Mynd. Lækjaskóli Hafnarfjarðar. Staðurinn sem maður lærði að draga til stafs. Söngsalurinn var á þriðju hæð til vinstri. Þar var reynt að afbítla nemendur. Verkið mistókst. Bítlaóður kom. Bítlaóður fór.

Fræðsluhorn.

Þessi veglegi háreisti skóli heitir Lækjarskóli. 

Lengi vel var Lækjarskóli eini barnaskólinn í Hafnarfirði. Áður en þetta hús varð barnaskóli var til annað hús sem síðar var kallað "Gamli Barnaskólinn." Var því húsi breytt í nokkrar íbúðir.  Í dag er þessi Lækjarskóli notaður fyrir menningarstarfsemi, sýningar, viðburði, námskeið og starfsemi tengda Hafnarborg og safna- og menningarlífi bæjarins. 

Flensborg er líklega komin en munur sá að Flensborg er framhaldsskóli, ekki barnaskóli.

Í dag eru skólarnir í Hafnarfriði fleiri. 

Kennslan í Lækjarskóla var klassísk kennsla. Lærðu drengirnir og telpurnar að draga þar til stafs, lesa og reikna og fá í verðlaun Tarsan apabróður fyrir að standa sig best í bekknum hvað lestur varðar. Það er enda ekki á hverjum degi að nemandi hverfi úr átta ára bekk ólæs og komi í níu ára bekk fluglæs. Slíka framför töldu stjórnendur skólans verðskulda Tarsan bók. Sumir okkar muna Tarsan apabróður sem sigraði ljón og talaði við apa. 

1. október 2026. 

Verum girt sannleikanum.

Nýja testamentið er fullt af áskorunum og hvatningu til manna og kvenna um að þetta fólk fylgi Drottni í erfiði og erli daganna og að vera honum áfram til þægilegs ilms. Og þegar talað er um „Til þægilegs ilms“ er átt við góða guðlega hegðun dags daglega sem stenst alla skoðun lifandi Guðs og að hafa vanið sig á að fara nákvæmlega þessa leið. Jesús gefur okkur leiðirnar og er okkar að taka við kennslunni og gera þessar leiðbeiningar hans fyrir okkar líf. Manneskjur sem slíkt gera geta ekki hlekkst á í daganna erli og erfiði. Til þess fékk manneskja trú sem um leið verður manneskjunni eigin hjálpari og huggari. Og svo við endurtökum einn ganginn enn þá er trúin alveg nauðsynleg. Gott er að minna sig á þetta reglulega og nýta daginn til að lifa sína trú.

Skoðum orðið.

Efesusbréfið. 6.

“ 10 Að lokum: Styrkist í Drottni og krafti máttar hans. 11 Klæðist alvæpni Guðs til þess að þið getið staðist vélabrögð djöfulsins. 12 Því að baráttan sem við eigum í er ekki við menn af holdi og blóði heldur við tignirnar og völdin, við heimsdrottna þessa myrkurs, við andaverur vonskunnar í himingeimnum. 13 Takið því alvæpni Guðs til þess að þið getið veitt mótstöðu á hinum vonda degi og haldið velli þegar þið hafið sigrað allt.

14 Standið því gyrt sannleika um lendar ykkar og klædd réttlætinu sem brynju 15 og skóuð á fótunum með fúsleik til að flytja fagnaðarboðin um frið. 16 Takið umfram allt skjöld trúarinnar sem þið getið slökkt með öllum logandi skeytum hins vonda.”

Nýja testamentið, Biblían öll, leggur töluverða áherslu á að menn stundi og rækti upp í sér sannleikann. Sannleikurinn er ekki bara sagna bestur heldur gerir hann hjartatetri hverrar manneskju afskaplega gott.

Manneskja sem temst við lygar, hvort sem lygarnar eru smáar eða stórar, veldur henni vísri vanlíðan því að engin sköpuð manneskja er gerð fyrir lygina heldur sannleikann. Í sannleikanum er hjartað rótt í dag en getur ekki verið stillt, kyrrt og prútt nema undir afli trúarinnar á Krist og í sannleikanum. Í brjósti manna búa lygar, afsakanir og varnir með orðum sem tungan talar út í gegnum varirnar og orðin sem út berast eru þau sem hjartað geymir. Allt eru þetta staðir í manneskju sem hver og ein manneskja þarf að huga að og laga til hjá sér og á eftir fjarlægja, sé þar eitthvað sem beinlínis mun valda skemmdum og skaða eins og ódámur á borð við gremju, heift og hatur óneitanlega gera. Losum okkur við þetta. Og sjá! Ljósið skín allan hringinn. Við sjáum í þessu ljósi hvernig Nýja testamentið, með hjálp trúar eins og sérhvers af okkur, hvernig þetta mikla afl vill leika sitt fólk og leiða um braut góðs gengis. Maður ræður þessu alveg sjálfur hvernig allt svona lagað er. Spurningin sem eftir stendur er hvort við viljum raunverulega taka við kristilegri leiðréttingu. Þessu öllu saman þarf að svara. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

30. september 2026.

Sjálfstilling er málið.

Menn, allmikið nú um stundir, hefur reyndar lengi verið, hafa talað mjög um mikilvægi þess að fyrirgefa öðru fólki. Hver svo sem getur ekki tekið undir þetta?

Ágætlega kann ég aðferðina að fyrirgefa öðru fólki og hræðist ekki orðið fyrirgefðu í annarra eyru þurfi þess með en kem mér ekki oft í þessa aðstöðu að þurfa að fyrirgefa. Er slíkt hægt? Allt er hægt. En þetta verða menn að vilja og stundum er best að láta bara kyrrt liggja og stefna lífi sínu í aðra átt. Það er líka viss lærdómur og um leið ágætis ákvörðun að taka. Þú átt þitt líf. Ég á mitt líf.

Hvað gera bændur sem lifa bara heilbrigðu lífi, segjum sem svo, og hegða sér dags daglega með þeim hætti að engrar fyrirgefningar sé þörf? Er slíkt gerlegt og vinnandi vegur? Ég spyr þig. Auðvitað er þetta hægt. Menn bara halda áfram að lifa heiðarlegu og ærlegu lífi. Það er kúnstin. Og hver annar en ég sjálfur tekur mér þarna tak og breytir með þessum hætti? Látum ekki vonda, reiða og birtra menn ráða allri okkar för og/eða færa okkur fréttirnar sem líklega eru þá vondu fréttirnar. Gætum okkar sjálf og lærum að vera gott fólk en ekki vont fólk. Sumu þarf maður sjálfur að gera, stýra og stjórna. Við erum í þessum heimi eins og hann er. Með þessum hætti talar sjálft orðið.

Góð hegðun manna í hinu daglega hjá sér kemur alveg í veg fyrir að þeir þurfi neitt að hlaupa til orðsins fyrirgefðu. Auðvitað verður öllum á og vegna þessa sannleika þurfum við sjálf að vera að þessu leyti rétt uppbyggð. Við ráðum lífi okkar og orðavali og er þekkt að venjulegt fólk brynji sig gegn daglegu argaþrasi þar sem ýmislegt vanhugsað er sagt og er alltaf í kringum okkur og verður þar áfram. Brynjum okkur að þessu leyti. Sumir staðir eru beinlínis þarna en við ráðum hvort við förum þangað eða látum kyrrt liggja, sem stundum getur verið besta aðferðin.

Vegum og metum sjálf. Og þó að menn hnakkrífist kannski þá göngum við sallaróleg áfram okkar veg og stefnu. Engin heift. Ekkert hatur fyrirfinnst í hjartanu vegna þess að neitt hatur gat komið sér þar fyrir. Hver manneskja er sinn eigin gæfumsmiður.

Miklu mikilvægara er að læra að brynja sig sjálfur gagnvart alls konar óvarfærinni orðanotkun annarra manneskja og töluvert skárri kostur en að hrynja saman af þessu einu. Yfir öðru fólki ráðum við enda ekkert en stundum er gott ráð að læra að skilja sig frá sumu fólki. Það er sinn lærdómur og betra ráð en að láta fólk aftur og ítrekað þreyta sig. Hvar er þá mitt líf sé ég viljandi að koma mér á staði þar sem slík staða getur mögulega komið upp og hefur kannski margsinnis gerst? Okkur hverju og einu er gefin viss greind og visst vit til að vega og meta allt svona lagað. Til þeirrar hlífðar okkur sjálfum.

Ef við byggjum okkur ekki rétt upp munum við alltaf vera í þekktum tilfinningalegum vandræðum og basli. Og við vitum að það er vel þekkt að fólk sem stendur okkur næst er fólk sem mun áfram særa okkur hvað sárast komi upp einhverjar neikvæðar aðstæður.

Munum! Meðvirkni fólks akkúrat þarna er alveg svakaleg. Meðvirknin tekur upp hanskann fyrir eitthvað sem það heyrði og á eftir mat og gerði kannski kolrangt. Þessi meðvirkni fólks er alveg skelfileg en er samt úti um allt. Hver og ein manneskja þarf sjálf að læra stillingu. Svo mikið hefur lífið kennt manni.

Góður dagur er í vændum. Guð blessi þig. Amen.

29. september 2026.

Náð Guðs nægir mér.

Kristur gefur fólki nýtt líf og líf sem á margan hátt er algerlega frábrugðið því lífi sem einstaklingur fram að þeim tíma lifði. Í þessu samhengi talar orðið um „Lifir að holdsins hætti og ekki í anda Guðs.“ Einnig segir orðið á mörgum stöðum að hold og andi séu hinar raunverulegu andstæður hvers manns. Aftur komum við að skaðsemi syndarinnar sem illu heilli var hleypt inn um dyr lífsins sem Guð hafði þá skapað og ætlaði sér sjálfur framvegis að sjá alfarið um og vera í algeru samstarfi við manninn sem lyti honum einum og þjónaði allt sitt líf. Þetta klikkaði og áformum Guðs var breytt vegna þessa veikleika manneskjunnar. Ætti þetta tvennt að ganga saman þurfti önnur ráð. Lausnin fannst í Jesú. Merkileg niðurstaða.

Þessi veikleiki manneskja starfar enn og er birtingarmyndin allt í kringum okkur í alls konar hrakförum sem fólk ratar í og gerir af meira og minna ástæðunni „Veikleiki minn.“ Við þurfum á frelsara að halda og allir sem þekkja til málsins taka heilshugar undir sjónarmiðið. Þetta er fólkið sem hefur vaknað af værum blundi og sér sumt eftirleiðis með svolitlu öðru augnaráði en áður var. Allt þetta er alltumlykjandi og góðum Guði að þakka sem sér ekki eftir neinu verka sinna og hefur áætlun á himnum og á jörðu sem hann fylgir fast eftir. Allur tími hjá Guði er annar en hjá mönnum. Merkilegt er að þjóna og tilheyra lifandi Guði, það finnst mér allavega.

Segir orðið til að mynda að einn dagur hjá Guði sé sem þúsund ár og þúsund ár sem einn dagur. Þetta merkir hreint óskaplega langa bið og er svo skyndilega, öllum að óvörum, komið og blasir við augum okkar og að þannig verði við komu Jesú öðru sinni til að stofna eitt þúsund ára ríki sitt á jörðinni sem alveg er ljóst samkvæmt orðinu að er ekki nein endastöð á plani lifandi Guðs. Hefði hann þá talað um þúsund ára ríki? Þúsund ár er vissulega langur tími en það merkir samt ekki sama og eilífð. Eilífð er án nokkurs endis og allir sem trúa munu enda inni í eilífðinni. Við sjáum að allt er þetta fyrir náð og gæsku Guðs og okkar verk það eitt að trúa í dag á Jesú. Einfalt en samt svo oft rammflókið.

Til að skilja svona boðskap þurfum við trú og sjáum því enn og aftur hvað trúin er rosalega nauðsynleg. Skilningur manns nær engan veginn utan um svona boðskap öndvert við trúna, sem fær skilið hann. Trúin er í dag, rétt eins og Kristur er í dag. Trúin getur gert líf okkar einfalt. Syndin flækir það. Trúin segir við mig að Guð standi við plön sín og að allt hans gangi í uppfyllingu. Og við slökum á og látum hvern dag framvegis nægja sín þjáning.

Skoðum Efesusbréfið 4:

7 Sérhvert okkar þáði af Kristi sína náðargjöf. 8 Því segir ritningin: „Hann steig upp til hæða, hertók fanga og gaf mönnunum gjafir.“ 9 En „steig upp“, hvað merkir það annað en að hann hefur einnig stigið niður í undirdjúp jarðarinnar? 10 Sá sem steig niður er og sá sem upp sté, upp yfir alla himna til þess að fullna allt.” Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

26. september 2026.

Kirkjan er góð.

Kirkjan. Við könnumst við orðið og höfum oft heyrt það og haft á henni skoðun sem oft eru jafnmargar manneskjunum sem tala út slíkt orð og standa að baki öllum þessum setningum sem skellt hefur verið fram um kirkjuna, verk kirkjunnar, hegðun kirkjunnar og þar fram eftir götunum. Fólk segir þessi orð og hin orðin um kirkjuna. Það í sjálfu sér skiptir máli en engum þó sköpum því að kirkjan heldur áfram að vera það sem hún alltaf hefur verið þrátt fyrir það hvað ég og þú álitum og teljum.

Og hvað er kirkjan? Hún er að öllu leyti afskaplega áhugaverð stofnun, má kalla kirkjuna stofnun sem kannski er smá varasamt verk. Samt er það svo að álit mitt skiptir engum sköpum og ekki svo miklu máli því skoðun mín hefur svo sem jafn mikinn rétt á sér og skoðun hverrar annarrar manneskju, en breytir ekki neitt þessu grunneðli kirkjunnar.

Já. Stundum er þjónandi presturinn í kirkjunni eini aðilinn sem getur huggað sorgmædda manneskju sem missti barn sitt yfir til dauðans með vofeiflegum hætti og var óhuggandi eftir vegna atburðarins og aðrir í kring algerlega máttlausir hvað þessa manneskju varðaði en ekki þjónandi presturinn sem einn á staðnum gat veitt henni þessa mikilvægu huggun í sínum sennilega erfiðustu kringumstæðum og aðstæðum síns eigin lífs. Að þessu hef ég sjálfur orðið vitni sem og gersamlega breytti minni afstöðu til prestembættisins en verið hafi til þessa og var ég ekki á þessum tíma trúuð manneskja eins og ég er í dag og lítið kirkjurækinn. Samt sá ég þarna hvílíkt gagn getur verið af starfi og þjónustu kirkjunnar og kirkjunnar þjóna, þeir tilheyra auðvitað sjálfri kirkjunni eins og hún er hugsuð af sjálfum Guði. Húsið sjálft, byggingin, getur ekki verið eina sanna kirkjan heldur starfsemin sem þar er gerð og umönnunin, eins og sást í þessu tilviki og í mikilli hlýju prestsins og einlægri alúð til mjög svo sorgbitinnar manneskju sem bara hann einn gat veitt á þessu andartaki. Fullyrði ég.

Þarna leitaði manneskja í sinni algeru neyð til kirkjunnar og fékk umbunina sem hún sóttist eftir. Og Guð var með. Hann var staddur þar. Hann hefur augun á manneskju og huggar hverja sorgbitna manneskju. Guð fer í ekkert manngreinarálit og réttir fram hönd hvar sem sorgin knýr dyra, sem er víða á þessum sorgarstað sem jörðin er. Að mestu þá af mannavöldum.

Já, þetta sá maður með sínum eigin augum og skynjaði á þessu andartaki. Líf manna og kvenna samanstendur af röð eftirminnilegra andartaka. Frá þessum tíma hef ég líklega talað vinsamlega til starfsemi þjóðkirkjunnar, með samt allri virðingu fyrir starfi frjálsu kirknanna sem ég reyndar þekki allvel í dag hvernig háttar til hjá og ber mikið traust til þeirrar starfsemi og allt mitt vitni um gríðarmikla gagnsemi frjálsu kirknanna. Þegar enginn hafði nein ráð var ráð að finna hjá kirkjunni. Þetta hefur ekkert breyst neitt og má enn finna í störfum starfandi presta kirkjunnar. Og nákvæmlega þetta er kirkjan. Hún þjónar en hefur samt ekkert leyfi til að leyfa né heldur að viðurkenna nokkra kynvillu. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

24. september 2026.

Trúin á Krist fari vaxandi.

“Efesusbréfið 1.

15 Eftir að hafa heyrt um trú ykkar á Drottin Jesú og um kærleika ykkar til allra heilagra 16 hef ég þess vegna ekki heldur látið af að þakka fyrir ykkur er ég minnist ykkar í bænum mínum. 17 Ég bið Guð Drottins vors Jesú Krists, föður dýrðarinnar, að gefa ykkur anda speki og opinberunar svo að þið fáið þekkt hann. 18 Ég bið hann að upplýsa sjón hjartans svo að þið sjáið hver sú von er sem hann hefur kallað okkur til, hve ríkulega og dýrlega arfleifð hann ætlar okkur meðal hinna heilögu 19 og hve kröftuglega hann verkar í okkur sem trúum. En þetta er sami áhrifamikli, kröftugi mátturinn 20 sem hann lét koma fram í Kristi er hann vakti hann frá dauðum og lét hann setjast sér til hægri handar á himnum, 21 ofar hverri tign og valdi og mætti, ofar öllum herradómi og sérhverju nafni sem nefnt er, ekki aðeins í þessari veröld heldur og í hinni komandi. 22 Allt hefur hann lagt undir fætur honum og gefið hann kirkjunni sem höfuðið yfir öllu. 23 En kirkjan er líkami hans og fyllist af honum sem sjálfur fyllir allt í öllu.”

Trúin á Krist lifir með þeim eiginleikum að fá að gleðjast með öðru fólki yfir trú annarra manna og kvenna sem lifir sína trú í sannleika. Þetta fólk er þarna á meðal okkar sem við ættum að vilja heiðra með okkur sjálfum og máski líka heiðra á sinn hátt með til að mynda vináttu okkar við það. Og þetta fólk, sem heiðrar aðra trúaða, er líklega fleira en mörg okkar grunar.

Þarna er verið að tala um trú einstaklings sem hann sjálfur ber hjarta sínu, merkilegur hann Páll. Hans eigin trú hefur skilað honum þessum frábæra árangri og er staðfest í því að hann hefur vaxið af trúarástundun sinni einni, heiðarleika sínum, samviskusemi sinni við það sem hann hefur tekið að sér innan, segjum kirkjunnar, og er kominn með alla burði inn í sitt trúarhjarta til að eflast og vaxa enn meira og svo mikið að núna er hann með burði til að meira að segja fá glaðst sannri gleði yfir aukinni trú annarra bræðra sinna og systra inni í sjálfum söfnuðinum og alveg eins og við lásum um í Efesusbréfinu hvað stórmennið Pál blessaðan varðar sem sjálfur átti það til að gleðjast sannri gleði yfir vexti og framgangi trúar annarra manna og kvenna og að sama skapi hryggjast þegar hann sá annað gerast en hreinan og sannan trúarvöxt. Þetta er að trúa á Krist í verki. Og slíkt fólk nennir alltaf á samkomu.

