjulegum eðlilegum hætti og engin splunkuný bifreið úr kassanum á bílastæðinu einn morguninn sem þú vaknaðir inn í og komst að raun um að er sérmerkt þér. Slíkt væri auðvitað sérdeilis trúarstyrkjandi en er fráleitt neinn raunveruleiki sem mun heldur aldrei nokkurn tímann raungerast hjá þér og er ekkert sem lífið hefur gegnum tíðina kennt né stutt aðra eins vitleysu.

Með trúna í hjartanu vitum við og væntum raunveruleika en ekki draumóra og einhvers konar órökstudd verk sem heimurinn er yfirfullur af. Enda yfirfullur af synd og sauruleikaanda sem brenglar hverja heilbrigða hugsun fólks og viljað leiða þær út í ógöngur ef verða má. Satan er hér til að stela, slátra og eyða og er sáttur við sitt hlutskipti og einnig að frá honum komi ekkert gott. Vandinn hér er hversu valdamikill Satan er og kann ágætlega að koma fyrir sig orði sem vekur hugsanir og fá fólk með lygum yfir á sitt band. Það er eftir ginninguna sem skaðinn er skeður og ástæðan fyrir því að Jesús kom í heiminn.

1. Mósebók 3.

„Er það satt að Guð hafi sagt: Þið megið ekki eta af neinu tré í aldingarðinum?“-eru fyrstu orðin sem leiddu til syndafallsins og ástandsins sem hér ræður og ríkir og gerir enn í dag.

Hér fer þetta hugtak TRÚ virkilega að virka og verka og sýna nákvæmlega stöðu mannsins og hver staða trúarinnar í hjarta manneskju er og mikilvægið. Trú er aldrei ein og önnur tilfinning manns heldur raunveruleikinn sjálfur. Margt gott gerist af trú minni og eftir að frelsun mín verður raunveruleiki þá færist mér allt þetta í fang sem trúin raunverulega býður upp á og ég mun ekki, eftir frelsunardag minn, líða nokkurn skort til anda sálu og líkama og öndvert við það sem áður gilti og er veruleiki sem maður leið oft skort í og skorti ýmislegt sem er í hendi í dag vegna trúar minnar á Jesús sem gefur af sér þessar stórmerkilegu allsnægtir vegna þess að ég er sjálfur ekki ein þessara tvískiptu manneskja með annan fótinn í heiminum og hinn fótinn í Guðsríki. Slíkt er engin mynd né heldur leiðir fyrirfram til nokkurrar blessunar lifandi Guðs og er engin trú heldur bein vantrú sem menn eru að blekkja sjálfa sig með og gera með þeirri aðferð að vera bara annað veifið trúarmegin í lífinu sem í sannleika sagt er að stunda gagnslaust líf og fráleitt eitthvað stöðugt líf. Hvað gagnast slíkur lífsmáti sönnu trúarlífi og hversu lengi endist slíkt trúarlíf? Ekki mjög lengi má fullyrða. Viljir þú hafa þetta ekta vertu þá ein þessara heilsteyptu manneskja. Sérðu hana einhvers staðar í kring? Veit það ekki né heldur hvort þú vitir hvers þú leitar. Fyrirmynd trúaðra er líf Jesú en ekki manneskja að reyna að berjast trúarinnar góðu baráttu. Og hvar er allt þetta fólk í dag? Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

18. apríl 2026.

Sannleikur er líka frelsi.

Jesús kom til að reisa við og rétta af Guðsverkið og gerði það með þeirri aðferð að brjóta til grunna hugsmíði sem fjalla og gera andstætt vilja lifandi Guðs. Guð hefur talað og það sem hann talar gildir eiliflega og er þar sem orðið segir að skuli vera. Orð Guðs, hvert orð Guðs, hefur sinn afmarkaða stað í veröldinni sem menn hreinlega hafa ekki leyfi til að hrófla neitt við en gera það vegna syndarinnar sem hreiðrar um sig í hjörtum manna og beitir fyrir sig ósönnum orðum sem vilja merkja allt framferði syndugs fólks rétt eins og trúin á Jesú stjórnar öllu fasi hinna trúuðu. Svört og hvít mynd er hér dregin fram. Hvora viljum við?