Hvað merkir þetta? Hvað nema það að Páll á til vakandi og vaxandi trú í sínu hjarta og segir með þessu að ef hann getur þetta getur hver annar kristinn maður sem er með í sér heilagan anda það einnig. Það er heilagur andi sem þarna skiptir sköpum þegar kemur að öllum svona málum og án heilags anda… nú, þá er heldur engri kristinni trú til að dreifa vegna þess að kristin trú starfar þá ekki í hjarta einstaklings. Hér er þetta alveg klippt og skorið og hefur þá útilokunaraðferðinni sannarlega verið beitt. Allt til að ég og þú, við öll, gerum trú okkar áfram einfalda og að góðri trú sem gefur aðgang að svörum sem um leið styrkja okkur alveg helling og reyndar svo mikið að við loks kunnum að gleðjast með öðrum sem sýna í trúnni mikinn árangur og áþreifanlegan vöxt trúarinnar í hjartanu og ekki bara með eigin orðum heldur miklu meira verkum sem staðfesta Krist. Til að vita hvað átt er við með verkunum þurfum við að þekkja orð Guðs. Það er okkar leiðarljós. Jesús lifir! Hann lifir. Amen.

23. september 2026.

Hugleiðingar dagsins.

Dagurinn lofar góðu og vegna þess að þetta vil ég sjálfur að dagurinn geri fyrir mig þá líka vel ég fyrir mig að gefa Drottni mínum allan þennan dag eins og alla hina dagana til að tryggja gæfunni brautargengi. Að lofa minn Guð segir reynslan mér að gera og kennir manni um allt svona lagað. Hafi maður enga reynslu hefur maður ekki mikið til að miða við. Reynslan gerbreytir allri stöðu fólks og allri sýn þess á veruleikann. Fólk fer meira að mæra það sem hefur reynst því betur og best í daglegri göngu gegnum sitt líf. Sumt sem gerist er skyndifögnuður sem venjulegast fjarar fljótt undan án þess kannski að víkja fyrir einhverri grámyglu. En fyrri gleði hvarf. Að sinni. Allt kemur. Og fer. Þetta er það sem heimurinn gefur. Hann vissulega gefur en er stundum fljótur að hirða til baka það sem hann gefur. Stika gleðinnar færist fram og til baka. Heimurinn er lítt til þess fallinn að byggja líf sitt á. Samt erum við í honum eins og hann kemur fyrir af kúnni og við því mitt inni í honum og nákvæmlega eins og heimurinn er. Við erum núna. Hvað blasir við?

En vissulega er heimurinn þarna og við inni í þessum heimi. Vandinn við heiminn er hversu oft hann er alveg gleðisnauður vegna oftast nær eigin vanþakklætis fólks og oft nokkurs sjálfskaparvitis og því oftar en ekki um að kenna hversu margir tefla djarft fram og ráða svo á eftir ekki neitt við neitt. Þetta er annað veifið leið manna sem eftir á er þetta bitra og reiða fólk sem er allt í kringum okkur vegna þess kannski að vera sífellt að minna sig á verknaðinn sem fór svo illa en ekki þá um leið hina er allt lék á als oddi. Sé saga mistaka sönn má vel reikna með að dagar og ár happsins séu upp staðið ekkert miklu færri og að vogarskálarnar séu bara nokkuð jafnar þegar allt kemur til alls.

Sumir fara í hefndarferð um ganga og sali með gremjuna sem sitt veganesti til að leiða mál til lykta, sem ekki er gott, því gremjan hingað til hefur ekki haft burði til að leysa nokkurn skapaðan hlut, heldur bætir hún gráu ofan í svart í umleitan sinni til að loka og leysa mál. Að ekki liggur lausnin í hefnd af neinum toga heldur miklu meira í sannleikanum. Hann hvort eð er mun síðastur tala.

Orð Guðs segja að manninum finnist allir sínir vegir vera sléttir og fagrir, eða eitthvað í þessum dúr. Oft vill maður stíga fram með sitt til verndar og varnar sínu eigin og gerir það oft, ekki alltaf, eins og enginn væri morgundagurinn. Fer hann þá stundum nokkuð mikinn. Fyrir kemur að hann grípi meðvirknina með sér, sem er sjaldan til neinna bóta. Maður notfærir sér stundum nytsama sakleysingja sjálfum sér til hjálpar. Af hverju að sækja einhverja aðstoð og liðsafla til þessa fólks skoðað í því ljósi að sannleikurinn greiði veginn og rétt og satt að lokum sigri? Málið er ekki svo flókið heldur miklu frekar einfalt. Inn á milli er verið að rugga bátnum að algerlega ástæðulausu, sem er slæmt.

Og hver er svo niðurstaða svona samantektar? Hver nema! Jesús lifir! Hann lifir! Amen?

22. september 2026.

Varfærni vinnur sigur.

Sáningu og uppskeru er mikilvægt hverjum einstaklingi að vega og meta fyrir sig sjálfan og komast að niðurstöðu um hver sáningin var, til hvers hún var ætluð og fyrir hvern. Mun sáningin bæta líf einstaklings upp kominn eða verða honum til tjóns? Þetta eru mikilvægar spurningar því að öll viljum við búa við og lifa við visst öryggi og þetta öryggi býr svolítið mikið í því sem við gerum og þess vegna dags daglega. Ekkert okkar vill svo haga til hnútum að standa á einhverjum stað ferilsins andspænis skorti sem rekja má beint til framkvæmda sem fóru öðruvísi en lagt var upp með. Með hyggni og raunsæi má vel forða öllu slíku. Munum! Sumt sem við gerum og viljum mun ekki enda neitt sérlega vel nema dagleg hyggni gangi með verkinu. Og hvað vill þetta segja mér og hvað annað en að vera hyggin í daglegu vali mínu og vita með vissu að ekki er allt gull sem glóir á. Ég vanda val mitt.

Hvað er átt við hér? Farðu varlega í öllu sem þú tókst á hendur til að framtíðin mæti þér ekki með svipu í hendi. Framtíðin er sem fyrr öllum lokuð bók og um hana getum við bara getið okkur til um hvernig hún sé og hvernig fari með samt engri vissu. Og munum! Framtíðin er öll framundan hverju mannsbarni sem nú lifir á jörðinni og því áfram sem lokuð bók. Lífið er afskaplega merkilegt fyrirbæri með öllu í sér sem má til góðs verða. En svartnættið er þarna einnig. Það fer ekki fet og bíður eftir þér og að þú gerir bara agnarlítil mistök sem það þó mun geta notað gegn þér og mun gera. Saga margra manneskja er þessi en þurfti þó aldrei að verða að nokkru svartnætti. Við ráðum sjálf ferðinni. Annað stenst enga skoðun. Aðvörunarorð hafa fylgt okkur en við höfum ekki alltaf heyrt þau né fylgt þeim.

Sjáið til að mynda mann sem missir tök á drykkju sinni og/ eða mann sem fór af stað til fjárfestinga með einhver gyllt áform uppi við um glæsilega framtíð sem ekki kom vegna þess að í grunninn gaf fjárfestingin ekki þann arð sem ætlast var til af henni og í stað þess að velta sér upp úr auð kom skortur og bein fátækt. Átti þetta að fara svona? Vissulega ekki. Samt fóru málin í þennan farveg en ekki í réttan farveg en skeði ekki í einni svipan heldur hægt og sígandi. Svartnættið mun því bíða fólks sem gætti ekki að sér og lét reiði stýra sér og stjórna? Forðumst slíkar dyr.

Vitað er að val manns þarf ekki fyrirfram að leiða til neinna rústa og vill heldur enginn enda þar.

Skoðum orðið.

Galatabréfið 6.

2 Berið hvert annars byrðar og uppfyllið þannig lögmál Krists. 3 Sá sem þykist vera nokkuð en er þó ekkert blekkir sjálfan sig. 4 En sérhver rannsaki breytni sjálfs sín og þá mun hann hafa hrósunarefni í samanburði við sjálfan sig en ekki í samanburði við aðra 5 því að sérhver mun verða að bera sína byrði.” Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

21. september 2026.

Eigum til eld Krists í hjartanu.

Kristin trú er í grunninn afskaplega einfalt form. Hún hvetur okkur hvern dag til að lifa í andanum og skilja hvað við sé átt með að lifa í andanum. Andinn nærist og lifir á orði Guðs. Verði aðskilnaður þarna á milli verður sambandsrof sem gerir að verkum að þegar slíkt gerist getur enginn maður lifað í andanum og hvað sem hann sjálfur segir og jafnvel telur sig gera. Bæði sem sagt, þurfum við sjálf að vita og vera viss um okkar stöðu hvað trú okkar varðar, ásamt vitaskuld hvað við erum að aðhyllast og opna hjarta okkar fyrir. Og þar er fjölmargt í boði en Kristur einn. Einn Guð, ein trú, eitt alvöru frelsi stendur okkur til boða undir afli heilags anda og okkar eigin trú sem við höfum ræktað daglega og fóðrað Guðs orði og bæn á hverjum nýjum degi sem við fáum að vakna inn í. Gleymum ekki mætti bænarinnar.

Allt afskaplega óflókið? Vissulega en samt svo oft rammflókið vegna þess að holdið vill alltaf koma gegn anda Guðs og er barátta hverrar manneskju. Trúin og holdið geta ekki starfað saman því að holdið á ekki til snefil af gríðarmerkilegum og miklum kærleika Krists til einkum Föðurins sem endurspeglast í hjartanu sem elska til einnar og sér hverrar manneskju. „Þér getið ekki þjónað Guði og mammon“ segir á einum stað í orði Guðs. Og þetta er sannleikur og um leið er afskaplega auðskiljanlegur sannleikur sem virkar hjá hverri manneskju sem við tekur og skilningurinn bætir við réttri þekkingu á um hvað við sé átt. Til að mæta þessu sjáum við mörg orð í Nýja testamentinu. Til að mynda þessi orð: “

„Á þeim degi munuð þér ekki spyrja mig neins. Sannlega, sannlega segi ég yður: Hvað sem þér biðjið föðurinn um í mínu nafni mun hann veita yður.“ Jóhannesarguðspjall 16.23. Hér er verið að benda á merkisfyrirbærið „skilning sem þegar er kominn sem við deilum ekki við.“

Þar sem slíku er til að dreifa eru frekari spurningar óþarfar. Skilningur manna er stórmerkilegt fyrirbæri. Í virkum skilningi fólks býr meira frelsi en flesta grunar. Skilningur er og um leið viss hvíld eins og allt annað getur verið hvíld sem þú kannt góð skil á. Skilningurinn veltir ekki neinum frekari vöngum yfir lausn eins og annars verkefnisins. Hann bara skilur og veit hvernig þetta og hitt gengur fyrir sig og gerir það án neinna frekari pælinga.

Annað er að vilja betrumbæta það sem að manni snýr en breytir ekki því að allur grunnskilningur er í hendi. Grunnskilningur verka þarf sem sjá má fyrst að vera í hendi og vera skilningur sem öðlast hefur rétta virkni til að byggja ofan á úr góðu traustu efni en ekki tré, heyi og/eða hálmi sem eldurinn myndi eyða kæmist hann í eitthvert þessara efna.

Skilningurinn er gjöf frá hæðum, frá Guði sem elskar manneskjur og sendi son sinn til jarðarinnar gagngert til að deyja fyrir og verða ein endanlega fórn fyrir allt mannkyn sem með þessu fékk von, styrk og aukinn kraft til að halda góða verki Drottins áfram og vinna boðunni farveg í sama eldi og Kristur gerði tíma sinna jörðinni. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

20. september 2026.

Uppþyrlað ryk.

Nýja testamentið talar um þræla og að vera frjáls manneskja. Allir sjá munninn og allir auðvitað velja frelsið fyrir sig. Það segir sig sjálft. En er það svo? Langur vegur er frá þessu og er hvert og eitt okkar bundið af alls konar fýsnum, girndum, mistökum, vonbrigðum og öllu þessu sem hefur svolítið merkt sig á okkur. Satt og rétt frelsi lætur á sér standa vegna þess að frelsið sem hér er verið að tala um er þetta frelsi sem hjartað eitt gefur. Það sem er í hjarta manneskju stýrir henni og stjórnar. Allt ytra prjál er annað. Það er oft sýndarmennskan til að þyrla upp ryki og hylja og fela verk og hluti til að sannleikurinn komi síður í ljós og skömmin, sjálfsvorkun, haldi velli og fari ekki fet. Allt líf manns er val. Stundum rangt val.

Trúin til að mynda er þarna til að við stígum fram fyrir allt svona lagað og segjum því við hvern sem er: „Hér er ég og láttu þér líka við mig.“ Sem við auðvitað ættum að vilja gera hvert fyrir sig en það er líklega samt allur gangur á hvað alla niðurstöðu áhrærir. Hún er svona og hinsegin og upp og niður. Allur gangur er á öllu því dæmi. En hver segir að þessum og/eða hinum líki ekki við mig eða þig? Enginn líklega. Sjáið þið ekki ófrelsi slíkra pælinga?

En af hverju og hverju sætir að við séum að láta þetta svo mjög angra okkur, binda okkur, setja á okkur klafabyrðar og færa okkur aftur og ítrekað í fjötra? Þetta er af því að við erum í grunninn þetta frjálsa fólk sem við vildum sjálf en kunnum ekki enn neitt almennilegt lag á vegna þess helst að okkur skortir virka trú sem Kristur kom til að gefa okkur og kenna okkur að fara rétt með og láta trúna vinna með lífi okkar. Trúin er leyndardómur. Niðurstaðan er alltaf þetta algera frelsi sem við eignumst. Þetta allt saman býr í hjartanu og þaðan koma líka allir okkar stærstu sigrar í lífinu og um leið verstu ósigrar en koma frjálsu Íslandi ekki neitt við.

Skoðum orðið:

Galatabréfið 4.

„3 Þannig vorum við einnig, er við vorum ófullveðja, í ánauð heimsvættanna. 4 En þegar fylling tímans kom sendi Guð son sinn, fæddan af konu, fæddan undir lögmáli – 5 til þess að hann keypti lausa þá sem voru undir lögmáli og við yrðum börn Guðs. 6 En þar eð þið eruð börn, þá hefur Guð sent anda sonar síns í hjörtu okkar sem hrópar: „Abba, faðir!“ 7 Þú ert þá ekki framar þræll heldur barn. En ef þú ert barn, þá hefur Guð líka gert þig erfingja.”

Að trúa á Krist er frelsi og aldrei neitt helsi. Þess vegna þurfum við að læra að virkja trú okkar til að trúin fái þá unnið með okkur og stuðlað að meiri vellíðan okkar. Það er þarna sem okkar stærstu sigrar munu áfram vinnast og við loks upplifa frelsi sem við þráum að eignast en höndlum svo sjaldan. Þess vegna er svo oft þetta ys og þys í kringum okkur og öll rykuppþyrlunin. Hér er afl til að stela, slátra og eyða. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

19. september 2026.

Lykilatburðir mannkynssögunnar.

Orð Guðs segja að eitt sinn höfum við verið eins og hverjir aðrir menn og litum á og eltum sama draslið eins og allir aðrir menn gera og töluðum með svipuðum hætti og allt hitt fólkið. Við ólum á óánægju eins og enginn væri morgundagurinn, komum af stað deilum á milli okkar vegna þess að við erum sjálf afskaplega þrjóskt fólk sem hvorki getum, kunnum ekki, að bakka né að láta undan í neinu sem upp kemur og segjum margt einvörðungu til að ergja og styggja hina manneskjuna. Og við, sum okkar, erum stríðin mjög en þolum samt ekki sjálf nokkra stríðni. Þetta er maðurinn sem orð Guðs segja að hafi þetta fallna eðli og verður fyndinn á kostnað annarra.

Hvert og eitt einasta okkar fæddist með þessu fallna eðli sínu og réði engu um og bara kom í heiminn með þennan svakalega mikla og meðfædda brest sinn. Skoðum aðdragandann:
1. Mósebók 3.

“1 Höggormurinn var slóttugri en öll dýr merkurinnar sem Drottinn Guð hafði gert. Hann sagði við konuna: „Er það satt að Guð hafi sagt: Þið megið ekki eta af neinu tré í aldingarðinum?“

2 Konan svaraði höggorminum: „Við megum eta af ávöxtum trjánna í aldingarðinum.“ 3 En um ávöxt trésins, sem stendur í miðjum aldingarðinum, sagði Guð: „Af honum megið þið ekki eta og ekki snerta hann, ella munuð þið deyja.“ 4 Þá sagði höggormurinn við konuna: „Sannið til, þið munuð ekki deyja. 5 En Guð veit að um leið og þið etið af honum ljúkast augu ykkar upp og þið verðið eins og Guð og skynjið gott og illt.“ Gott og illt. Ekkert að og allt öðrum að kenna. Vogarskálar eru komnar inn.

Hér er grunnurinn að þessu fallna eðli mannsins og voru Adam og Eva fyrsta fólkið til að fá þennan ódám yfir sig og hreiðra um sig í hjartanu og missa fyrir vikið sitt fyrra guðlega eðli sem bara vissi skin á hið góða. Þannig hófst nú líf jarðarbúa að það einkennist af göngu fólksins með Guði í kvöldsvalanum sem fólkið hlakkaði eftir en þeirra eigin ákvörðun gerbreytti. Óhlýðni við vilja Guðs er enn í dag versta mál sem gerbreytir öllu fyrir fólk og hvítt verður svart. Skoðum þetta atriði næst:

1. Mósebók 3.

9 Drottinn Guð kallaði á manninn og sagði við hann: „Hvar ertu?“ 10 Og hann svaraði: „Ég heyrði til þín í aldingarðinum og varð hræddur því að ég er nakinn, og ég faldi mig.“ 11 Hann sagði: „Hver sagði þér að þú værir nakinn? Hefur þú etið af trénu sem ég bannaði þér að eta af?“ 12 Maðurinn mælti: „Konan sem þú hefur sett mér við hlið, hún gaf mér af trénu og ég át.“ 13 Þá sagði Drottinn Guð við konuna: „Hvað hefurðu gert?“ Konan svaraði: „Höggormurinn tældi mig og ég át.“

14 Þá sagði Drottinn Guð við höggorminn:”

Eftir þetta varð Guð að gera nýja áætlun sem er Kristur. Það allt skeði löngu síðar og eru einhver 4000 þúsund ár á milli þessara tveggja lykilatburða. Jesús lifi! Hann lifir! Amen.

18. september 2026.

Orð Guðs. Lærum þau.

Orð Guðs tala um að fólk sem er í metum í samfélagi kristinna manna sé í söfnuðinum augljóst. Þetta fólk verður augljóst af trúfesti sinni við Guð, ástundun sinni við söfnuðinn, drengskap sínum og heiðarleika og öllu þessu sem menn telja til góðra kosta í einu samfélagi. Það sem er í lagi þarf sem sagt að vera sýnilegt öðru fólki í þessum kristnu samfélögum og gerast inni í þeim sjálfum. Söfnuðurinn má ekki vera ein stór flatneskja. Hverjum gagnast hún? Flatneskja er glundroði.

Skoðum orðið.

Galatabréfið 2.

“5 En undan þeim létum við ekki eitt andartak til þess að þið gætuð haft fagnaðarerindið óbrenglað. 6 Og þeir sem í áliti voru lögðu ekkert frekara fyrir mig. Hvað þeir einu sinni voru skiptir mig engu, Guð fer ekki í manngreinarálit. 7 Þvert á móti sáu þeir að mér var trúað fyrir fagnaðarerindinu til óumskorinna manna eins og Pétri til umskorinna, 8 því að sá sem hefur eflt Pétur til postuladóms meðal hinna umskornu hefur einnig eflt mig til postuladóms meðal hinna óumskornu. 9 Og er Jakob, Kefas og Jóhannes, sem álitnir voru máttarstólparnir, höfðu komist að raun um hvílík náð mér var veitt, þá réttu þeir mér og Barnabasi hönd sína til samkomulags: Við skyldum fara til hinna óumskornu en þeir til hinna umskornu. 10 Það eitt var til skilið að við skyldum minnast hinna fátæku og einmitt þetta hef ég líka kappkostað að gera.”