Birtingarmynd þessa er hvarvetna í kring og þarf ekki mikla speki til að koma auga á skandalinn sem syndin hefur valdið frá upphafi syndafallsins. Við munum hróp Guðs „Adam, hvar ertu“ sem og er staðurinn þar sem þessi flótti frá vilja Guðs hefst. Þetta er ólæknandi kvilli sem mannkynið ber í sér og verður ekki læknaður nema Kristur mæti, fylli manneskjuna heilögum anda og færi henni Nýja testamentið sem hún tekur feginsamlega við og byrjar strax að læra upp úr og hefja gönguna með Kristi sem eftirleiðis verður fram undan einstaklingnum og það smám saman að baki gleymt sem áður var í lífi sama einstaklings. Það er akkúrat vilji Guðs að það gerist en mönnum gengur erfiðlega að venja sig á vegna veikleika síns og venja á að „röfla sjálfan sig ítrekað út í horn.“ Þetta er nær mönnum en flestir átta sig á. Af slíku er margt valt. Ein er áhrifagirni frá öðru fólki sem segir svo margt og setur fram margar óguðlegar staðhæfingar án nokkurs rökstuðnings og eru því algerlega óstudd kennisetning vegna þess að þetta er hreinlega bara óguðlegt tal.

Fram undan fyrir trúað fólk er skýr leiðsögn Jesú Krists sem mun stöðugt hvetja sína menn og konur til að framvegis fylgja ráðum og heilnæmum orðum einkum Nýja testamentisins. Þar kemur vilji Guðs afskaplega skýrt fram og er ekki lengur einvörðungu orð út um munn heldur eru þetta orð í sannleika töluð. Hvar sem sannleikurinn fær rúm þar er frelsi. Mögnuð hugsun. Þetta undirstrikar að syndin getur ekki veitt neitt frelsi. Í eðli syndar er að pukrast, læðast, tala ekki hátt, uss, svo ekki heyrist. Töluverður munur er á. Allt orð Guðs brýtur lygar á bak aftur og maðurinn finnur hversu miklu betra er að lifa undir sannleikanum. Skoðum þessi orð:

Markúsarguðspjall 3. 31–35.

„Nú koma móðir Jesú og bræður, standa úti og gera honum orð að koma. Mikill fjöldi sat í kringum hann og var honum sagt: „Móðir þín, bræður og systur eru hér úti og spyrja eftir þér.“

Jesús svarar þeim: „Hver er móðir mín og bræður?“ Og hann leit á þau er kringum hann sátu og sagði: „Hér er móðir mín og bræður mínir! Hver sem gerir vilja Guðs, sá er bróðir minn, systir og móðir.“ Fögnum og látum gleði láta og munum að Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

17. apríl 2026.

Merkilegur er Kristur.

Kristur var alveg einstaklega merkileg manneskja og með eindæmum glöggur á kringumstæður og aðstæður. Hann las rétt út úr öllu sem fyrir augu og eyru bar og mat á réttan hátt og er hingað kominn til að lagfæra það sem syndinni hafði tekist að beygja, skekkja og afvegleiða fólk. Er enda syndin í veröldinni upphaf allrar skekkju sem veröldin glímir við og mun áfram glíma við og falla fyrir og gera öndvert við trúna á Kristi sem reisir upp, býr til nýtt og sér verk og hluti eins og þeir í raun og veru eru en ekki eins og þú og ég kannski vildum sjá þau, sem er ekki alltaf það sama og einhver raunveruleiki.

Við þurfum því að muna eftir að tilheyra raunheimum, ekki þessum ímyndaða heimi sem hugurinn vill kannski draga fram af sínum eigin kringumstæðum og aðstæðum, sem eru reyndar alls konar og mismunur á þeim milli daga og ekkert til að stóla neitt á.

Raunveruleikinn er magnaður og er alltaf það sem ég og þú búum við og höfum í kringum okkur í dag. Sem sagt! Hér og nú er viðmiðið mitt og vettvangurinn sem ég og allt annað fólk læri að fara vel með og spila úr. Sé hyggni með í för og guðleg viska með henni sem ég hef aflað mér af minni lífsgöngu mun ég áfram spila rétt úr því sem ég hef úr að moða og gera í því ljósi að Guð er sannur og réttlátur. Trúin er nauðsynleg.

Allt manns líf þarf því að snúast kringum trúna á Jesús Krist. Kristur er upprisinn og eilíflega lifandi. Ég aftur á móti er dauðleg vera sem samt stefnir í sama og Kristur er með vegna trúar á hann. Allt mitt sem sagt miðar við að vera Guði velþóknanleg manneskja. Ég er því án afsökunar klúðra ég málum. Ég nefnilega hef Guðsþekkinguna með mér og getuna til að gera guðleg verk og veit að allt sem ég geri í Guði samverkar til góðs. Með þessum hætti er þetta og með þessum hætti líka kennir Guðs orð. Eins og Kristur er þá erum við sem honum fylgjum ekki alltaf og neitt fyrirfram vinsælasta fólkið í hópnum og er reyndar algert aukaatriði hjá því að eiga til vináttu hins upprisna Jesú.

Skoðum orðið:

Matteusarguðspjall 24. 1-2.

„Jesús gekk út úr helgidóminum og hélt brott. Þá komu lærisveinar hans og vildu sýna honum byggingar helgidómsins. Hann sagði við þá: „Sjáið þið allt þetta? Sannlega segi ég ykkur, hér verður ekki steinn yfir steini, allt verður lagt í rúst.“ Mikilvægt er að sjá rétt sem fyrir augun ber og líka meta þetta rétt. Þarna hefur trúin möguleika til að vinna og sinna sínu dagsdaglega trúarhlutverki. Verum því áfram þetta trúa fólk sem lagt hefur allt sitt traust á kennslu, mátt og megin Jesú Krists. Kristur er upprisinn og hann lifir í dag. Amen.

14. apríl 2026.

Er til rétthugsun?

Að upplifa sig einan í málum er líklega eitthvað sem hver einstaklingur þarf að takast á við í sínum eigin aðstæðum vegna þess einfaldlega að vera einstaklingur sem oft er einn. Sumt er borðleggjandi staðreynd og gott að hafa í huga að vinnur í erli hvers dags fyrir sig. En heimsendirinn er ekki þar með kominn. Að segja þá „Hvar eru vinir manns núna?“ er afskaplega ósanngjörn ásökun í garð annarra manneskja og besta lækningin við þeirri sjálfsvorkun allri er að segja og vita að hver einstaklingur hafi alveg nóg með sín eigin mál og sína eigin erfiðleika þó að hann bæti ekki við mínum og/eða þínum erfiðleikum við alla sína erfiðleika. Er ekki sannleikskorn sagt hér?

Lífið er á köflum versta flækja og lífið er vissulega oft mesta puð og töluvert erfiði fyrir fólk að vera í og lenda í. Og fráleitt skiljum við alltaf allt sem gerist í kring og finnst oft, og skyndilega, aðstæður okkar vera ósanngjarnar. En af hverju ósanngjarnar vitandi sem er að hér er synd og hér valsa um lygar og rógur þar sem sannleikanum er hallað og það á kannski öðru hvoru götuhorni. Nei, við þurfum ekki að vera neitt undrandi á því að stundum mæti okkur eitthvað verulega óþægilegt.

Munum einnig að stundum erum við algerlega blind á okkar eigin verk sem svo oft eru völd að því sem við núna stöndum frammi fyrir og vitum engan veginn hvernig skuli leysa né raunverulega í hvaða átt þau vilja stefna okkur. Allt sem sagt hefst einhvers staðar.

Og hvað er þetta að segja mér? Eitt alveg skýrt. Ég skal læra að vanda hvert mitt spor. Heldur hart finnst kannski einhverjum og er kannski rétt ályktað að sé hart en leiðin sem hverjum manni er gefið og er fær leið að fara. Og hver vill fyrir fram klúðra málum hjá sér? Slík manneskja er ekki til og verður aldrei til en mun samt margsinnis þurfa að horfast í augu við það á lífsferli sínu. Því má lofa.