Hér er merkileg frásögn af Páli sem notaði tíma sinn mestmegnis til að útbreiða fagnaðarerindið og barðist fyrir því og ásetti sér að fara rétt með orð Guðs og sýndi margsinnis í verki að gera það. Breytni Páls postula hvetur marga til sama. Ritningarversið sýnir og við sjáum að sættir eru komnar á milli Barnabasar, Jakobs, og Kefasar sem augljóslega einhver kurr er kominn upp í til Páls postula sem segir okkur skýrustu orðum líka frá því og staðfestir að þessir mannlegu brestir fylgja okkur og líka eftir að við höfum tekið trú. Trúin breytir þessu með engum hætti nema við leyfum henni þá að gera breytingar. Trúin og kennslan í orði Guðs munu halda áfram verkinu og að stefna með manninn til fullkomleikans að engin spurning er um það að trúin á Krist er að fást við menn með alls konar í sér sem lenda í alls konar og höndla misjafnlega vel hverju sinni og gera milli daga. Já, milli daga. Þetta er mikilvægt að hugleiða. Fólk er misjafnlega öflugt milli daga.

Nýja testamentið, í gegnum lesturinn, hvetur okkur til að og lifa samkvæmt því í okkar daglega veruleika og við megum heldur ekki gleyma eigin brestum, okkar eigin móðgunum af litlu tilefni sem svo oft tröllríða þessum söfnuðum lifandi Guðs með inn á milli slatta af sundrungu sem enginn í grunninn veit hvar hófst né heldur hvers vegna óánægjan hófst. Sjáum við ekki hvernig trúin tekst á við veikgeðja fólk og gefst ekki upp við að koma því aftur í lag og af stað til að halda áfram sinni trúargöngu. Slagorðið „Flóttadýrið í mér“ er nefnilega furðu lífseigt og bendir trúin á Krist endalaust á þennan gríðarmikla veikleika mannsins og um leið kenna honum að allur styrkur manns liggur í trú einstaklings á Jesús. Í orði Guðs heitir slík breytni fólks að það sé dáið sjálfu sér og lifi Drottni. Við höfum allt sem þarf til að gegna svona varðstöðu. Við höfum orð Guðs, hvert annað og samfélagið. Allt til að halda utan um verðmæti. Nei, við flýjum ekki söfnuðinn. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

17. september 2026.

Eru í dag viðsjárverðir tímar.

Eru tímarnir í dag víðsjárverðari núna en verið hefur hingað til? Sannast sagna veit ég það ekki með neinni vissu en tel þá ekki vera neitt viðsjárverðari núna en bara hefur verið. Fátt hefur breyst og fátt lærist af svokallaðri reynslu liðinna ára og alda og endalaust höggvið í sama knérunn í áfram von um að önnur niðurstaða fáist að þessu sinni sem ekki gerist með þann sannleika yfir og undir sem segir eina ferðina til viðbótar öllum hinum skiptunum að fari maður eins að kemur upp sama niðurstaða og úr hinum sömu dæmunum. Enginn sem þetta sér gerir sér í þessu nokkra einustu visku en er samt sífellt endurtekinn og stundum eins og enginn væri morgundagurinn.

Menn vilja ekki læra og læra ekki vegna þess helst að þeir sjá sjálfir enga lausn á málunum og stoppa margir við þar. Þeir gefast hreinlega upp.

Samt hefur langa lengi verið til lausn og Kristur verið þessi framúrskarandi ókeypis lausn öllu mannkyni sem staðfest var á krossinum og undirstrikuð í upprisunni sem fjöldi manns horfði á gerast og sá Krist eigin augum stíga upp og hverfa fólkinu á jörðinni í sökum fjarlægðarinnar. Og hvert fór hann? Hvar lenti hann og hver er endir þessa merkilega máls? Endirinn kom nú reyndar aldrei en í stað hans kom skýrt svar. Skoðum svarið ögn betur:

Lúkasarguðspjall 24. 6. Hann er ekki hér, hann er upp risinn. Minnist þess hvernig hann talaði við yður meðan hann var enn í Galíleu. 7 Hann sagði að Mannssonurinn skyldi framseldur verða í hendur syndugra manna og krossfestur en rísa upp á þriðja degi.“

8 Og þær minntust orða hans, 9 sneru frá gröfinni og kunngjörðu allt þetta þeim ellefu og öllum hinum.“

Hér er svarið komið og það er alveg skýrt og klárt. Og meira. Kristur gaf okkur trú svo að við gætum meðtekið sannleika sinn og látið sannfærast af henni um sannleiksgildið. Verður gjöfin stærri? Ég held ekki og sá heldur ekki aðra stærri gjöf til mannkyns þessari og er því fyrir margt löngu hættur allri svona leit. Og til hvers væri hún? Verandi komin með áreiðanlegt svar upp í hendurnar. Veit ekki með þig en ég þarf ekkert meira þessu. Vegir Guðs eru bæði rannsakanlegir og skiljanlegir, það er í Guði og í trúnni á Jesús en áfram algerlega óskiljanlegir fyrir fólki sem ekki á til nokkra þekkingu á orði Guðs sem kennir að geri manninn frjálsan. Leit vantrúar stendur því enn. Hún hefur eina lausn í hendi. Ofbeldi.

Við erum sauðirnir hans Jesúsar og erum í gjörgæslu hans sem hann og hleypur á eftir villist einn okkar frá honum. Af hverju? Hann veit, og ég einnig, að hvorki ég né heldur „kærleiksboltinn þú“ þú munum taka á sprettinn til finna náungann og koma með til baka og sér því alfarið um verkið sjálfur, eins og Kristi er líkt og einkar kært að gera. Var honum einum enda treyst fyrir hjörðinni, sem um leið er stórfengleg hugsun og sannleikur sem við svo oft gleymum og dubbum í stað Guðs oft upp handónýta menn sem ekkert hefur enn komið frá en við samt mærum upp í hástert. Jesús lifir! Hann lifi! Amen.

16. september 2026.

Jesús! Hann er allt málið.

Maður sem trúir á Jesús er venjulegur maður sem eitt sinn trúði ekki á Jesús. Það er allt og sumt. Að trúa á Jesús er gjöf sem maðurinn sjálfur hefur ekkert með að segja en tók við og eitthvað vaknar innra með honum um að lífið sé tengt Guði almáttugum. Guð með þessum hætti opinberar sig sjálfan fyrir einstaklingi, takið eftir þessu, fyrir einstaklingi, sem eftirleiðis er ekki í neinum vafa með sér sjálfum um að víst sé til Guð. Hann er sannfærður og ef allt fer eins og á að fara og á að gerast endist þessi vitneskja manneskju alla hennar jarðvistarsögu.

Að trúa á Jesú er sem sjá má afskaplega merkileg uppgötvun sem þó er ekki komin frá mér sjálfum, þér né neinni annarri manneskju heldur beint frá hæðum og til einstaklings. Drottinn beinir sjónum sínum beint til einstaklings. Merkileg hugsun og um leið svo sönn.

Sem sagt! Trúin á Jesú er algerlega milliliðalaust samfélag við hinn upprisna Jesús og, já, nefndu nafnið þitt. Þú sem þegar hefur eignast þína eigin trú hefur þegar breyst í hugsunum og hegðun allri og þetta viltu framvegis varðveita með þér sjálfum en það er nokkur munur á að vilja og að gera það sem maður vill og veit einnig að væri rétt. Við þurfum Jesú. Hann er aflið sem þarf til verksins.

Samt skaltu gæta þín því að margt mun reka þínar fjörur sem verður allt annað en þægilegt viðureignar. Og hvað gera bændur þá? Hver okkar veit svarið hvað mann varðar sem jafnvel stendur á krossgötum með gylliboð, bolabrögð, út um allt. Þarna blasir við reynslustund sem sker úr um hversu djúpt trúartréð stendur. Trú má ekki vera yfirborðstrú. Trú þarf að hreiðra um sig djúpt í hjarta manneskju og einstaklingur heimilar eða ekki. Trúður maður er meira og minna bundinn heiminum og á til veikburða trú sem einn daginn hverfur og vikur fyrir annars konar þanka. Þetta er maðurinn sem gafst upp á trúargöngu sinni. Trú bregst samt engum. Aldrei. Þanki manna til trúar sinnar gæti tekið breytingum. Þetta þurfa einstaklingarnir að læra og vinna rétt með. Allt í minni hendi og hver maður sinn eigin gæfu smiður. Menn eru menn og menn sumir bregðast. Rétt er það. Jesús einn er verður. Mundu! Trú þín er gjöf.

Og hvað gerir viðkomandi? Hann fyllist þakklæti vegna gjafarinnar og veit eftirleiðis hverjum þakkar ber. Jesús sem einn ber allan heiður. Jesú er óaðfinnanlegur. Þetta er gríðarlega merkileg yfirlýsing og gildir fyrir hann. Ekkert okkar og verður til þess að Jesú gnæfir yfir allt. Og meira! Trúaður maður sem stendur undir nafni deyr sjálfum sér og skilur hvað það er að deyja sjálfum sér? Hafa menn velt þeirri spurningu fyrir sér? Veit það ekki en líklega samt einhverjir. Að deyja sjálfum sér er að lúta honum og viðurkenna Jesús með sér sjálfum.

Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

15. september 2026.

Í Jesú lifum við.

Hvernig sem við litum mál er sannleikurinn áfram sá að Kristur er fyrir okkur sem trúum allt málið. Honum ber því að hampa. Á hann skal áfram bent sem einhverja alvöru lausn fyrir okkur. Sumir gera þetta. En bara sumir. Aðrir benda á aðrar leiðir en leiðirnar sem Kristur hefur. Og eitthvað sem heitir ESB verður að sumra áliti kostur. Þetta og meira til er ástæða alls þessa glundroða sem er stundum í kringum okkur og líka mikils klúðurs sem svo oft birtist í þessum glórulausa og kolfallna heimi sem veit ekki sitt rjúkandi ráð og gerir endalausar tilraunir hér og hvar til að koma á betra skikki sem sjaldnast tekst og gráu bætt við svart.

Maðurinn svo sem vill vel og það allt en klúðrar þó svo mörgu sem hann gerir vegna þess að upp staðið veit hann ekki betur og skortir svo oft meiri visku og betri þekkingu á því sem hann hyggst taka sér fyrir hendur. Ráðin sem hann því oft framgengur í eru eins og út úr kú, eins og sagt er. Manninum var enda aldrei ætlað verkið að stjórna einsamall og vera allt í öllu alls staðar nema þá undir stjórn hins upprisna Jesú og konungs konunganna. Jesús Kristur einn veit bestu ráðin. Jesús einn gerir engin mistök og getur heldur ekki gert nokkur mistök vegna þess að vera fullkominn og líka staðfestir hann þetta á krossinum skömmu áður en hann gaf upp andann og mörg af okkur munum staðfesta að hann sagði af lestri okkar í orði Guðs. Enn og aftur má undirstrika mikilvægi þess að trúa orði Guðs. Gerum við það? Verum ekki hálfvolg.

Skoðum orðið:

2. Korintubréf 11.

„12 En ég mun ekki bregða út af vana mínum til þess að gefa þeim ekki tilefni sem færis leita til þess að vera jafnokar mínir í því sem þeir stæra sig af. 13 Því að slíkir menn eru falspostular, svikulir verkamenn er taka á sig mynd postula Krists. 14 Og ekki er það undur því að Satan sjálfur tekur á sig ljósengilsmynd. 15 Það er því ekki mikið þótt þjónar hans taki á sig mynd réttlætisþjóna. Afdrif þeirra munu verða samkvæmt verkum þeirra.“

Sjáum við ekki hér að við erum án allra afsökunar að til að mynda klúðra einhverju hjá okkur? Undir hans stjórn og leiðsögn er allt klúður hreinlega útilokað. Af hverju? Ástæðan er ein. Guð er góður. Annað svar er ekki til en þetta svar að Guð er góður og einkar miskunnsamur og Kristur, vegna góðsemi hans, verður einhvern veginn svo hátt upphafinn og yfir allt annað að sannleikurinn er að annað en Kristur er ekki til nokkurrar umræðu á meðal okkar sem trúum er kemur að leiðum. Og til verður viss aðskilnaður vegna þess að himinn og haf eru á milli afstöðu hins trúaða manns og allrar vantrúar í nánast í öllum leiðum sem við teljum vera færa. Þar er Kristur einnig svarið en er samt ekki niðurstaðan hjá öllu fólki. Margir þekkja ekki Krist né átta sig á allri viskunni sem þar er og er ókeypis aðgangur að og trúin ein lætur sannfærast um. Vantrúin getur ekki verið með þar. Er hún enda annað og um leið alger andhverfa við trúna á upprisinn Jesús.

Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

14. september 2026.

Trúin haldi velli.

Mikilvægt er að skoða á hvað maður er að horfa og hverju að velta fyrir sér, segjum andartakinu og eða hverju að hlusta eftir. Þar kemur margt til greina og byggir mest á því hvað í manns eigin hjarta býr. Og það sem þar er er eitt og annað sem maður sjálfur hefur komið þar fyrir. Maður er sinna eigin gæfu smiður og er niðurstaðan í flest öllu hjá okkur sem einstaklingum. Allir geta valið. Allir geta hafnað, til að mynda því að fara inn á einn og annan stað vegna þess að finnast hann ekki alveg nógu traustvekjandi.

Slíkt er afskaplega heilbrigð hugsun og segir að viðkomandi vilji fara varlega í endanlegri ákvörðun sinni, það er að segja, byggi niðurstaðan á einhverju öðru en ótta einhvers konar. Ótti manna er aldrei sérlega góður né heppilegur meðreiðarsveinn nokkurrar manneskju en er samt algengari en menn hyggja. Eigin ótta þarf að varast og vita um. Ótti fylgir manni líklega frá vöggu til grafar en misjafnt samt hversu mikið hann fær að stjórna og stýra lífi einstaklinga. Að einu hef ég komist að þessi andstyggð ótti er ekki alltaf eins útlitandi á lífsferli fólks og að með aldrinum, við honum verður engum manni hlíft, sem betur fer, að í aldri manns býr viss styrkur en getur samt kallað fram vissa tegund ótta sem ekki var til áður. Til að mynda um eigin hæfni til sumra verka. Sjáum við ekki hér veikleika manneskja? Togstreitan getur legið á mörgum stöðum og á henni þarf að taka og glíma við til sigurs.

Guð er einnig með gömlu fólki og sumt gamalt fólk er hann enn að nýta og nota á akrinum eins og áratugina á undan. Samt geta farið að vakna með einstaklingi efasemdir um eigin getu lengur til sama verks og getur slíkt verið einstaklingnum erfitt. En þá skal haft í huga að sjálf trúin á Krist mun þá stíga fram fyrir skjöldu og í raun og veru segja við einstakling. Kannski mig. Kannski þig:. „Kæri vinur/vinkona, nefndu nafnið þitt, „Þetta snýst ekki neitt um þig heldur um vilja Guðs með þig og trú þína til áframhaldandi verkefna.“ Og: Sannleikur! „Guð hefur ekkert breytt sér og hafi hann talað eitthvað til þín skaltu vita að það er það sem er núna.“ Sjálfur gæti ég vel haldið eitthvað allt annað. Sjáum við ekki hér hversu trúin á Krist er rosalega nauðsynleg og um leið hjálpleg? Guð gefi okkur öllum, einstaklingum, að sjá.

Vissulega spinnur og vinnur minn eiginn hugur og gerir ekkert minna en hugur annarra manna og kvenna og vinnur alls konar verkefni og byggir inn á milli loftbrýr, eins og oft áður. Munum hvernig þetta er, en breytir ekki því að Guð Faðir segir okkur alltaf sannleikann öndvert stundum við okkar eigin sjálfstæða huga, jafn stórkostlegur og hann nú er. Sannleikurinn, Drottinn Jesús, sigrar eins og alltaf áður. Er annað enda óhjákvæmilegt.

Hér raunverulega er trúin komin með okkur á alveg nýjan stað. En treystum við nú Guði? Já, segi ég. Ég vil enn treysta Guði mínum fyrir sjálfum mér og verkum mínum sem hann hefur lagt upp í hendur mínar. Eigi allt vel að fara, markmið auðvitað, þá verður trúin að halda velli. Án trúar á Jesús er sjálfhætt sem og væri slæmur endir og má ekki verða. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

10. september 2026.

Kristur gerir mig hólpinn.

Kristur er ljós okkar trúaða fólksins. Og hann er meira. Jesús er einnig leiðarvísirinn í gegnum lífið sem er ekki neitt lítið og um leið sönn upphefð.  Að vera sannur og réttur leiðarvísir fyrir mann og konu er nokkuð stórt mál. Hversu margir hafa ekki viljað vera þar og sett sig sjálfskipaða í embætti leiðtoga? Margir hafa verið þar og eru þeir fleiri en við flest hugsum. Alls staðar þar sem það hefur komið upp hefur allt yfirleitt endað í strandi og því miður einnig oft rústum. Allt vegna þess að rangur leiðtogi var dubbaður upp í embætti leiðtoga sem olli ekki embætti sínu. Kristur leiðir sína trúuðu um réttan veg sannleikans og heldur í hönd hvers og eins af sínu trúaða fólki. Og allt helst kyrrt á sínum stað.

Kristur er einstaklingsleiðtogi og einnig hópleiðtogi og ferst bæði þessi verk afskaplega vel úr hendi og stendur því ævinlega undir nafni sem sannur og góður leiðtogi manneskja. Hópurinn sem Kristur leiðir hér og nú er stór hópur fólks sem dreifður er út um alla jörð.  Og bara af þessu sjáum að hópurinn er gríðarlega fjölmennur en er samt bræður okkar og systur í nafninu Jesú.

Gerum við okkur grein fyrir þessum sannindum að þessi hópur fólks er nokkuð stór og hversu Kristi tekst ótrúlega vel að halda öllu þessu misjafna fólki sín megin og undir sínum aga og leiðsögn.  Gerir hann það í ljósi þess að Faðirinn á himnum treystir honum eitt hundrað prósent fyrir verkinu og veit að Kristur sleppir engum úr hendi sinni sem hann hefur hleypt inn hjá sér. En sumir fara. Þeir sem yfirgefa kristna hópinn sinn gera það algerlega samkvæmt sinni eigin viljaákvörðun. Er ég í hópnum sem fór?  Ekki enn að minnsta kosti.

Munum! Kristur gaf okkur sjálfur trúna á sig og sér sjálfur alfarið um að við ræktum trú okkar. Og sannleikurinn opinberast um að Jesús sleppir aldrei af neinum hendinni.

Reynslan og rótfesta trúarinnar opinberast fólki á göngunni með Kristi. Það er vegna rótleysis, ístöuleysis, einstaklinga sem trúarvöxturinn er afskaplega misjafn. Samt sér Drottinn um sína.