Við munum að upphaf alls klúðurs er verk Satans er hann gerði uppreisn gegn Guði á himnum og var steypt niður til jarðarinnar og er þar með sama viðhefur sama lygaleik þar og hann reyndi að vera með á himnum. Orðið segir að hann hafi ekki verið neitt einn að verki heldur fjöldinn allur af árum og púkum með honum í þessari ósvinnu sem trúðu honum í raunverulega öllu og enda allir á sama stað og hann sjálfur og jafn vonlausir og allir aðrir sem gera ekki Jesú að herra sínum sem kom hingað til bjargar fólki. Ekki þessu illa afli sem gerði uppreisn á himnum. Allt það verk er frá grunni gert með lygum, sannfæringarkrafti, vissulega, og endaði með ósköpum af svikunum, lygunum og óstjórninni og allt þetta gert af hreinni illsku. Er það hægt? Allt er hægt og með réttum aðferðum vinna vel vinnanleg verk. Eftir stendur klassíska spurningin hvernig við viljum gera verkin og með hvaða aðferðum vinna þau. Við sjáum að hvert og eitt okkar á til hellings þekkingu á alls konar en erum svo oft verstu klaufar við að framkvæma það sem rétt er. Jesús lifir! Hann lifir! Amen

13. apríl 2026.

Syndin er vandi jarðarbúa.

Þegar maður les og ígrundar betur skilaboð Nýja testamentisins sjáum við atburðarás sem útskýrir margt og hvernig fólk, ég og þú, getur orðið dauðþreytt á endurtekinni og ítrekaðri atburðarás kringum menn og málefni sem við skiljum ekkert í af hverju er né áttum okkur á í raun og veru hvað sé í gangi né hvað öll þessi læti og hasar merki né til hvers öll eru.

Það er þetta og margt annað í kringum svona mál sem gerir fólk með tímanum alveg dauðleitt og uppgefið og á þá einu ósk orðið eftir að þessu hreinlega ljúki og manneskjunni sem allt þetta mál snýst um, Jesús Krist í þessu tilviki, verði hreinlega rutt út af brautinni til að það sjálft geti losnað undan þessum ítrekuðu og endurteknu látum og hasar og það aftur farið að anda léttara og gert líf sitt aftur að þessu eðlilega normal lífi sem það áður bjó við og þekkir ágætlega en var allt hrist og skekið með þessum þarna Kristi og orðunum sem hann talaði í áheyrn fólksins og gerir að verkum að farísear og fræðimenn, valdamenn Gyðinganna, spóla orðið af illsku og reiði vegna þess að þekkja fráleitt það sem orð Guðs er að segja og þeir manna helst og best áttu að vita góð skil á en gerðu ekki heldur voru fylltir hroka og voru menn með kolranga sýn á atburðarásina í gangi og froðufelldu af heift í stað þess að gleðjast vegna hennar. Orðið talar með þessum hætti. Til að mynda hér:

Markúsarguðspjall 12. 6-12.

Einn átti eftir enn, elskaðan son. Hann sendi hann síðastan til þeirra og sagði: Þeir munu virða son minn. En vínyrkjar þessir sögðu sín á milli: Þetta er erfinginn. Förum og drepum hann, þá fáum við arfinn. Og þeir tóku hann, drápu og köstuðu honum út fyrir víngarðinn.

Hvað mun nú eigandi víngarðsins gera? Hann mun koma, tortíma vínyrkjunum og fá öðrum víngarðinn. Hafið þið eigi lesið þessa ritningu:

Steinninn sem smiðirnir höfnuðu er orðinn að hyrningarsteini. Þetta er verk Drottins og undursamlegt í augum vorum.“

Æðstu prestarnir, fræðimennirnir og öldungarnir vildu taka honum höndum en óttuðust fólkið. Þeir skildu að hann átti við þá með dæmisögunni og þeir yfirgáfu hann og gengu burt.” - Samkvæmt þessu gerir Guð verkin í þeirri fullvissu að menn taki nú við verkum sínum.

Eins og ég skil málið út frá ofanrituðum ritningarversum sendi Drottinn sína síðustu svona sendingu til bjargar jarðarbúum í Kristi og gerði í von um að fólkið myndi bara taka honum vel, sem það gerði ekki, eins og við sjáum af lestri Guðspjallanna sem enda á krossi. Niðurstaðan er að við völdum sjálf að fara lengri leið en þörf var á til að ná markmiðinu og krossfestum Krist en sjáum sum að Kristur er strax kominn sem frelsari sem manneskja með allt í sér strax til að gera það sem hann gerir í dag. Lærisveinarnir sem hann gaf líf með sér eru þar vitnisburður um mátt mannsins Jesúsar, sem fjöldinn hafnar og lengir tímann fyrir komu þúsund ára ríkisins. Að Kristur skyldi fæðast á jörðinni er stórmerkilegt en syndin í hjarta manneskjunnar hafnar. Syndin sem sagt er vandinn. Ekki Kristur. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

9. apríl 2026.

Allt er til. Sumt er samt á undanhaldi.

Fólk hefur allt til alls á vesturhveli jarðar og skortir raunverulega ekkert nema kannski ef væri að heyra sannleikann og vilja meðtaka sannleikann fyrir sig sjálfan. Og það er erfiðara fyrir margan manninn en margur maðurinn heldur verandi mitt inn í gerviheimi sem við sjálf sumpart höfum búið okkur til og ráðist gegn okkar helsta vígi sem er heimilið okkar sem liðlangan daginn stendur mestanpart autt og með engri fullorðinni manneskju heima fyrir börnin að kyssa á bágtið, eins og börn lenda stundum í og verða að ósköp aum og lenti á „Hrekkjusvíni“. Allt er þetta enn til og við vitum vel af þessu en vanrækjum með því að hafa heimilið autt af fullorðnu fólki liðlangan daginn og eigum ung börn. Barna dagheimili er ekki það sama og raunverulegt heimili barna. Er það ekki merkileg staða að vera í og að fyrtast við þegar menn heyra sannleikann um til að mynda svo mikilvæg atriði og sú raunverulega borðleggjandi staðreynd að enginn sem heyrir er að heyra neitt nýtt talað? Allt samfélagið er undirlagt þessari stöðu og hófst með svokölluðum „lyklabörnum“ í byrjun sjöunda áratugar seinustu aldar og eru börn sem fengu lykil sem hengdur var um háls þeirra að heimili sínu vegna þess að hvorugt foreldranna er til staðar og að sinna vinnu sinni. Að breyta svo er ekkert annað en brestur í mannlífskerfinu sem hefur neitað að viðurkenna hvernig sumt er vaxið.

Jesaja 59. 12–16.

“Vér höfum oft brotið gegn þér og syndir vorar vitna gegn oss. Þar sem afbrot vor eru stöðugt hjá oss þekkjum vér syndir vorar.

Vér höfum risið gegn Drottni og afneitað honum, snúið frá fylgd við Guð vorn, hvatt til ofbeldis og svika, alið á lygum í hjarta og boðað þær.

Þannig er rétturinn hrakinn burt og réttlæti stendur víðs fjarri því að sannleikurinn hrasaði á torginu, hreinskilnin komst ekki að.

Sannleikann er hvergi að finna, sá sem forðast illt verður rændur.

Drottinn sá það og honum mislíkaði réttleysið.

Hann sá að þar var enginn og undraðist að enginn skarst í leikinn en armur hans sjálfs hjálpaði honum og réttlæti hans studdi hann.”

Börn eru og verða áfram börn og haga sér eins og allra barna er siður. Að horfa undan staðreyndum og segja eitthvað annað um þetta tiltekna atriði er ekkert annað en flótti frá raunveruleikanum. Oft var, og er, sagt að börn hafi bara gott af að reyna eitt og annað fljótt í lífinu. Til hvers er heimilið annars en að kenna barninu þá grunnatriði um lífsbaráttuna? Hver er helsti kennarinn? Hver annar en foreldrið fer með reynsluna. Hver til að mynda lærir lestur nema fyrst að þiggja grunnatriði lestrarkennslu? Og hver veit ekki þetta? Barnið þarf leiðsögn og ekki einvörðungu jafnaldra sinna í leikskólanum heldur frekar leiðsögn fullorðins fólks heima fyrir. Líf fullorðinna er svolítið annað en umhverfi barnsins. Þetta er ekkert flókið. Og þetta allt veit fullorðið fólk. Og hvernig hljómar ekki máltækið Ungur nemur gamall temur? Þetta er mikill sannleikur en ráðist hefur verið á það frá því á áttunda áratug seinustu aldar. Til þess tíma var staða húsmóður virt sem meira að segja skatturinn viðurkenndi sem gilda starfsstöðu. Sæi skatturinn þetta starf í dag skráð á skattaskýrslu einstaklings liði líklega yfir hann: „Þetta er ekki vinna fyrir fimmaura,“ sagði hann argur. Jesús lifir! Hann lifir! Amen. 