2. Korintubréf 7.

„5 Þegar ég því var kominn til Makedóníu hafði ég enga eirð í mér heldur var ég á alla vegu aðþrengdur, átök við andstæðinga, ótti innra með mér. 6 En Guð, sem uppörvar beygða, veitti mér kjark þegar Títus kom, 7 já, ekki aðeins með komu hans heldur og með þeirri uppörvun sem hann hafði fengið hjá ykkur. Hann skýrði mér frá þrá ykkar, kveinstöfum ykkar, áhuga ykkar mín vegna svo að ég gladdist við það enn frekar.“

Hér sýnir Páll á sér mannlega hlið og einnig að öll þurfum við númer eitt, tvö og þrjú á Jesú að halda. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

9. september 2026 (b)

Íslenskur hagur?

Ekki nægir að kjörnir stjórnmálamenn hafi hverju sinni sjálfir nægt hugrekki til að bara til að fleygja íslensku krónunni og taka inn EFRU þegar málið liggur fyrir að meirihluti íslenskrar þjóðar vill áfram halda í sína krónu. Slíkur sannleikur hlýtur að segja okkur eitthvað um málið og margir okkar vita að það tengist vissulega beint þjóðarstolti, sem sumt fólk lítur neikvætt til og má vel. Við þyrftum þá fyrst að slökkva þetta þjóðarstolt manna og kvenna sem ekkert okkar hefur sennilega nokkra uppskrift að hvernig gert sé. Já, hvernig slökkvum við þjóðarstolt þjóðar? Er til uppskrift? Endilega birtið hana.
Vilji meirihluti þjóðarinnar hafa áfram „flökktandi krónu“ eins og sumir segja þá verður það bara svo að vera. Að virða ekki meirihluta einnar og annarrar þjóðar er háskalegur leikur.
Munum og gleymum ekki að Íslendingar þekkja vel sína íslensku krónu og sumir taka undir þetta flökkt hennar og reyna á eigin skinni og í eigin veski, og mislíkar líklega.
Með EFRU í hendi og/eða í veski vita þeir nákvæmlega ekki neitt flestir af þeim en allt sem þarf að vita um íslenska krónu. Slíkt tel ég einhvers virði fyrir fólk og um leið nokkurn akk í slíkri vitneskju.
Sjálfum líkar mér vel þessi íslenska króna og hefur hún aldrei neitt þvælst fyrir mér. Tel ég sama gilda um stóran meirihluta íslenskra þegna. Það má hins vegar vel vera að hún vefjist eitthvað fyrir einhverjum í daglegum viðskiptum milli manna en þá verður það bara að vera. Reyndar veit ég ekki með hvaða hætti þvælingurinn gæti verið, komi hann upp.
Að hafa til að bera visst þjóðarstolt er ekki það sama og að vera staurblind manneskja. Um þjóðarstoltið vil ég segja að það vill að við verðum áfram sjálfstæð og ráðum okkur sjálf sem þessi sjálfstæða þjóð í öllu sem skiptir þjóðina máli. Væri slíkt röng afstaða? Stöndum og föllum með ákvörðunum okkar sem við á sínum tíma tókum og töldum vera réttar ákvarðanir. Munum það. Réttar ákvarðanir. Þannig kennir sjálft lífið sínu fólki lexíu.
Hættum því að tala um allt græna grasið í næsta garði og að fjölmenn þjóð sé betri en fámenn þjóð. Horfum til okkar eigin garðs. Hann er ekkert síður grænn en garður hinna.
Að missa trú á getu lands og eigin þjóðar, hvar endar það með öðru en EFRU? Smæð íslenskrar þjóðar eru engin rök í svo stórum málum.

9. september 2026.

Samtíningur dagsins.

Haustið steðjar að og vetrarmyrkrið er farið að undirbúa sig fyrir að taka sinn stað í veruleikanum. Sumu fólki líkar frekar illa við þessa dimmu vetrarins en getur svo sem ekkert gert neitt meira en að mislíka það. Götuljósin blekkja þetta myrkur nokkuð sem skynjar það sjálfvirkt eftir að visst rökkur er komið á og eitthvað það gerist í rafkerfinu sem veldur því að kviknar á þessum ljósum sem eitt ljós væri og bæir og borg á augabragði lýsast upp af rafljósunum. Fyrir utan birtusvið stauralýsinganna býr áfram allt þetta þreyfandi svarta myrkur sem fæstir kaupstaðamenn þekkja vegna þess að þeir þurfa aldrei neitt að fara þangað en sveitirnar gera sem til að mynda búa enn við þær aðstæður að töluverður spotti er til eins eða fleiri útihúsa sem skepnur bæjarins, fjárhúsið, eru hýstar í, og menn hafa kannski ekki enn ráðist í að byggja annað fjárhús sem væri þá nær býlinu, sem örugglega er stefna hvers býlis á Íslandi vegna augljósrar hagræðingar og töluvert betri vinnuaðstöðu. Allt auðvitað sinn kostnaður sem menn veigra sér við að efna til. Margir láta á endanum slag standa og hefja verkið. Við sjáum þetta víða í dag að fyrirkomulagið hvað staðsetningu útihúsanna varðar er svo gott sem á bæjarhlaði sveitabýlanna. Hagræði? Ætli megi ekki kalla þetta það?

Eitt hefur ekki breyst og er það sveitin sjálf og þanki sveitarinnar. Hann er mikið til enn hinn sami og alltaf áður og byggir enn á skepnuhaldi til hvort sem er eggjaframleiðslu, kjöt- og mjólkurframleiðslu og að nota og nýta tún jarðanna til heyjöflunar á sumrum til að fá fætt skepnurnar vetrarlangt. Með þessum hætti hefur hringnum ár eftir ár verið lokað frá því fyrstu bændur á Íslandi hófu búskap. Með þessum hætti hefur hringnum til dagsins í dag verið lokað að bændurnir vinna obba vinnu sinnar yfir sumartímann til að vera í stakk búnir að takast á við veturinn.

Oft gat vinnudagur sumarsins í sveitinni verið langur og sumpart strangur mitt í heyönninni og þar sem hver þurrkdagur er nýttur til hins ýtrasta og gert í ljósi reynslunnar að oft skipast veður í lofti í íslenskum veruleika. Kaupstaðadrengir, hahaha, komu á sumrin eftir skóla. Þeir unnu við hlið bændanna og stundu undan álagi sínu og fögnuðu er vinnunni létti.

Á þurrkadegi sumarsins eru vélar búsins allar ræstar og tengdar við hvort sem er sláttuvél, rakstrarvél, snúningsvél eða baggabindivél sem í dag að mestu leyti er rúlluvél sem vefur heyið í rúllur og vefur um þær hvítu plasti. Farið er með rúllurnar þangað sem þeim er ætlaður staður og er þeim oft staflað upp undir berum himni og kannski oftast nær með þeim hætti yfir veturinn. Gömlu góðu heyhlöðunni er svolítið gefinn fingurinn með rúllu innvafinni plasti og hún höfð úti við. Hlaðan gæti því vel spurt sig sjálfa: Hvað er hlægilegra nútildags en bundinn heybaggi og hvað er grafalvarlegra við venjulega heyrúllu innvafinn plasti sem höfð er utandyra?

Mögulega segir hlaðan: Hva! Á ekki að nota mig neitt?” og heyrir bergmálið. Henni er misboðið en aðhefst ekki. Góð hlaða hvorki hugsar né talar og er með enga skoðun á nokkrum hlut og er aldrei fyrir vikið með neina stæla og bara elskar þurrt hey. Og allt er enn til staðar í matvöruversluninni. Þar er kindakjöt, folaldakjöt, ólseigt hrossakjöt og óvart á bakka merktum „Folaldakjöt” sem hörðustu matgæðingar sem þekktir eru fyrir að kalla ekki allt ömmu sína er kemur að fæðu gefast upp á og skreppa í næstu sjoppu og fá sér þar þrjár pylsur með öllu nema steiktum og eina kók og bíða með næsta skammt af hrossakjöti.

8. september 2026. (b)

Ísland úr NATÓ.

Bandaríkjaforseti, herra Donald Trump, birtir myndir af Bandaríkjunum með nágrannaríkjum sínum austan megin við sig, sem eru þá Grænland og Ísland, og merkir með rauðu. Nýjustu heimildir sýna að Bandaríkin eru aftur að auka áherslu á Grænland. Þeir hafa um 200 hermenn á Grænlandi í dag, sem styðja eldflaugavarnakerfi og viðvörunarkerfi. 

Forsetinn hefur þegar gefið til kynna að hann vilji innlima Grænland í Bandaríkin og vera þar  með herlið og herbúnað til eigin varna.

Bandarískur her var á Íslandi í áratugi og herstöðvarandstæðingar til í þessu landi sem á milli dustuðu ryk af skiltum sínum og lyftu upp á mótmælafundum sem æ lengra leið á milli. Íslenskir herstöðvarandstæðingar, vissulega voru þeir til staðar, fóru aldrei neitt mikinn en létu á sér kræla inn á milli og tala þá um að þeir vilji herinn burtu. Langt í burt.  

Einn daginn byrjaði herinn að pakka sínu saman uppi á keflavikurflugvelli og yfirgaf landið án þess að spyrja fyrst kóng né prest né herstöðvaandstæðinga hvort svona lagað væri þeim heimilt. Og menn, herstöðvarandstæðingar, litu hvor á annan og spurðu: „Hva! Er herinn farinn og sagði ekki einu sinni bless?“ sármóðgaður. 

Öllum skiltum og öllum fánum mótmælanna var þá fleygt, í geymsluna. Hvort leit að þessum fánum og fánprikum sé hafin vegna gruns manna um að herinn komi aftur veit ég ekki en það er samt aldrei að vita hvað þessum parti landans dettur til hugar.

Með herra Donald Trump á forsetastóli USA er þegar vitað um áhuga hans á Grænlandi og Ísland hefur þegar verið merkt með rauðu, hvað sem rautt merkir, á mynd sem birtist sem vekur hjá landanum grunsemdir um að herra forseti sé eitthvað að pæla með landið og eina vísbendingin er þessi rauði litur sem Ísland er litað með. Hefði alveg eins getað verið gulur eða grár litur. Og hvað táknar rauður litur í þessu samhengi? Ekki neitt, allavega fyrir mér. Þarf ég enda meira en lit, hvort sem er rauðan eða bláan, til að hugur minn spinni.

Gulur, rauður, grænn og blár litur segja engum nokkurn skapaðan hlut einir og sér. Á Grænlandi er enn ekkert að gerast að þessu leyti og engin merki þess þar í landi að eitthvað bandarískt sé í gangi eða í deiglunni. Hvað framtíðin ber með sér veit auðvitað enginn. Að slökum á og byrjum þá fyrst að hafa alvöru áhyggjur þegar einhver hreyfing kemst á málið í þessa átt og verk fara að tala, sem bara kannski verður af. Af hverju? Siðmenntuð ríki leita samninga. Held að þetta raungerast hvað Bandaríkjamenn varðar um Grænland.

Bandaríkjamenn eru siðmenntuð þjóð og hafa alltaf komið vel fram við Evrópu og urðu Íslendingar lítt varir við þá á meðan herliðið var enn uppi á Keflavíkurflugvelli og ákveðin virðing þarna á milli að stærstum hluta verður til. Að vísu mökuðu einhverjir Íslendingar, fyrirtæki þeirra, eigin krók á þessum samskiptum og er seint hægt að koma í veg fyrir slíkt. Munum að bandaríski herinn yfirgaf sína gömlu herstöð (Naval Air Station Keflavík) 2006 og að eigin frumkvæði árið 2006. Allt í einu litu menn hvor á annan og spurðu: „Hva? Er bandaríski herinn bara farinn?“ og lögðu gömlu mótmælaskylduna í geymslu, þar sem hún liggur enn.

Einu ummerki Bandaríkjamanna þar uppfrá í dag eru að þangað koma stundum bandarískar flugvélar í stuttar æfingar, oft nokkrar vikur í senn, og hafa bandarískar orrustuþotur stundum sinnt loftrýmisgæslu á Íslandi í nokkrar vikur í einu. Þetta tengist eitthvað veru Íslendinga í NATÓ.

„Ísland úr NATÓ og herinn burt.“ Við munum slagorðin.

8. september 2026.

Gullkornið Nýja testamentið.

Nýja testamentið, og auðvitað öll Biblían, er merkilegasta rit sem menn geta komist yfir til að læra sjálfir af. Menn sem þar koma fram sýna glögglega að þeir eru bara manneskjur sem reyna allt sem við í dag reynum og kunnum í framtíðinni að lenda í. Þeir voru þar eitt sinn sjálfir.

Nýja testamentið greinir frá því að allt þetta fólk fann á einhverjum stað til ótta, þekkti kvíða, varð sumpart hrætt og sumpart kvartaði það undan ónógri elsku til sín prívat af annarra hálfu og fannst það vera öllum gleymt. En þeir gerðu sitt í málinu og spurðu. Svarið sem barst færir þeim gleði er fregnir berast til þeirra um að aðrir lærisveinar Drottins tali um við aðra lærisveina hversu mikils virði nákvæmlega þeir séu þeim. Þetta undirstrikar sannleikann um að eitt og sérhvert okkar vill að aðrir sýni sér verðskuldaðan áhuga en eigin þanki segir annað. Og hann byrjar að draga okkur niður. Þá er skrattanum skemmt. Við breytum svo um takt er fregnir berast um að aðrir bæði tali hlýlega um okkur við aðra og einnig vel um okkur við aðra. Með þessu ber Nýja testamentið til okkar fullvissuna um að postular frumkirkjunnar hafi verið bara venjulegir menn með allt í sér sjálfum sem ég og þú berum, burðumst með, segjum það frekar, og berjumst við kannski daginn út og inn. Maður er veiklunduð vera.

2. Korintubréf 7.

„Rýmið fyrir mér í hjörtum ykkar. Engum hef ég gert rangt, engan skaðað, engan féflett. 3 Ég segi það ekki til að áfellast ykkur. Ég hef áður sagt að ég elska ykkur svo að ég vil lifa og deyja með ykkur. 4 Ég treysti ykkur fullkomlega og er hreykinn af ykkur. Ég er fullur bjartsýni og innilegrar gleði í allri þrengingu minni.

5 Þegar ég því var kominn til Makedóníu hafði ég enga eirð í mér heldur var ég á alla vegu aðþrengdur, átök við andstæðinga, ótti innra með mér. 6 En Guð, sem uppörvar beygða, veitti mér kjark þegar Títus kom, 7 já, ekki aðeins með komu hans heldur og með þeirri uppörvun sem hann hafði fengið hjá ykkur. Hann skýrði mér frá þrá ykkar, kveinstöfum ykkar, áhuga ykkar mín vegna svo að ég gladdist við það enn frekar.” Þetta eru mjög skýr skilaboð.

Við sjáum átök í hjarta Páls postula sem sjálfur Guð treystir þó til að skrifa obba Nýja testamentisins. Sumt af þessu sem Páll greinir frá hér ofar eru dýrgripir sem við þekkjum svo ósköp vel frá okkur sjálfum og sum okkar betur en sumir sennilega kæra sig um. Og hversu oft höfum við ekki gert öðrum upp skoðanir og hugsanir um okkur sem enginn fótur er fyrir og gleðjumst af sannleikanum er hann loks berst til okkar sem gjörsamlega umbylti fyrri þanka og kveikti á nýjan leik ljós sem dulu áður var varpað yfir. Við komumst að raun um að jú víst erum við vel liðin í hópnum og hann umbunað okkur fyrir gætni í framkomu og sannleika í hjarta og við erum ekki meðvituð um neitt rangt og höfum ekki valtað yfir nokkra manneskju. Sjáið við ekki þarna hvernig Nýja testamentið tekur á öllu sem að okkur snýr?

Það sýnir okkur svart á hvítu að postularnir, til að mynda Páll postuli, voru bara menn rétt eins og ég og þú og glímdu við nákvæmlega sömu tilfinningar og ég og þú stundum gerum og sumir okkar reyndar oftar en aðrir. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

7. september 2026.

Tíðin er ein. Svo kemur önnur tíð.

Hver tíð er misjöfn. Tíð, tíðarandi, er sitt hugtak og er tíð í dag svona núna en var með öðrum hætti í gær. Erfitt er að sveiflast til með tíð vegna þess að það ráð væri sennilega ekki viturlegt ráð vegna þess að menn ráða nú ósköp litlu um hvernig hver tíð fyrir sig er útlítandi né heldur ráða þeir hvernig vindar blása og hvort vindurinn sé strekkingsvindur að vindurinn er við að detta í inn í stafalogn. Gætum okkar á hvað við heyrum úr kannski munni beyskjunnar. Í einhvers konar daglegri tíð eru menn staddir og eru um leið inn í umhverfi sem þeir eru svolítið valdalitlir í að svo mörgu leyti en samt um leið valdamiklir því trúin getur breytt ástandi manneskju á svipstundu og gerir, vilji menn bara fara inn á veg trúarinnar, sem er alltaf hvatningin sem við getum hvatt sjálfa okkur og aðra til að gera. Staðreyndin er að vindarnir eru þarna og ráða sér að öllu leyti sjálfir en við getum snúið á þetta að því leyti til að brosa nú samt og trúa nú samt og gera áfram hvernig tíðin er milli daga. Sjá má að valdið liggur töluvert hjá hverjum og einum einstaklingi á hverjum og einum degi.

Skoðum orðið:

2. Korintubréf 6.

„1 Sem samverkamaður Krists hvet ég ykkur einnig til að láta ekki náð Guðs, sem þið hafið þegið, verða til einskis. 2 Hann segir:

Á hagkvæmri tíð bænheyrði ég þig, og á hjálpræðisdegi hjálpaði ég þér.

Nú er hagkvæm tíð, nú er hjálpræðisdagur. 3 Í engu vil ég gefa neinum tilefni til ásteytingar, ég vil ekki að þjónusta mín sæti lasti. 4 Í öllu læt ég sjást að ég er þjónn Guðs: Með miklu þolgæði í þrengingum, nauðum og andstreymi, 5 þegar ég hef mátt þola barsmíðar, verið í fangelsi, orðið fyrir aðsúg, í erfiði mínu, andvökum og sulti, 6 með grandvarleik, þekkingu, þolinmæði og mildi, með heilögum anda, með falslausum kærleika, 7 með orði sannleikans, með krafti Guðs, með vopnum réttlætisins til sóknar og varnar, 8 í heiðri og vanheiðri, lasti og lofi. Þótt talinn sé villumaður segi ég sannleikann, 9 sagður óþekktur en er alþekktur, kominn í dauðann og samt lifi ég, tyftaður og þó ekki deyddur, 10 hryggur en þó ávallt glaður, fátækur en auðga þó marga, öreigi en á þó allt.” Um einstklinginn Pál hefur verið talað í söfnuðunum og honum ekki alls staðar verið rétt lýst. Vissulega er slæmt þar sem slíkt gildir. Munum! Við höfum orð Nýja testamentisins til fræðslu og leiðsagnar um réttlæti Jesú sem um leið sýnir okkur mikilvægi þess að vera vel að okkur í réttlæti Guðs.

„11 Ég tala frjálslega við ykkur, Korintumenn. Rúmt er um ykkur í hjarta mínu. 12 Ekki er þröngt um ykkur hjá mér en í hjörtum ykkar er þröngt,“ segir Páll. Hann talar út gullkorn okkur til leiðsagnar og lærdóms og vill að orðin kenni okkur að taka rétt á málunum sem allur gangur er á hvernig við afgreiðum frá okkur og/eða gerum. Páll segir að rúmt sé um þá í sínu hjarta. Þetta merkir að hann lítur á þá sem bræður sína, systur og vini í nafninu Jesús Kristur, og vini sína en sér annað.

Og er þetta ekki oft svona hjá okkur, að einn er vinur okkar í dag og næsta dag er hann orðinn okkar versti óvinur? Páll bendir á þetta í ritningarversunum. Hann mætti ekki hvatningunni heldur beinni andstöðu safnaðarins gegn sér, allavega hluta hans. Hver og einn taki sér því tak og geri vilja lifandi Drottins drottna og gleymi öðru. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

6. september 2026.

Grænland er fyrir Grænlendinga.

Fyrir nokkrum vikum kom fram frétt um að herra Donald Trump forseti Bandaríkjanna ásælist Grænland fyrir eitthvað sem tengist USA.

Og í dag kom fregn um að frú Ursula von der Leyen framkvæmdastjóri Evrópusambandsins muni fara til Grænlands og bjóða þeim einhvern Evrópusambandskost, til allavega umhugsunar.

Herra Trump var sagður vilja þetta í Grænlandi og frú Ursula von der Leyen eitthvað annað í Grænlandi.

Spurningin sem vaknar af svona pælingum er: En hvað með Grænlendinga sjálfa? Hvað vilja þeir sjálfir sjá gerast í landi sínu? Hafa þeir ekki sköpun og einnig skoðun, geta þeir ekki ályktað og skipulagt heima fyrir eins og annað fólk? Vitaskuld og þurfa ekki mína hjálp til þess arna og geta þakkað fyrir.

Grænland er fullgild þjóð á við hvaða aðra þjóð sem er hér í heimi. Og hafa Grænlendingar ekki sjálfstæðan vilja, eins og fólk í öðrum löndum, og eitthvert yfirvald yfir sér sem leiðir þá? Þeir lúta að vísu enn Dönum sem taka ekki af grænlenskum einstaklingum frelsið til að hugsa sjálfstætt. Eða er það? Sovétríkin gátu ekki heilavegið þegna sína nema að mjög litlu leyti.

Hvernig, í þetta skipti, væri að leita eftir fregnum frá Grænlendingum sjálfum og úr þeirra eigin herbúðum sem öruggt er að hafa einhverja skoðun á uppbyggingunni í landi sínu? Hvað vilja Grænlendingar sjálfir sjá gerast heima fyrir? Og á ekki Grænland þá að snúast um grænlenska þjóð? Auðvitað. Af hverju heyrir maður nákvæmlega ekkert um grænlenskan þjóðarvilja sem alveg örugglega er til staðar í þessu ágæta landi Grænlandi eins og bara á Íslandi?

Á Grænlandi býr ósköp venjulegt fólk með hugmyndir um eitt og annað hjá sér sjálfu sem lifir að hætti Grænlendinga, allavega í stóru myndinni.

Grænlensk þjóð lýtur að vísu enn Dönum en þeir hljóta samt að hafa einhverja sjálfstæða skoðun á sínum eigin innviðum og allavega að einhverju leyti sinni eigin uppbyggingu í landinu sem þeir fæddust í. Fram hjá þessu er ekki til lengdar hægt að horfa. Allavega sé ég ekki í fljótu bragði hvernig slíkt geti gerst í ljósi þess að þjóð sé þjóð og sé sjálfstæð eining í veruleika heimsins landa. Sem sagt: Hvað vilja Grænlendingar sjálfir gera?

5. september 2026.

Yndislega Efran?

Íslendingar gæta sín á að gera ekki efru-gjaldmiðilinn að einhverri eigin þráhyggju sinni eins og manni sýnist að sumir geri. Horfum heldur á þær staðreyndir að íslenska krónan hefur undanfarin ár staðið sig með prýði.

Kæmi hér Efra væri það sú rosalegasta breyting frá núverandi kerfi sem gerst hefur og miklu stærri breyting en flestir átta sig á í dag. Efra á Íslandi væri alger bylting frá því sem áratugum saman hefur gilt hér. Enginn veit nákvæmlega fyrirfram til hvers sú bylting muni leiða. Við þekkjum hins vegar vel samfélagið við íslensku krónuna en vitum ekkert um prívatsamfélagið við Efru og líklegt að verkið væri bara kannski betra en líklega töluvert verra miðað við núverandi stöðu og mörg óvissan þar með í farteskinu. Er á hana bætandi?

Ekki vanþakka gott gengi íslensku krónunnar nú í allmörg ár. Íslenska krónan er viss kostur, líka að sumu leyti galli, því miður, en hvað er ekki bæði kostur og galli í mannlegu samfélagi og í lífinu almennt? Engin manneskja býr til hina fullkomnu uppskrift að nokkrum sköpuðum hlut. En mikið væri það samt gaman.  Annað mál er hvað sé og eða væri gaman.

Nei, vinir. Við þurfum engar breytingar á gjaldmiðlinum okkar. Leyfum honum því bara að gilda áfram og er þetta sagt hér af þeirri ástæðu að líklega mun umræðan um þetta mál enn um sinn endast í þessu landi. Elskum friðinn og strjúkum á okkur kviðinn, var eitt sinn sagt.

3. september 2026.

Hvað er söfnuður Guðs?

Allt sem skiptir máli og er til hagræðingar trú okkar og reglum þeim sem þar gilda sjáum við í Nýja testamentinu. Reglurnar eru þarna til að kristnir menn samstilli sig og hafi möguleika til að ganga samstilltir til verkanna. Nýja testamentið er hið sama hvar sem er í löndunum sem gerir að verkum að trúin á Jesú er samstilltur vinnandi vegur. Þar gerir Guð sitt og er því vel vinnandi vegur að ganga veg Krists með réttri þekkingu beint upp úr Nýja testamentinu. Dagleg notkun gerir gæfumuninn fyrir fólk sem trú hefur tekið og vill rækta sína kristnu trú til að hún verði honum góðilmur. Það er sem sjá má vinna að trúa á Jesú.

Skoðum orðið:

1. Korintubréf 16.

„1 Hvað samskotin til hinna heilögu í Jerúsalem snertir, þá skuluð þið einnig fara með þau eins og ég hef fyrirskipað söfnuðunum í Galatíu. 2 Hvern fyrsta dag vikunnar skal hvert ykkar leggja í sjóð heima hjá sér það sem efni leyfa til þess að ekki verði þá fyrst farið að efna til samskota þegar ég kem. 3 En þegar ég svo kem mun ég senda þá sem þið teljið til þess fallna með gjöf ykkar til Jerúsalem og skrifa með þeim. 4 Ef betra þykir að ég fari líka, geta þeir orðið mér samferða.“

Við sjáum að hvort sem er smátt eða stórt sem skiptir kristinn mann máli les hann um og gerir sjálfum sér til gagns í Nýja testamentinu. Þar eru samskotin á samkomunum sérstaklega tekin fram af ástæðu og eru þau samkvæmt fyrirmælum Drottins vegna mikilvægis þeirra. Samskotin eru ekki til einkanota. Án fjármagns gerir maður nú ósköp fátt og gildir sama regla um söfnuði Guðs. Söfnuðurinn ber einn alla ábyrgð á samskotunum og að baukurinn gangi og noti fjármuni sína vel.

Það að láta baukinn ganga er greinlega viljaákvörðun Guðs sem söfnuðurinn meðtekur. Verkið er þessi tæri vilji lifandi Guðs sem sér til þess að allt sem þar skal vera sé tiltækt á samkomunum. Guð vill ekki að neitt af hans fólki sé með betlistaf í hendi út á við heldur að menn sem tilheyra söfnuði Guðs hafi til að bera ábyrgðarkennd sem gerir að verkum að til að mynda nægir fjármunir séu tiltækir í þessum söfnuðum og séu til nota fyrir heildina svo hann geti gripið til fjármagns þar sem þörf er á, hvort sem er til viðhalds eign sem söfnuðurinn kemur saman í, matarkaupa, styrktar einstaklingi eða margs annars.

Alveg er ljóst að peningar hvers safnaðar skulu að stærstum hluta koma úr vösum og veskjum safnaðarmeðlima sjálfra. Söfnuður er ekki staðurinn þar sem við einvörðungu þiggjum. Sjálfur framleiðir hver kristinn söfnuður sáralítið af peningum. Þetta veit fólk og einnig að þeir koma frá fólkinu í söfnuðunum. Að gott fólk, upp með veskin. Jesús lifir! Hann lifir. Amen.

2. september 2026.

Konungur konunganna.

Nýja testamentið tekur af allan vafa um að dauðinn hafi verið sigraður í eitt skipti fyrir öll í nafni Jesú og að upprisa manna til eilífs lífs sé til og sé raunverulegt verk Guðs almáttugs. Sannfæringin um akkúrat þetta verður til hið innra með manneskju og kemur eftir að henni var gefin trúin á Jesú.

Allt þetta byrjaði þá og er menn sáu og kynntust í raun og veru til hvers þeir eru fæddir á þessari jörð. Þeir eru hér til að frelsast, merkilegt, og til að þeir komist til staðarins sem er ætlaður mönnum einum. Satan kemst ekki þangað og heldur ekki ætlaður neins staðar þar eins og manninum og hefur engan möguleika til að komast þangað og veit þetta en vegna þess að vera illur að ólmast hér til að villa um fyrir hverri manneskju sem á vegi hans verður. Og tekst verkið prýðilega upp vegna trúgirni fólks sem hann spilar með og þekkir fram og til baka. Sannleikurinn hefur alltaf átt undir högg að sækja og menn fylgt í raun og veru hverju sem þeim sjálfum þykir og hafa valið sér. Enginn velur að fyrra bragði Krist. Það er Kristur sem velur fólk sem er til fylgilags og þetta vita allir menn sem hafa þegið heilagan anda og að það er heilagur andi sem upplýsir Krist fyrir okkur og ekkert annað afl.

Vandinn er að bara fáir í veröldinni hafa raunverulega reynt þetta og má sjálfsagt kenna okkur sjálfum um að svo sé, sem drögum um of fæturna í að segja frá Kristi, segja frá reynslu okkar af Kristi vegna mótstöðunnar sem við mætum og heykjumst oftar en ekki undan og höfum svo oft ekki nægan kjark til að vinna verkið sem Kristur setur okkur jafnvel yfir og treystir fyrir. Sannleikurinn er að Kristur var ekki að frelsa neina gungu heldur hugrakka manneskju sem skilur hlutverk sitt og fer af stað í sitt trúboð og skilur að það að trúa er úthald upp á hvern dag.

Hver dagur mætir okkur til að reyna einkum styrk trúar okkar. Trúarreynsla er raunveruleiki og hún mætir okkur öllum, sem má þakka fyrir. Að við vitum nákvæmlega hvar við stöndum í Guði. Af hverju? Það liggur ljóst fyrir að er af gjörgæslu lifandi Drottins og ekkert minna heldur en þetta. Trúin sjálf er stórkostlegasta gjöfin. En hversu mörg okkar sjáum trúna þessum augum. Mæða, til að mynda og sjálfsvorkun er ekki af trú heldur beint af veikleika manneskja, ef svo má segja. Það er þarna sem flest af okkur erum sek að við sinnum trúboðsverkinu heldur slæglega og gerum það eftir okkar frjálsa vilja sem Guð gefur hverju og einu okkar. Frjáls vilji heldur áfram og hann að reyna að beygja hann undir vilja Guðs. Trúin er dagleg barátta og verður svo áfram, að við gefumst ekki upp í dag.

Munum! Satan og árar hans og púkar eru hér og við innan um þá og þeir innan um okkur. Allt afleiðingar af syndafallinu sem aldrei var vilji Guðs að yrði og er algerlega ákvörðun manneskja. Vilji Guðs frá upphafi er skýr og krefst hann skilyrðislausrar hlýðni við sig til að við séum róleg og höldum góða verkinu í Kristi áfram því að Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

1. september 2026 (b)

Smásaga.

Yndislegt hreint, þótt vanafestan maður minn sé ekki alltaf besti vinur hans er hún samt þarna með og er alveg ágæt og kannski einnig nauðsynleg öllum Göflurum sem kenna sig við Eðalgaflara.

Einnig hefur vanafestan leikið hann grátt er hann gerir dauðaleit að gleraugunum sínum sem með nokkuð reglulegu millibili taka öðru hvoru upp á því að gjörsamlega hverfa eins og þau séu tröllum gefin.

Og hann hugsar. Man eftir að hann klæddist tilteknum jakka síðast er hann kom heim og fer að gá. Engin gleraugu. Hann leitar í kring. Gleraugun eru horfin.

Sumir búa sem betur fer betur sumum öðrum og eiga til aukalesgleraugu. Tveim klukkustundum síðar er hann með þau enn uppi og hugsar þá með sér sjálfum:

„Nei! Þetta passar ekki. Gleraugu bara hverfa ekki si svona.“ Hann fer aftur á gá og þreifar nú vinstri vasa jakkans. Og viti menn! Þar voru þau. Og honum sýndist þau glotta við honum er þau blöstu við augum hans. Þetta vakti eitthvað upp í honum um að kreista þessi fjandans gleraugun hressilega og gera það með eftirminnilegum hætti Gafflarans. En hann hætti við. Og allt datt aftur í dúnalogn. Og enn einn stormur í vatnsglasi lognaðist út af.

Rétt er það að ekki er oft sem maður hlær í grafalvarlegu lífi sínu en gerði það í þetta sinn og vonandi aldrei aftur. Enda bráðfyndið andartak og er lífið okkar stundum bráðfyndið, einkum vegna eigin viðbragða og oft þegar veröldin eina ferðina enn beinlínis reynir að hrynja yfir og gera fyrir augum sér. Svo viðurkenna bara sumir menn ofurviðkvæmni annarra manneskja.

1. september 2026.

Guð skapaði himinn og jörð.

Haustið er að sigla inn til okkar sem segir okkur að þá sé sumarið senn liðið. Árstíðirnar ganga á sinn venjubundna hring vegna þess að þær eru skikkan skaparans. Það sem hann segir heldur og velli og endist til eilífðar. Guð er ekki maður. Guð skapaði manninn eins og allt annað sem hér er. Nokkur munur er á, eins og allir sjá.

Frelsarinn er að störfum og leitar enn uppi fólk til að frelsa og gera hólpið. Og hólpin erum við hvert og eitt vegna eins sem er náð og miskunn lifandi Guðs sem vakir yfir sköpun sinni til að áfram fá blessað hann, varið og umvafið.

Sköpunarsagan er afskaplega merkileg saga og áhugaverð sem bara trúin gefur áhuga á sem ekki var fyrir hendi áður og sköpunarsagan, eins og Biblían segir, er hvorki sérlega áhugaverð né trúverðug lesning vegna þess að við erum ekkert að lesa Biblíuna undir afli vantrúarinnar sem við öll eitt sinn vorum en erum ekki lengur á þeim stað heldur trúað fólk sem elskum, tignum og tilbiðjum Jesú einan „Dýrð sé þér Drottinn. Þú einn ert sannleikurinn.“

Vegna þess að við vorum í eina tíð ekkert að velta neitt fyrir okkur orði Guðs sem sannleikanum, né trúðum boðskap orðsins sem sumir segja að við eftir að trúin kom til sögunnar trúum heimsku predikunarinnar. En hvernig getur það verið heimska manns að trúa og vita veg ekta sannleika? Guð gefur okkur, sem þekkjum hann, að vita hvað sé sannleikur og hvað sé rétt og satt og vill affalut að við höldum okkur þar. Hjá heiminum er sannur sannleikur raunverulega ekki til og segir því hver sitt eigið um sannleikann. Og allt endar í glundroða. Mikill glundroði er í heiminum í dag. Þetta í dag, annað á morgun. Við þetta kristna fólk erum ekki þar og þökkum það lifandi upprisnum Jesúsi.

Skoðum orðið:

1. Korintubréf 14.

„26 Hvernig er það þá, kæri söfnuður? [ Þegar þið komið saman þá hefur hver sitt fram að færa: sálm, kenningu, opinberun, tungutal, útlistun. Allt skal miða til uppbyggingar. 27 Séu einhverjir sem tala tungum, mega þeir vera tveir eða í mesta lagi þrír, hver á eftir öðrum og einn útlisti. 28 En ef ekki er neinn til að útlista, þá þegi sá á safnaðarsamkomunni sem talar tungum en tali við sjálfan sig og við Guð. 29 En spámenn tali tveir eða þrír og hinir skulu dæma um það sem sagt er. 30 Fái einhver annar sem þar situr opinberun, þá þagni hinn fyrri. 31 Því að allir getið þið flutt boðskap Guðs, hver á eftir öðrum, til þess að allir hljóti fræðslu og uppörvun. 32 Andar spámanna eru spámönnum undirgefnir, 33 því að Guð er Guð friðar, ekki truflunar.”

Svona talar Biblían. Hún segir okkur að við sem trúum höfum tekið við sannleikanum og gengið út á sannleikann og að sannleikurinn muni gera okkur frjálsa, sem hann og gerir. Vegna þess að við þekkjum sannleikann og vitum að hann er gefinn af Guði veltum við engu öðru fyrir okkur en orði Guðs er kemur að sköpunarsögunni. Aðrir gera það sem þá sjálfa lystir en ég og mitt fólk munum eftirleiðis fylgja Jesú og gott að muna að það kemur dómur sem trúin á Jesú frelsar okkur frá. Nokkur akkur er í trúnni. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

31. ágúst 2026.

ESB-umsóknin.

Nýr dagur. Gærdagurinn kvaddi tilvist sína með pompi og prakt. Kosningardagurinn sem rann upp síðastliðinn laugardag skilaði okkur ekki inn í ESB vegna þess að íslensk þjóð að meirihluta til vill ekki fara þessa leið og voru nógu margir sem sögðu Nei til að það gæti ekki gerst. Að þessu sinni.

Er þetta þá búið? Kemur í ljós en ég tel ekki svo vera og er því líklegt að annars konar umræða hefjist um sama efni og um það hvaða leið skuli og nú brúkuð fyrir hana. Þrætudólgurinn fellur ekki svo auðveldlega að baki hrossinu sem hann situr og kann verkið betur flestum öðrum mönnum í löndunum. Munum að 48% landsmanna sögðu Já. Þeir trúi ég eru ekki glaðastir allra manna í dag þó að hinir brosi eyrna á milli.

Samkvæmt reynslunni hefur það sama gerst sem er að í hvert sinn sem upp kemur umræða um ESB hefur þessi ágæta þjóð, Íslendingar, klofnað í tvennt og fram stigið hópar og raðir manna sem eru með ESB-aðild eða á móti ESB-aðild. Ekkert nýtt þar og nýtt vín áfram sett á gamla belgi sem sprengir alla þessa belgi og skilar innihaldinu ónýtu niður á jörðina og er þar engri manneskju til nokkurs gagns. Megi í annan stað tala um einhverja gagnsemi vínneyslu, sem ég reyndar hef miklar efasemdir um en veit um að gríðarmikil vindýrkun stórs parts mannskapsins á Íslandi.

Menn sem ræða þessi mál eru oft svo slappir í henni að þeir reyna ekki, hvað þá meira, að koma með eitthvað nýtt inn í hana sem mögulega og hugsanlega hressir hana svolítið við og er ástæðan sennilega sú að allt um málið hefur þegar verið sagt og engu er þar við að bæta. Þessu má líkja við brandarann um karlana tvo sem lentu í sjóhrakningum á fleka sem á endanum rak upp á eyðieyju og það eina sem þeir höfðu þar var brandarabók með allmörgum bröndurum í sem þeir lásu upp hvor fyrir annan og lærðu af öllum lestrinum brandaranna utan að og nægði þeim þá að nefna töluna segjum 10. til að báðir skellihlægju. Og segið svo að ekki geti verið gott að læra sumt utan að. Kannski hressist Eyjólfur þegar menn setja sig aftur í gírinn og ESB-umræðan hefst enn einn ganginn. Lengi alllengi er von á einum.