8. apríl 2026.

Máttlaus erum við.

Guð í orði sínu Biblíunni segir oft að hann vaki yfir sköpun sinni og geri með ýmsum hætti. Hann veit um allt sem þar gerist og einnig þegar þú situr eða stendur á fætur og allt það dæmi. Ekkert sem skeður er hulið alsjáandi augum hans og ekkert sem skeður er fyrir honum í leynum. Maður er annað. Hann hefur engin alsjáandi augu. Honum er gefið að sjá og skynja það sem gerist í kringum sig. Fjölmiðlarnir víkka svolítið út þennan skerta sjóndeildarhring. Gallinn við fjölmiðla dagsins er að þeir segja ekki alltaf satt og rétt frá og eru á köflum svolitlir glannar. Það er svo sem ekkert skrítið við því að guðlaust kerfi dagsins virki bara einhvern veginn og hirðir þannig séð, of oft, ekkert um neinar staðreyndir heldur að vera fyrstir með fréttirnar sem tíminn kannski leiðir í ljós að var enn einn stormur í vatnsglasi.

Sjáið og skoðið til að mynda atganginn í kringum Donald Trump Bandaríkjaforseta blessaðan sem hver stríðsógnin eftir aðra er sögð vera í kringum en sannleikurinn og hin raunverulega staða heimsmálanna er að færri stríð eru líklega þar í gangi núna en oftast nær áður í veröldinni og við sjáum að engin smáræðis háværu hrópin eftir seinni heimsstyrjöld um „Aldrei aftur stríð“ gengu aldeilis ekkert sérlega vel upp. Er það ekki rétt?

Sjáum við ekki hér hversu afskaplega litlu maðurinn ræður á jörðinni og að til er Guð sem leiðir þetta allt og að hér er og afl sem gagngert kemur í gegn öllum vilja friðarins Guðs og er þessar andstyggðir og eilífðarþrasarar sem Biblían nefnir í orði sínu „andaverur vonskunnar í himingeimnum“ og er valt af öllum þessum látum, hasar og grimmd sem við í trúleysinu einu saman stöndum máttlaus og ráðalaus gegn en getum nýtt og sigrað fyrir mátt og megin eigin trúar á Jesú Krist, en gerum ekki sökum beins guðleysis og vantrúar. Sjáum við ekki hvar skóinn kreppir? Það er þessi glundroði sem áfram mun vekja okkar áhyggjur.

Eigum við þá ekkert að gera og sitja með hendur í skauti? Nei, og ekkert er verið að boða það neitt hér. Það sem við gerum og er máttugasta vopn veraldar er að trúa verkinu sem Kristur vann á krossinum. Segi menn núna að hér sé aldeilis bent á einfalda lausn, segja sannleikann. Lausnin er einföld. Hún heitir Jesús. Við eigum lausnina til en notum ekki nema fá af okkur. „Gerum eitthvað“ eru hrópin gegnum alla tíma. NATO var aldrei svarið. Samt ausa ríki Evrópu stórum peningaupphæðum á ársgrundvelli í sitt NATO.

Efesusbréfið. 6. 13–14.

“Takið því alvæpni Guðs til þess að þið getið veitt mótstöðu á hinum vonda degi og haldið velli þegar þið hafið sigrað allt. Standið því gyrt sannleika um lendar ykkar og klædd réttlætinu sem brynju og skóuð á fótunum með fúsleik til að flytja fagnaðarboðin um frið. Takið umfram allt skjöld trúarinnar sem þið getið slökkt með öll logandi skeyti hins vonda. Setjið upp hjálm hjálpræðisins og grípið sverð andans, Guðs orð.” Jesús lifir! Amen.