Ljóst er að gamla ESB- muni seinna fara aftur á loft þó að enginn viti núna hvenær það gerist né heldur hvort notast verði við gamalt umorðað orðalag til að reyna, gera tilraun til, að setja fram eitthvað nýtt. Hvernig sem það mál er vaxið segir mér allaveganna ekkert annað en að á einhverjum stað í hringnum hefjist enn ein umræðan um ESB-aðild. Það eina sem mögulega hindrar umræðuna í að fara af stað væri ef ESB-umsóknaraðildin sjálf væri formlega dregin til baka, sem ég reikna ekki með að verði gert. Kýrin skal innu um fjósdyrnar fara. 

Hingað til hefur okkur gengið ágætlega að hasla okkur völl í Evrópu, Bandaríkjunum og víðar. Í dag snúast samskipti ríkja um fyrst og fremst viðskipti og hefur Íslendingum gengið verkið hreint ótrúlega vel þar og eru á engu flæðiskeri staddir og hafa margsannað að víst geta þetta. Trúum áfram á Jesú og hann mun vel fyrir sjá og okkur ekkert skorta. Jesús lifir. Hann lifir. Amen.

30. ágúst 2026.

Orð  Guðs.  Fylgjum orðinu.  

1. Korintubréf 12. kafli. Vers: 12 til 26. 

12 Því að eins og líkaminn er einn og hefur marga limi en allir limir líkamans, þótt margir séu, eru einn líkami, þannig er og Kristur. 13 Í einum anda vorum við öll skírð til að vera einn líkami, hvort sem við erum Gyðingar eða Grikkir, þrælar eða frjálsir, og öll fengum við einn anda að drekka.

14 Því að líkaminn er ekki einn limur heldur margir. 15 Ef fóturinn segði: „Fyrst ég er ekki hönd heyri ég ekki líkamanum til,“ þá er hann ekki fyrir það líkamanum óháður. 16 Og ef eyrað segði: „Fyrst ég er ekki auga heyri ég ekki líkamanum til,“ þá er það ekki þar fyrir líkamanum óháð. 17 Ef allur líkaminn væri auga, hvar væri þá heyrnin? Ef hann væri allur heyrn, hvar væri þá ilmanin? 18 En nú hefur Guð sett hvern einstakan lim á líkamann eins og honum þóknaðist. 19 Ef allir limirnir væru einn limur, hvar væri þá líkaminn? 20 En nú eru limirnir margir en líkaminn einn.

21 Augað getur ekki sagt við höndina: „Ég þarfnast þín ekki!“ né heldur höfuðið við fæturna: „Ég þarfnast ykkar ekki!“ 22 Nei, miklu fremur eru þeir limir á líkamanum nauðsynlegir sem virðast vera í veikbyggðara lagi. 23 Og þeim sem okkur virðast vera í óvirðulegra lagi á líkamanum, þeim veitum við því meiri sæmd, og þeim sem við blygðumst okkar fyrir sýnum við því meiri blygðunarsemi. 24 Þess þarfnast hinir ásjálegu limir okkar ekki. En Guð setti líkamann svo saman að hann gaf þeim sem síðri var því meiri sæmd 25 til þess að ekki yrði ágreiningur í líkamanum heldur skyldu limirnir bera sameiginlega umhyggju hver fyrir öðrum. 26 Og hvort heldur einn limur þjáist, þá þjást allir limirnir með honum eða einn limur er í hávegum hafður samgleðjast allir limirnir honum.

Góður og gagnlegur boðskapur sem okkur berst í dag og því vel hægt að fara eftir honum og fylgja honum og gera að sinni lífssýn í dag.  Ef við viljum?

Jesús lifir! Hann lifir!  Amen.

29. ágúst 2026.

Lifum guðsótta og góðan sið.

Að ganga fram í trú á Krist er svolítið tæpitungulaust verk, ef svo má segja. Þú deilir ekki við aðferðina og gerir það sem orðið segir ef þú vilt kreppa eftir því sem er skýr vilji Guðs með þig sjálfan og líf þitt. Þetta heitir að hafa dáið sjálfum sér og lifa Kristi eins og við sem trúum orði Guðs viljum vitaskuld gera en erum svo oft í basli með vegna alls konar ytri og innri baráttu.

Í heiminum hreiðrar um sig í viðurstyggðinni synd. Frá fyrsta degi hefur syndin komið gegn öllu sem heitir vilji Guðs. Vilji Guðs er alveg sérstakur og megum við sem trúum á upprisinn Jesú Krist fylgja honum og vera undir náð Guðs og miskunn. Vel er boðið en kostar mig það að ég svokallað dey sjálfum mér. Þetta merkir að skoðanir mínar, hugmyndir og sumpart þrár heyra mér ekki lengur sjálfum til heldur hefur lifandi Guð tekið yfir og ég í mínum veikburða mætti reyni sem ég get til að fylgja honum og finn daglegan styrk minn í að vera í honum. Að vera í honum, það er Kristi, er gríðarlegur leyndardómur sem bara virkar.

Þegar svo er talað erum við oft algerlega sammála vegna þess að það að reyna þetta á sjálfum okkur upplýsir okkur um að þetta er sjálfur sannleikurinn sem allt í okkur styður og tekur undir og sammælist. Af hverju? Í hjarta okkar er komið eitthvað sem ekki var þar áður sem staðfestir þegar sannleikurinn er borinn til okkar. Við með öðrum orðum erum eftir að Kristur verður fyrir okkur staðreynd sannleikans megin í veruleika okkar og erum ekki lengur eins og Pílatus sem spurði Krist hvað væri sannleikur og gekk í burtu frá honum vegna þess mögulega að vilja ekki lengur hlusta á orð hans. Hann vissi þetta en þó ekki að hann vissi ekki nokkurn skapaðan hlut, eins og allir gera sem hafna lifandi upprisnum Jesúsi og segja: „Ég fylgi ekki sannleikanum.“ Margir í dag sjá ekki, heyra ekki, skynja ekki. Ekki vera dæmandi manneskja.

Skoðum orðið:

1. Korintubréf 11.

„17 En um leið og ég gef ykkur þessi fyrirmæli get ég ekki hrósað ykkur fyrir samkomur ykkar sem eru fremur til ills en góðs. 18 Í fyrsta lagi heyri ég að þið skiptist í hópa þegar söfnuðurinn kemur saman. Því trúi ég að nokkru leyti. 19 Reyndar verða flokkar að vera meðal ykkar til þess að í ljós komi hverjum má treysta. 20 En þegar þið komið saman verður það ekki til þess að neyta máltíðar Drottins, 21 því hver um sig neytir síns matar fyrir fram og svo er einn hungraður og annar drekkur sig ölvaðan. 22 Hafið þið þá ekki hús til að eta í og drekka? Viljið þið vanvirða söfnuð Guðs og auðmýkja þá sem ekkert eiga? Hvað á ég að segja við ykkur? Á ég að hæla ykkur fyrir þetta? Nei, ég hæli ykkur ekki.“ Hér talar Páll um samkomur sem eru ekki til góðs heldur ills. Hann sýnir okkur hvers vegna samkoman er til ills en ekki góðs. Menn eru ekki í sameiningu á henni heldur sundraðir á þessum samkomum sem aldrei getur verið vilji hins upprisna Jesúsar. Og samkoman verður til ills. Er þetta svo í dag? Alveg pottþétt eru til söfnuðir sem eru bara út af fyrir sig og blanda ekki geði við nokkurn annan söfnuð og er jafnvel kennt að þessi söfnuður og/eða hinn séu rangir. Til að líklega halda áfram fyrra valdi. Útilokum allavega ekki neitt slíkt. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

28. ágúst 2026.

Guð er enn hinn sami.

Allir munu reyna það sama og skilja með tímanum að vilji Guðs í lífinu er betri kostur fyrir manninn en að vera honum óhlýðinn. Hlýðni og óhlýðni er á mannsins valdi og velur hann sjálfur hvora leiðina sem hann fer í þessu máli sem og öllum öðrum málum, sjálfum sér tengdum. Enginn þannig séð sleppur og ekki heldur við góðsemi Guðs geri maður vilja Guðs og hlíðir skipunum hans og orðum. Allt er þetta val sem einstaklingur tekur og á eftir fer eftir og mun hafa afleiðingar hvort sem er til góðs eða ills. Hver og einn einstaklingur ber í flestum tilvikum sína eigin ábyrgð á því sem hann reynir hvernig svo sem reynslan er til hans komin. Við höfum alltaf val um leiðirnar fram undan og er þetta ein kennslan í þessu öllu saman sem við meðtökum eða höfnum.

Skoðum orðið:

1. Korintubréf 10.

„1 Ég vil ekki, systkin, að ykkur skuli vera ókunnugt um það að forfeður okkar voru allir undir skýinu og gengu allir yfir hafið. 2 Allir voru þeir skírðir í skýinu og hafinu til fylgdar við Móse. 3 Allir neyttu hinnar sömu andlegu fæðu 4 og drukku hinn sama andlega drykk. Þeir drukku af hinum andlega kletti sem fylgdi þeim. Kletturinn var Kristur. 5 Samt voru fæstir þeirra þóknanlegir Guði enda féllu þeir í eyðimörkinni.

6 Þetta hefur gerst okkur til viðvörunar til þess að við verðum ekki sólgin í það sem illt er eins og þeir. 7 Tilbiðjið ekki skurðgoð eins og nokkrir þeirra. Ritað er: „Lýðurinn settist niður til að eta og drekka og stóð upp til að skemmta sér.“

Ritningaversið greinir frá því að Guð gefur okkur hverju og einu sem trúum og treystum Drottni kennslu sem einkum miðar við það að trúað fólk sneiði fram hjá öllu illu í lífinu. Til að forðast hið illa þurfum við sem trúum að fara eftir og virða orðið vegna þess einkum að Guð hefur talað sín orð. Ef við gerum það ekki gæti svo farið að við lentum í sama svaði og fólkið sem orð Guðs er hér að benda á til aðvörunar okkur hinum sem í dag, segjum, gerum sama en teljum okkur sleppa. Fólk dagsins eins og á öllum tímum verðum einnig að læra að hlýða skýrum og skilmerkilegum vilja Guðs og að vilja beygja sig undir vilja hans í einu og öllu ef við viljum áfram vera undir þessu fullkomna og fagra sem Drottinn okkar hefur handa okkur sem og menn sækjast eftir að gangast við og gagnast undir en haldast misjafnlega vel undir þessu, undir kannski álagi. Allt vegna eigin ístöðuleysis.

Ekki gleyma hinu að sumt fólk er mjög fljótt að gefast upp. Komist Drottinn að einstaklingi byggir hann upp í viðkomandi mikilvægt baráttuþrek sem allir eiga til sem náð hafa árangri í Kristi. Þolgæði er andhverfa alls uppgjafarhuga. Orð Guðs gilda jafnvel í dag og var er orðin fyrst eru töluð vegna þess að Guð meinar allt sem hann segir, öndvert við mig og þig sem stundum meinum allt annað en við tölum en því til að svara að maður er ekki Guð.

Af því að Guð hefur ekki breytt sér mun hann ljúka verkinu sem hann hóf fyrir margt löngu og gera í gegnum trúna og trúaða einstaklinga. Ekkert hefur breyst. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

27. ágúst 2026.

Skuldafen! Hva, horfið.

Merkilegt er þegar menn, ríkisstjórnir, velja að rugga bátnum þegar allt er í fínasta lagi í landinu og góður gangur á mörgu sem við gerum og mörg fyrirtæki í landinu afskaplega fjárhagslega vel sett og hafa hjá sér þessa fínu reglu á mörgu í sínu ranni en samt gera tilraun til að hvolfa þessu öllu við og gera með enn einu ESB-útspili þar sem segir að með því að gera samkomulag við ESB verði hér allt svo miklu betra og meiri stöðugleiki í öllu í landinu bara ef við losum okkur við þessa „handónýtu íslensku krónu“ sem allt lifandi vill drepa en samt horfum við upp á allgóða stöðu sem hefur búið til fjölda ágætlega stöndugra fyrirtækja sem einnig blómstra og gera eins og enginn sé morgundagurinn.

Hvað viljum við sjá og hvernig hefur þetta allt verið hjá okkur? Auðvitað vilja allir alvöru velgengni og hafa alvöru verð á vörunni sem þeir kaupa. Verðin sem við greiðum fyrir matvöruna eru um þessar mundir sanngjörn og hafa verið það í mörg undangengin ár og margir, kannski flestir landsmenn, með léttum leik ná endum saman um hver mánaðarmót og eiga jafnvel afgang til loka mánaðarins. Bara einn gerir það ekki, þú. En af hverju?

Það sem er vandi oftast nær hjá fólki, einstaklingi, er þessi oft rosalega skuldsetning og langt úr hófi fram og umfram mögulega greiðslugetu. Hinn vandinn sem svo margir glíma við sem afleiðing eigin gerða liggur oft í staðreyndinni hversu auðvelt getur verið að taka sér lán hjá til að mynda bönkum sem gerir að verkum að fólk, sumt hvert, tekur sér lán fyrir öllu sem það gerir. Huga menn að því og spyrja sig að hversu margar utanlandsferðir eru farnar á eitt hundrað prósent láni? En hverjum svo sem varðar þetta? Engum. Um mál má samt vel ræða. Ekkert rangt er við að taka bankalán ef menn bara gæta sín á að vera með endurgreiðsluna á viðráðanlegum stað í eigin fjárhagsreikningi. Menn sem sjá má verða örlítið að setjast sjálfir yfir sín lánamál. Og lánið verður ekkert mál.

Sumir hafa þann sið og er ég einn þeirra sem til að mynda leggja inn mánaðarlega fasta upphæð. Upphæðin í einu er ekki há en safnast þegar saman kemur. Þetta allt byrjaði með þeim hætti að maður fór yfir dæmið og tók ákvörðun um þessa vissu leið. Það hjó vissulega í sumt en engu sem skipti mann máli og jafnaðist fljótt út. Áfram rak ég bíl og gerði flest allt sem ég áður gerði. Var reyndar hættur mörgu er kom að þessari ákvörðun.

Megi ég gefa fólki ráð sem er í basli með peningana sína og finnst þeir hverfa fljótt frá sér og úr engu verða segi ég: „Byrjið ferðina á að losa ykkur við skuldir. Stoppi menn þarna. Nú, þá heldur mun ekkert breytast og fjárhagsbaslið viðhaldast. Menn verða fyrst að hefja ferðina og vilji menn sjá breytingar gerast hjá sér er þetta byrjunin. Fólki kannski vefst verkið fyrir augum en ég segi ykkur, hef sjálfur þessa reynslu. Þetta er vinnandi vegur og hefst með ákvörðuninni um þetta tiltekna verk og á eftir skrefinu og staðfestunni um að ljúka því. Með öðrum orðum! „Þú ert maðurinn sem gerir verkið“. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

26. ágúst 2026.

Kirkjan. Hvað er kirkja?

Kirkjan er ekki háreista húsið sem löndin státa af hjá sér og sumt fólk er með sem næsta hús við heimili sitt. Hún er ekki láreista húsið í hverfinu með krossinum á. Hún er ekki hús sem menn koma saman í og lofa sinn Guð í og ekki heldur hús sem menn hafa reist með höndum sínum og teiknað af arkitekt sem smiðir unnu við og á eftir búa til byggingu samkvæmt teikningum og hönnun manna sem fær sitt sérstaka heiti af mönnum gefin sem og verður þá nafn þessa Guðshúss, guðssalar.

Salurinn er ekki Guð sjálfur. Hann er annað en sjálfur Guð. Salurinn er bara herbergi með veggjum og lofti. Frelsarinn Jesús Kristur er þar í hjörtum allra þessara manna og kvenna sem koma saman inni í þessari tilteknu byggingu og er hann þá orðinn staðurinn sem fáir eða margir koma saman á til að lofsyngja einum Drottni drottna Jesúsi Kristi. Kirkjan, byggingin, er ekkert af þessu heldur samnefnari fyrir lifandi Guð og lifandi Guð hreiðrar um sig í hjörtum lifandi einstaklinga, inni í þá þessum tiltekna sal, sem er ekki það sama. Trúaður maður er Guðshúsið sem, ef Guð vill, tjáir sig við aðra um Jesús gegnum munninn. Og þegar allir þessir trúuðu einstaklingar hafa svo yfirgefið tiltekin salarkynni er þar enginn Guð inni og bara salur með nokkrum veggjum, borðum og stólum þar sem allt þetta frábæra guðsfólk kom saman í en er nú allt horfið til síns heima. Kirkjan er fólk sem kemur saman sem þá þetta Guðs fólk með sérstakan frátekin stað til að koma saman í til einkum lofgjörðar hvort sem er í söng eða tali. Allir vilja eiga sinn sérstaka frátekna stað. Sumir fara á barinn og detta í það á meðan aðrir fara til kirkjuhússins eða salarins sem Guðs orð er flutt í og þiggja hressingu Guðs orðs. Tvennt er ólíkt en nokkuð sem menn velja sjálfir fyrir sig að gera. Misjafnt er valið, eins og við vitum, og sýn manna misjöfn á hvað þeir telja til lífsgæða. Þar er oft svarthvít mynd dregin upp er kemur að spurningunni „Lífsgæði“.

Maður brýnir mann, og þar fram eftir götunum. En hvað merkir: Maður brýnir mann? Hafa menn velt spurningunni fyrir sér? Hugtakið maður brýnir mann er myndin af samfundum, samfélagi, sem hvetur fólk til meiri dáða og betri verka. Satan notar aðferðir Drottins við sína illsku en gerir allt öfugt við hann. Og myndin breytist verulega. Allir sjá að góð og öflug uppbygging getur ekki farið fram í illskuþrungnu og hatursfullu umhverfi þar sem meðvirkni og þvælutal um hefnd og annað álíka gengur milli manna og allir inni eru sammála um hefndina. Af hverju? Heimur flestra manna er guðlaus. Í slíku umhverfi á raunverulega hver sinn eigin guð. Slíkt getur ekki endað neitt sérlega vel. Og hvað segir ekki Páll:

1.Korintubréf 6.

„6 Í stað þess eigið þið í málum innbyrðis og það fyrir vantrúuðum.

7 Það út af fyrir sig að þið standið í málaferlum hvert við annað er í sjálfu sér hnekkir fyrir ykkur. Hví líðið þið ekki heldur órétt? Hví látið þið ekki heldur hafa af ykkur? 8 Þess í stað gerið þið öðrum rangt til og hafið af þeim og það trúsystkinum.” Gott innlegg í lokin. Munum! Verum friðarins megin. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

25. ágúst 2026.

Baráttan stendur yfir núna.

Hvernig tölum við? Hver er þanki okkar svona dags daglega? Hver dagur er þannig gerður að hvert og eitt okkar er upptekið við sumt og er það hjartað sem segir okkur hvað þetta sé sem við erum upptekin af, til að mynda hér og nú. Alltaf hér og nú sem sker úr um vanheill og/eða blessun sem alltaf er allt í kring en okkar er að sjá þá þessa blessun sem blæs um okkur fyrir ofan og neðan, aftan og framan.

Sem sagt, við erum á gjörgæslu sérhvern dag en missum samt ekki sjálfstæðan vilja okkar og huga. Spurningin er því á hvaða vegi hugurinn er staddur. Við eitt og sérhvert ráðum þessu öllu sjálf. Nú skiljum við betur hvers vegna öll þessi árétting Nýja testamentisins er á Guð, verk Guðs, frelsarann Jesú Krist og hvað hann vill vera og gera í okkar lífi.

Við sjáum að ekkert okkar hefur eina einustu afsökun dragist hann/hún aftur úr og verði jafnvel viðskila við sína kristnu félaga og vini. Engin afsökun, kæru vinir, er lengur tiltæk hver sem staðan annars er akkúrat núna. Kristur hefur ekki breytt sér.

Og hvað stendur þá eftir? Baráttan sem verið hefur mun halda áfram og verða áfram kannski harðari en við biðjum um. Baráttan stendur eftir jafn galvösk og hún hefur verið. Og hversu oft raunverulega höfum við ekki þakkað fyrir baráttu hugans í hjarta okkar og horfandi í kringum okkur og séð eigin trúarvöxt hvert sem við litum og sumir okkar fyrri félaga í Kristi féllu fyrir sínum eigin hroka og eru þar enn, í vissri eymd, haldnir söknuði, sem þeir/þær einir komu sér í. Hjá sumu fólki varð öll baráttan sem það háði til einskis unnin. Allt vegna heimsku. Sorglegt. Einstaklingur ræður sjálfur allri eigin för og sínum eigin viðbrögðum við hverju sem er sem kemur upp. Við höfum enga afsökun og sum okkar hafa fyrir margt löngu hætt að bera fyrir sig nokkra afsökun. Og þakklætið til hins upprisna og eilífa Jesú hefur færst upp um eina tröppu. Árangur er af því að gefast ekki upp og að vita samt að sumt sé farið. Alltaf fram á við.

Reynslan hefur sýnt okkur margsinnis að oft hefur blásið á móti en við samt mörg hver áfram enn í okkar guðlegu stöðum. Sum okkar erum reyndar horfin til annarra starfa. En ekki ég og þú. Af hverju? Enn þá höfum við ekki viljað neitt slíkt. Við sjáum hér að svarið er einfalt. Erum við til í framhald trúarlegrar baráttu og göngu? Já, við erum það. Er enda ekki um neitt annað að ræða. Vegur Krists er framundan einu og sérhverju okkar sem veikleiki eins og sérhvers mun draga úr, hindra og oft berjast gegn. Ef hann getur. Ekkert, fátt allavega, er ljóst og fyrir öllu skal haft. Hefur ekki sjálft lífið kennt okkur lexíu? Barnið, unglingurinn, ungt fólk, getur aldrei kennt neina svona lexíu vegna þess að hafa enn ekki reynt nægjanlega mikið. Sannleikurinn er að ungur nemur, gamall temur. Einföld sannindi sögð hér sem í dag er reynt að valtra yfir, eins og svo marga aðra viskuna sem er fótum troðin. Enginn víkur Guði almáttugum til hliðar og hrósar af sigri. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

24. ágúst 2026.
    

    Hvað er mikilvægast?

    Kristnu fólki er það mikilvægt að breyta rétt og breyta vel í samskiptum sínum við aðra kristna menn, og allt fólk. Það þarf og að vera tilbúið til að fórna einhverju af sínu kannski fyrra siðferði sem það lengi eða stutt hefur tamist við og er sumum þeirra orðinn eðlilegur lífsmáti sem þeir orðið veita ekki lengur nokkra athygli og hvorki spyrja sig né skoða sjálfir hvort þetta standist vilja Krists. Sannleikurinn er að kristna trúin mín hættir að snúast að mestu um minn vilja heldur miklu frekar allan vilja Krists sem er, eins og ég sjálfur segi, minn aðalleiðbeinandi milli daga. Að breyta með slíkum hætti er að gera réttlæti og vilja hins upprisna Jesú að sínum en ekki minn vilja, sem er allt mál hins trúaða en sjálfviljaákvörðun einstaklings að fylgja, og ekki orð um það meira. Lifum því kristilegu heilögu lífi hver fyrir sig. Hvað menn sjái og upplifi er ekki minn eða þinn höfuðverkur. Kristni snýst ekki um neina forna frægð.

Eitt er gott að vita og átta sig á að enginn ræður því hvað menn sjá og hvað þeir upplifa á eigin skinni. Að við höldum okkar striki og gerum áfram allt sem er rétt og er um leið Guði velþóknanlegt. Þetta getum við svo hæglega framkvæmt og höfum þá bestu og merkilegustu leiðsögn sem nokkur manneskja getur fengið sem er Orð Guðs.
Við höfum enga afsökun. Leti mín og viljaleysi geta ekki afsakað klúður sem vel mátti afstýra með árvekni í deginum. En eitt þurfum við að gera og vera. Verið vakandi. Fyrir þá hverju? Einkum okkur sjálfum, hugsunum okkar, verkum okkar en mest þó orðum okkar sem ganga út um munn okkar stríðum straumum og gera liðlangan daginn sem menn geta, ef þeir vilja, stjórnað. Guði er það fyrir að þakka að margt fólk hefur numið þetta og tekið við þessari mikilvægu lexíu Drottins og fyllst fyrir vikið mikilvægri árvekni. Við erum með þetta allt og er því næsta verk að nota þetta Drottni til dýrðar og okkur sjálfum til vegsemdar. Og hvernig undirstikum við þetta? Það er merkilegt. Við gerum þetta með orðunum: „Verum vakandi. Verum biðjandi“ sem merkir að við erum við þetta heygarðshorn hvernig sem viðrar og hvernig sem ástatt er um okkur sjálf. Við þurfum nefnilega alltaf að vera við þetta en segjum ekki eins og kerlingin um árið sem lét hafa þetta eftir sér: „Maður þarf ekkert alltaf að vera við þetta“ og er háskaleikur að flytja, grípi einhver nýliði hann. Alls konar skilaboð leynast í röðunum.
Verum á varðbergi gagnvart okkur sjálfum og notum því allt sem er rétt, allt sem byggir upp hópinn og sleppum öllu öðru og munum að málið sem fyrr snýst um Krist í dag en ekki gamlar kennslur sem eitt sinn hittu í mark og úreltust svo. Enda sagðar í tíðaranda sem þá var við lýði en er ekki lengur. En hvað segir ekki Kristur? „Sjá nýtt er orðið til“ Eða er það ekki annars rétt? Við höfum leiðbeininguna til að styðjast við, sem er sjálft orð Guðs. En þótt menn sjái ekkert við þetta orð Guðs er ekki þar með sagt að við sem notum orðið séum ekki að gera neitt rétt. Sjá má að öllum svona pælingum er mikilvægt að deyja og við vitum að á öllum tímum hafa menn komið í gegn talsmáta Guðs orðs sins. Eru slíkar manneskjur enda bara bundnar manneskjur og hver veit ekki að bundin manneskja getur ekki um leið státað af að vera sjálf frjáls manneskja. Þetta tvennt gengur ekki saman og mun heldur ekki gera vegna þess að ég get það ekki. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

22. ágúst 2026.

Besta kennsluritið.

Nýja testamentið kennir okkur alveg hvernig eigi að bera sig að við verk sem upp koma. Hvar sem menn koma saman og mynda flokka má búast við vandamálum um síðir sem þarf að takast á við og leysa. Trúin vill alltaf fara aðrar leiðir til lausnar mála innanhúss, ef svo má segja, en heimurinn vill gera og gerir og finnur fyrir vikið svo sjaldan nokkurn sáttatón í hópnum í einu eða neinu efni. Eða svo gott sem.
Trúin má ekki vera á þeim vegi stödd og er það heldur ekki beri mönnum bara gæfa til að halda sér stöðugt við kennslu Nýja testamentisins fyrir sitt daglega trúarlíf. Allt í trúnni miðar við sættir milli manna og að sáttir náist til baka sem hafa riðlast eins og alltaf vill gerast þegar þrætumenn á borð við mig og þig koma saman og þegar á líður að rekast utan í hvorn annan vegna þess oftast nær að einhvers konar misklíð hefur smeigt sér inn í hópinn. Það þarf ekki Satan til að þetta gerist. Einstaklingurinn sjálfur er fullfær um þetta verk, eins og dæmin margoft líka sanna.
Það er einstaklingur sem þarf á vernd trúarinnar á Jesú Krist að halda og fékk til verksins Nýja testamentið sem helgur andi í brjóstinu mun útskýra fyrir einstaklingi sem trúin í hjarta einstaklingsins heldur utan um. Trúin er vörn manneskju á bak og brjóst fyrir einstakling og til að þetta allt saman virki rétt þarf að trúa og nota daginn til að trúa. Vakin og sofin í orðinu er gjöf til hins trúaða og er því ekki honum sjálfum að öllu leyti að þakka að trúin áratugum seinna heldur velli heldur miklu meira andanum heilaga í brjóstinu sem á öllum tíma vinnur verk sitt. Trú þiggur aldrei nokkra heimsendingarþjónustu sem fólk hringir eftir og fær fyrirhafnarlítið heim til sín, og málið dautt. Trúin á Krist er daglegt viðfang manna og kvenna. Allir einstaklingar sem áratugum seinna stæra sig enn af daglega efldri trú sinni hafa eignast hana með eigin vinnuframlagi til trúarinnar og þeim eina hætti að þetta fólk hefur daglega lagt á hana stund. Með þessum hætti vex trúin og dafnar. Segir enda Kristur á einum stað að það sé verk að trúa á sig. Mögnuð setning. Nú vitum við að trúin er vinna.
Maður þarf á Guði að halda og trúaður maður þarf á kennslu í Nýja testamentinu að halda og að þiggja þessa kennslu daglega. Með daglegri iðkun eigin trúar fá trén sem gróðursett hafa verið í hjartagarðinum okkar að skjóta rótum og umbreyta trúarlífinu okkar í örugga vissu. Með þessum hætti eru varnirnar settar upp að slúta ekki né heldur liggja niðri hér og hvar á varnarveggnum sem gerir trúaðri manneskju kleift að sigrast á öllu sem henni mætir. Hið illa hér er mest og oftast nær einhvers konar átök innra með manneskjunni sem Kristur í raun og veru dó fyrir. Það eru þarna sem sigrarnir liggja og um leið trúarsigrar einstaklingsins. Allt er þetta sprottið af hinu fallna eðli manneskjunnar og sem sigrarnir í Jesú nafni vinnast á. Það sem gerðist við skilningstré góðs og ills er alvörumál sem við enn dröttumst með og er lausn hverrar manneskju áfram dauði Krists á krossinum og upprisa hans og gjöf heilags anda. Að við höfum engar áhyggjur heldur gleðjumst vegna samfélags okkar við upprisinn Krist. Verum því glöð í Kristi í dag. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

21. ágúst 2026.
    

    Dagurinn sker úr um.

    Góður dagur í dag til að lofa Guð á. Hvað við í annan stað gerum er ákvörðun eins og sérhvers af okkur. Eins og alltaf eru málin með þessum hætti vaxin að ég sjálfur tek ákvörðun um hvort sem er um þetta atriði eða eitthvað annað.

Sumir eiga sjálfa sig fyrir sinn guð og aðrir eru með átrúnað sinn á fjármunum sínum og eignum sínum sem þeir oft og tíðum miklast helling af og gera við hvert tækifæri sem gefst og enn aðrir eiga allt sitt í upprisnum lifandi Jesúsi og munu, er tímar líða, uppskera, af þeirri trú sinni, eilíft líf. Og hvað af þessu skyldi vera besti kosturinn og hvaða ákvörðun væri heppilegust að velja sem sinn leiðarvísi í dag? Hún liggur alveg ljóst fyrir að er Kristur. Að fylgja honum er því allt málið. Líka á þessum degi sem að sjá áhyggjurnar vilja hvolfast yfir okkur. Að velja annað en eftirfylgni við Krist er hreinn hégómi og eftirsókn eftir vindi sem engu skilar nema auknu basli við allt hitt baslið sem í gangi er. Við ráðum sjálf þessari ferð.     

Þú sem skuldar. Komdu þér út úr þínum skuldum og hefðu ferð þessa í dag. Og muntu þá öðlast alvöru frelsi beint af þeirri ákvörðun þinni. Það er til fær leið út úr hverri raun. Partur af alvöru frelsi er að skulda engum neitt af fjármunum. Og mundu! Þú ert hér aðeins um skamma stund. Veljum því rétt og veljum áfram Krist. Líka í dag. Og dagurinn verður til lukku. Hver og einn sækist því áfram eftir lukkunni sem heitir Jesús.
Skoðum orðið:

1. Korintubréf. 4.

„14 Ég rita þetta ekki til þess að gera ykkur kinnroða heldur til að áminna ykkur eins og elskuleg börn mín. 15 Enda þótt þið hafið tíu þúsund fræðara í kristinni trú þá hafið þið þó eigi marga feður. Með því að flytja ykkur fagnaðarerindið hef ég fætt ykkur og gert ykkur að hluttakendum í samfélagi Krists Jesú. 16 Ég bið ykkur: Breytið eftir mér.“

Trúin er til að fylgja og líka virða. Hún segir: „Úr því að Kristur er eini kosturinn þá veldu hann í dag.“ 

„Ég sé nú ekki að þetta trúaða kristna fólk sé neitt skárra öðru fólki.“ Þessu svara ég svona! „Mig varðar ekkert um hvað þú ert að horfa á og hvað þér finnst en þú sem manneskja hefur sama rétt og annað fólk til að heyra boðskapinn.“

„Mér er sama um hann,“ segir þú. „Núna, já, er þér sama en þegar andi Guðs hefur komið yfir þig kemur annað hljóð í strokkinn og þú munt taka stakkaskiptum í afstöðu.“ Ég veit að Guð er að tala til einhverrar manneskju sem er að lesa þetta og að hún heyrir það.

Við lesum um það í Orði Guðs hvar Kristur er í dag að hann situr við hægri hönd Föðurins á himnum. Gröfin var ekki hlutskipti hans né fólks Jesú. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

20. ágúst 2026.

Matarkarfan óskaplega dýr?

Nokkuð reglulega gegnum árin og áratugina hefur verið hreyft við ró og taugakerfi landsmanna með alls konar upphrópunum um breytingar sem að endingu landsmenn hafa haft skoðun á og hver jafnvel haft sína eigin skoðun. Hér sjáum við ágætis þrasfóður.
Fram undan eru kosningar. Eins og þetta er orðað núna: „Til að kíkja í pakkann.“ Í hvaða pakka og hvar er þessi pakki til að kíkja í? Veit einhver það? Einkar lymskulegt orðalag.
„Til að kíkja aðeins í pakkann og sjá hvað okkur standi til boða,“ eins og menn viti ekki um hvað málið fjalli og að það sumpart fjalli um að gefa eftir af sjálfstæðinu yfir til ESB og að höggva í þau gildi og yfirráð sem nú eru í hendi en verða minni verði gengið til liðs við ESB. Mögulega, hugsanlega, segja menn, mun matarverð í landinu lækka. En hver trúir slíku?
Rétt er það, íslensk yfirvöld hafa gert fjölda mistaka í sinni stjórnun en samt alveg örugglega ekkert fleiri mistök en almennt viðgengst í löndunum og segi í því ljósi að manneskja, einstaklingur, er meistari mistaka og handvammar. Þetta er alls staðar og fráleitt meira um ein og önnur mistök meðal fámennra þjóða en milljóna þjóða. Og hvernig í ósköpunum ætti það vera með þann sannleika sér við hlið að þjóðir eru byggðar milli fjalls og fjöru fólki sem er líkt mér og þér?
Spurningin, eins og ávallt áður, er sú sama. Finnum hæft fólk sem getur leitt og getur stýrt og stjórnað réttlátlega og sanngjarnlega. Þetta fólk er á meðal okkar og er engin spurning um þetta sérstaka atriði. Sanngirni, drengskapur og heiðarleiki einstaklinga eru allt sem við þurfum að hafa og fá að ljóst er að við þurfum ekkert að afsala okkur einum einasta fermetra landhelginnar né neinu af því sem við höfum í hendinni núna til að betra komist innfyrir dyr og að verðin lækki. Vinnum bara hamvinnuna okkar og sjáum hvort það eitt skili ekki einhverju til lækkunar vöruverðs.
Viljum við raunverulega lækka íslenskt matvöruverð og hver væri ekki til í það verkefni? Þá er tiltekt heima eina lausnin sem í boði er. Hjálpin við verkefnið mun ekki koma erlendis frá heldur héðan.
Hátt matarverð gildir því miður í landinu og hefur svo verið um langa hríð. Þetta mun áfram verða viss vandi sem við sjálf munum þurfa að glíma við og leysa sjálf til lækkunar matarverðs og verkalýðshreyfingin, sem semur fyrir okkur kauptaxtann, mun áfram taka mið af því í sínum samningsumleitunum við atvinnurekendur en ekki Stóri bróðir, ESB, sem er heldur ekki nokkur lausn í málinu. Eðlilega. Gleymum öllum þeim pælingum og gerum núna. 

Jesús lifir! Hann lifir! Ekki gleyma Jesúsi. Amen.

19. ágúst 2026.

Kristur er í dag.

Kristur sé hvern dag hjá okkur númer eitt. Þetta gerum við með því að muna til hans á hverjum degi og er við vöknum. Að trúa er að vinna og vilja hafa fyrir því sem okkur er kært. Trúin er trúuðu fólki verkefni sem rækja þarf daglega. Annað væri hrein bábilja og undansláttur á því göfugasta sem hægt er að gera og er um leið það gagnlegasta sem við vinnum og gerum. Hún er þágu eigin sjálfs sem vel má sinna og vinna meira með og stuðla með þeim hætti að mörgu góðu sem stórum eykur trúarvöxtinn upp til höfuðsins Jesús Krists og gerir alveg frá fyrsta degi. Og okkur er gefinn dagurinn til verksins.

Það skiptir ekki máli hvenær einstaklingur tók við og gerðist trúuð manneskja þegar hið sanna er að núna er runninn upp nýr dagur með í sér fjölda áskorana sem og ýmislegt mun gerast í og bara sumt vera tengt Kristi. Drottinn sér um sína og með þínum heilaga anda sem er kyrfilega fastur við hjarta einstaklings. Heilagur andi og Kristur eru í stöðugu sambandi hvor við annan sem gerir Kristi kleift að fylgjast með þanka okkar á hverri sekúndu, sem er laus í rásinni sem fer með okkur ýmist þangað og eða hingað og er sveiflukenndur að venju og lítt útreiknanlegur öndvert við staðfastan Krist.

Trúin hefur bestu stjórnina á einu og sérhverju okkar og vill á hverjum nýjum degi fá að leiða mann en gerir það ekki nema með algerlega mínu leyfi. Þú framdir afbrot. Þú valdir sjálfur þessa leið en enginn annar fyrir þig. Sem sagt! Maður, einstaklingur, missir aldrei eigin stjórn á eigin lífi en gerir rétt með því að fylgja nákvæmlega þeirri leiðsögn og leiðbeiningu trúarinnar á Krist í hjartanu. Ekkert flókið er sagt hér og bara veruleikinn. Trúin ein vill bjóða upp á leiðirnar sem einstaklingur skuli fara en hann einn tekur ákvörðun um að gera eða hafna, eins og sumum er tamt að gera. Sum breytni okkar er röng. Er þetta fólk enda oft sjálft með margt hjá sér í tómu klúðri ef ekki með þetta verk þá eitthvað annað verk. Slíkt er tímaeyðsla og gott að minna sig á að öllu slíku væri betra að sleppa. Tíminn nefnilega er mjög dýrmætur og þarf að verja tíma sínum vel.

Þarna kemur trúin á Krist hvað best í ljós hjá okkur því trúin gerir okkur kleift að breyta rétt og breyta vel og gera áfram allt sem er réttara að gera. Trúin er það góða hér í heimi. Trú mannsins snýst alltaf um Krist. Að trúa öðru er ekki trú heldur af blekkingarandanum sem sveimar hér til að blekkja. Þetta er tilgangur hans.

Alls konar blekking gengur um á meðal okkar og er í gangi sem bendir beint á Satan og að hann sé raunveruleiki og eini raunverulegi andstæðingur Jesú Krists sem hann veit af og einnig að hann heldur verki sínu áfram af illskunni einni. Illska er visst afl hér í heimi sem gengur á meðal okkar, gerir það með okkar góðfúslega leyfi og sjá má í hefnigjörnu og heiftúðugu fólki og er áfram í illskunni einni. Satan er vonlaus gæi, öndvert við mig og þig. Sjálfur mun ég áfram fylgja því sem þú kannski kallar „Heimsku predikunarinnar“. Jesús lifir! Hann lifir. Amen.

18. ágúst 2026.

Tölum sannleika lifandi Guðs.

Alveg er ljóst að það skiptir máli á hvern veg talað er. Kristur krefst af okkur viss talsmáta sem hann vill að við tileinkum okkur í hinu daglega sambandi hvert við annað. Að fara ekki eftir orði Guðs í öllum aðalatriðum boðunarinnar og notast þess í stað við aðra aðferðafræði sem við teljum ganga betur í fólk en orðið með beinum hætti gerir erum við að fara með okkur sjálf út á alvarlegar villigötur og segjum raunverulega að þarna og þarna er orðið að bregðist okkur og setji fram kennslu sem ekki virkar nógu öfluglega. Sem sagt að þá erum við að segja sem þarna erum að betra sé að gera verkin svona en svona.

Þetta segir okkur að á öllum tímum veraldarsögunnar og kirkjusögunnar hefur verið uppi villa sem menn ganga út á vegna þess að telja árangur boðunarinnar meiri með einhverjum öðrum aðferðum en Biblían boðar sjálf. En hvar væri þá þetta fullkomna sem Kristur sagði á krossinum reynist eitthvað annað vera til sem er betri leið en leið sjálfs orðsins? Þá væri orðið sem sett er fram rangur boðskapur. Og hver sem til málsins þekkir tekur undir slík orð? Fáir vitaskuld en samt er þetta gert því trúin er því miður ekki allra. Þannig bara er þetta og til orð Guðs fyrir þessu. Til að mynda hér: 1. Tímóteusarbréf 5. “1 Andinn segir berlega að á síðustu tímum muni sumir ganga af trúnni og gefa sig að villuöndum og lærdómum illra anda. 2 Þessu valda hræsnisfullir lygarar sem eru brennimerktir á samvisku sinni.” Við sjáum að þarna er verið að benda á sumt sem er núna í gangi.  Vökum því!

Við sjáum mikilvægi þess að fylgja orðinu strangt eftir og víkja hvergi frá því. Hér er gott að minna sig á sinn eigin veikleika í því ljósi að takist að blekkja einn er einnig hægt að blekkja mig og þig  og er afskaplega mikilvæg kennsla á þessari vegferð. Ekki láta blekkjast. Við höfum trúna á Jesú Krist okkur sjálfum til halds og trausts. Trúin er mikilvæg á þessari leið og er líka alveg nauðsynleg. Nema við teljum okkur öflugra fólk öðru fólki. En ég held að við séum það ekki.

Vegna þessa sannleika fengum við orðið sem er öllum trúuðum hjálparinn og huggarinn. Orðin „Hjálpari og huggari“ eru himnasending lifandi Guðs. Verum í sambandi við Guð og komum með þeim hætti manneskjum til hjálpar og leiðsagnar. En til að þetta allt saman virki nú rétt og hrokinn sem býr í hjartanu komist ekki fram fyrir vilja Guðs þarf hver manneskja á trú að halda, svo við endurtökum enn og aftur þau mikilvægu orð göngunnar með Kristi. Að við förum varlega og lærum að bíða eftir Drottni, annars hættir okkur til að fara okkar eigin leiðir í boðuninni sem hvergi hefur tekist til nokkurs árangurs og mun heldur ekki gera.

Skoðum orðið:

2. Korintubréf 5.

„16 Þannig met ég héðan í frá engan að mannlegum hætti. Þótt ég og hafi þekkt Krist sem mann þekki ég hann nú ekki framar þannig. 17 Ef einhver er í Kristi er hann orðinn nýr maður, hið liðna varð að engu, nýtt er orðið til. 18 Allt er frá Guði sem sætti mig við sig fyrir Krist og gaf mér þjónustu sáttargerðarinnar.“ Við sjáum hér gagnsemi biblíulegrar kennslu og vitum að förum hennar veg kemur árangur sem og er sannleikur. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

17. ágúst 2026.

Trúin er alvörumál.

Umræðan hjá kristnum mönnum og konum snúist að mestu leyti um orð Guðs og trúna sjálfa sem hvert og eitt okkar ber í hjarta sínu. Þetta gerum við á meðan við erum enn á jörðinni því að málið snýst um eilífa lífið sem við tekur þegar jarðvistarlífinu sleppir. Um þetta snýst málið en við erum kærulaus með og förum með hjarta okkar út um allar trissur og eigum í vandræðum svo oft að blína á og þangað sem öllu máli skiptir, sem er orð Guðs sem trúin í hjarta eins og sérhvers okkar vill kalla eftir, og kallar á. Munum! Við erum hér aðeins um skamma stund og hverfum svo af þessari jörð. Staðfestingu um nákvæmlega þetta höfum við daglega á meðal okkar og er birtingarmyndin allar þessar dánartilkynningar sem daglega berast okkur og við lesum og þekkjum máski manneskjuna, og höldum svo áfram með guðlaust líf okkar eins og hingað til hefur verið og skeytum ekkert um hvað fram undan sé af einskæru guðleysi sem hefur fylgt okkur frá fæðingu.

Skoðum orðið:

1. Korintubréf 1.

„4 Ávallt þakka ég Guði mínum fyrir ykkur, hann hefur veitt ykkur náð sína í Kristi Jesú. 5 Hann hefur auðgað ykkur á allan hátt svo að þið búið yfir allri mælsku og allri þekkingu. 6 Vitnisburðurinn um Krist er líka staðfestur orðinn á meðal ykkar 7 svo að ykkur brestur ekki neina náðargjöf meðan þið væntið opinberunar Drottins vors Jesú Krists. 8 Hann mun einnig styrkja ykkur allt til enda og gera ykkur óaðfinnanleg á degi Drottins vors Jesú Krists.“ Svona tal vill orðið að sé okkur kært og er mörgum kært og tamt.

Sérhvern dag hefur lifandi Guð uppi kennslu sem dregur fólk að sér og er með þessu að minna fólk á hver ríkir og ræður og til að minna mig og þig á stöðu okkar og hvernig við erum í heiminum komin og til hvers við erum komin. Við komum ekki hingað til að byggja húsið meira, eða eina brú til viðbótar öllum hinum brúnnum, heldur til að gefa líf okkar og sálu upprisnum Jesúsi. Eftir að trúin er komin förum við fyrst að huga að og gefast því sem meira máli skiptir og munum halda okkur framvegis þar. Auðæfin sem við höfum aflað okkur í veröldinni fara ekki með okkur eitt né neitt er við kveðjum heldur verða þau eftir fyrir aðra að nota og nýta. Sjá má að til einskis var barist. En ekki hjá okkur sem gerum Krist að átrúnaði okkar og höfum fylgt honum stutt eða lengi og förum þangað sem Kristur er í dag, við hlið Föðurins á himnum og heitir á góðu mannamáli „Frelsun mín“. Bestu býttin.

En er þetta ekki bara svæsinn hroki og ein stór lygi sem hér er borin fram? Sumir telja að svo sé en það breytir ekki því að með þessum hætti munum við sem trúum áfram tala því þó að allir segi okkur ljúga, segjum það, er reyndar ekki, munum við áfram segja fólki sannleikann og eflaust mun fullt af fólki spyrja eins og Pilatus spurði Krist: „Hvað er sannleikur?“ og ganga í burtu frá honum en sannleikurinn áfram Kristur. Allt þetta eru alvarlegar afleiðingar syndafallsins. Það tekur annað við eftir síðasta andardrátt manneskju. Samkvæmt ritningunum halda menn, einstaklingar, áfram að vera til, sem gerir málið svo alvarlegt. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

16. ágúst 2026.

Árvekni trúarinnar.

Drottni er það umhugað að við minnumst systkina okkar í hinu daglega amstri sem hvert og eitt okkar er í og getum fátt annað gert. Að vera umhugað um sína setur okkur á þann stað að það eykur samhug og samheldni sem eru afskaplega mikilvægir þættir trúargöngunnar sem svo oft misfórst hjá okkur og líka gerði af mörgum ástæðum. Ein ástæðan getur vel hafa verið áhyggjurnar sem komu vegna þess að raunverulega er trúnni áfátt um, að dæmi sé tekið um að Drottinn muni í raun og veru vel fyrir sjá. Munum: Við höfum leyfi Guðs til að reyna á hann. Hann veit um alla þessa veikleika okkar sem bærast í hjörtum okkar og vill alltaf draga hulu yfir vilja Guðs, hver Guð sé og þar fram eftir götunum. Trúin vitum við að er oft hin mesta barátta manna.

Að vera trúaður og halda trú sinni uppi er strangur skóli og sumpart harður skóli og krefst aga. Trúin er sem sjá má enginn leikur sem leyfir mönnum að gera með hana hvað sem þeir sjálfir vilja. Trúin lýtur aga lifandi Guðs og þeir sem eru undir henni og lúta aga hennar munu því alltaf að endingu sigra en stundum samt verða að hafa nokkuð fyrir sinni trú og bíða eftir sínum sigri. Trúin sjálf vill hvarvetna koma inn í líf manna og leysa þá frá streði og forða áhyggjum frá því að koma. En þær vilja alltaf læða sér inn fyrir dyr hjá okkur.

Hér er gott að muna að Drottinn dó fyrir syndir okkar og sjúkdóma og hlýtur því að gefa okkur allt með sér sem hann hefur sjálfur lofað. Við sjáum enn og aftur hversu trúin er nauðsynleg. Heimurinn er sjaldnast neitt sérlega blíður við okkur um það atriði, til að mynda trúaratriði, að Drottinn muni vel fyrir sjá, alveg eins og hann talar um í orði sínu og að dæmi sé tekið hér:

Matteusarguðspjall 6.

„34 Hafið því ekki áhyggjur af morgundeginum. Morgundagurinn mun hafa sínar áhyggjur. Hverjum degi nægir sín þjáning.“- Orðið vill hressa anda okkar vegna mest og einkum veikleika eins og sérhvers okkar í hinu dagsdaglega. Orðið er þar. Það er með okkur þar. Eins og því líka er ætlað og við sem trúum á Jesú vitum um en dettum samt inn í oftar en við kannski sjálf vildum né kærum okkur neitt um.

Skoðum fleiri orð:

Rómverjabréfið 16.

„25 En einn hefur máttinn til þess að styrkja yður með fagnaðarerindi mínu, boðskap Jesú Krists. Þar opinberast leyndardómur sem var hulinn þögn um eilífar tíðir 26 en er nú opinber í spámannlegum ritningum og að boði hins eilífa Guðs kunngjörður öllum þjóðum að þær taki hann til sín og trúi. 27 Honum, einum alvitrum Guði, sé sakir Jesú Krists dýrðin um aldir alda. Amen.“ Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

14. ágúst 2026.

Höfum vonarljósið kveikt.

Líða tekur að hausti og réttum og þeim öllum atburðum. Nýjar íslenskar kartöflur eru komnar í verslanirnar og bændur eru að heyra nokkuð sáttir við uppskeru garða sinna en eru samt inn á milli smá svartsýnir því ef… þetta gerist og ef… hitt gerist samhliða því gæti brugðið til beggja vona með endanlegar uppskerutölur kartaflna. En af hverju að vera að stagla eitthvað á þessu og hver veit ekki að alltaf getur brugðið til beggja vona með alla uppskeru?

Hver sem ástæðan er þá grípa menn ævinlega til svartsýnissrausins og krydda lýsinguna með þessu til að kannski bjartsýnin verði ekki um of bjartsýn. Svartsýnistal, með hinu, er svolítið áberandi um þessar mundir. Af hverju? Óttinn við hvað mögulega og hugsanlega geti gerst liggur yfir eins og mara og er ástæðan. Og enn eru menn nokkuð uppteknir við að tala um hitann í Evrópu um þessar mundir og draga fram ár og vötn hér og þar sem hafa stórlega minnkað að skipsflök og annað sem þar leyndist er komið í ljós. Vá.

Aftur á móti er minna um hvernig menn hyggist bregðast við þessum vágesti, þurrkinum, sem þeir segjast allavega hafa svo rosalega miklar áhyggjur af en grípa samt ekki til einnar lausnar sem myndi kannski leysa málið. Og af hverju gera menn ekki þetta? Svarið liggur fyrir. Menn hafa enga lausn og bara áhyggjur. Og vegna þess að svo er breytist allt hér hjá okkur í eitt allsherjar svartnætti. Í svartnætti þanka býr engin von. Ekki minnsta von. Bara ótti. Slík staða gefur engum manni nokkurt skjól og er sumpart skýringin á tali því sem svo oft vill brenna við hjá okkur í hinu daglega sem við sum erum þátttakendur í.

Samt er ég viss um að flest okkar sem erum uppi núna munum halda upp á næsta afmælisdag okkar eins og verið hefur árin á undan og fá á jólunum jólapakka sem við tökum umbúðir utan af og gleðjumst yfir eða gleðjumst ekki yfir innihaldi gjafarinnar. Stutt er í vanþakklætið. Held það bara. Með þessu öllu saman spila svo fjölmiðlarnir og bæta með umfjöllun sinni oftar en ekki gráu ofan í svart. Og hreint hræðilegur litur kemur út. Og svo klykkt út með ESB-umræðunni sem þegar hefur skipt þjóðinni í tvennt í afstöðu og henni á vissan hátt þegar verið umbreytt í Nei-menn og eða Já-menn þó að engar líkur séu á að Já-menn verði ofan á eftir að talið hefur verið upp úr kössunum að kosningum loknum. Með þessum hætti sé ég alltént málið. En sjáum hvað setur í þessu máli. En hvar endar þetta og hvar er vonarneistinn sem heldur lífi í þjóðum? Af hverju opna menn alltaf fyrir vonleysishjal? Þessu er til að svara að vonin kemur þegar einstaklingur leitar vonar og knýr dyra hennar. Sé vonar ekki leitað lætur hún áfram bíða eftir sér. Menn sjálfir ráða ferðinni.

Munum eitt. Mikilvægt. Nýr dagur kemur eftir þennan dag með öllu sem nýjum degi er ætlað að færa okkur. Þetta er gulltryggt að við höfum ekki áhyggjur af nokkrum hlut. Og vitið þið af hverju? Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

13. ágúst 2026.

Hver er ég sem dæmi?

Gott er að gera sér grein fyrir því að siðir og venjur manna eru margar og um leið oft einkar persónubundnar. Maður er sjálfstætt skapandi vera af Guði gerður. Maður hefur sjálfstæðar skoðanir og lifir sínu eigin sjálfstæða lífi.

Eitt af því sem Biblían kennir er að dæma ekki aðra. Sem sagt”! Leyfum mönnum og konum að lifa því lífi sem þau sjálf vilja og telja vera Guði velþóknanlegt líf. Hvort svo sé er ekki mitt vandamál heldur þá vandamál viðkomandi manneskju. Ég hef nóg með mig. Annað mál er að einn og annar lífsmáti annarra manneskja getur, gái ég ekki að mér, ergt mig. Og hvaða ávinning fæ ég af slíku? Engan nema ef vera skyldi svolítið meira mæða en þarf.

Enginn ræður lífi annarra og velur hver fyrir sig það sem honum og henni finnst vera rétt, skildi maður alltent ætla, þó að ómögulegt sé að geta sér neitt til um slík mál. Með þessum hætti eru málin vaxin og með þessum hætti munu þau áfram vera. Það eina sem ég þarf að velta fyrir mér og kannski hafa áhyggjur af er að samfélag mitt við frelsarann minn sé gott og Drottni mínum velþóknanlegt. Þessu get ég vel ráðið og ræð algerlega einn í hvaða farvegi það er. Þetta er eitt af því að gera trúarlíf sitt einfalt og um leið ekki svo mikið flókið. Lykillinn þarna er sá sannleikur að hvert og eitt okkar er sinn eigin gæfu smiður. Hér er mikill sannleikur sagður sem gott er að gera að sínum sannleika og standast. Við ráðum þessu öllu sjálf hvað okkur sjálf snertir en ekki svo miklu hvað aðra varðar. Það sem við ráðum sjálf er hvaða fólk við umgöngumst. Er nú verið að benda á innsta hring félagahópsins? Samanstendur hann af hórkörlum og hórkonum, þjófum og stelvísum og ofbeldisfólki eða er hópurinn ærlegt Guðs fólk með góða og rétta þekkingu á orði lifandi Guðs og lifir samkvæmt boðskap lifandi orðs Guðs?

Skoðum orðið:

Rómverjabréfið 13.

„3 Sá sem vinnur góð verk þarf ekki að óttast valdhafa heldur sá sem vinnur vond verk. Viljir þú eigi þurfa að óttast yfirvöld skaltu gera það sem gott er og þá færðu þeirra lof, 4 því að þau þjóna Guði þér til góðs. En ef þú gerir það sem illt er þá máttu óttast. Yfirvöldin bera ekki sverð sitt ófyrirsynju. Þau þjóna Guði og er skylt að refsa þeim sem illt fremja. 5 Því er nauðsyn að hlýðnast, ekki aðeins af ótta við hegningu heldur og vegna samvisku sinnar.“- Hér segir skýrum stöfum hlutverk stjórnvalda og mikilvægi þess að vinna með stjórnvöldum, sem allur gangur er á hvernig sé. Munum! Við erum hér að lesa vilja Guðs í málinu. Og eitt enn! Eins og orð Guðs staðhæfa er skýr vilji Guðs að menn, ég og þú, eigum í friði við stjórnvöld, sem merkir ekki það sama og að allir séu sammála öllu sem þau gera og/eða stefnu þeirra á hverjum tíma. Stjórnvöld eru enda bara hópur af venjulegu breysku fólki og ekkert meira og heldur ekkert minna en það. Jesús setur reglur okkur til góðs. Allt vegna þess að Jesús lifir! Hann lifi! Amen.

11. ágúst 2026.

Leiðsögn orðs Guðs.

Öll erum við jöfn og öll höfum við jafn mikla þörf fyrir að leyfa Guðs orði að tala til okkar og tala við okkur eins og verið hefur. Og annað. Kirkjan hefur enn sömu vigt og við uppgötvuðum er við fyrst gengum Guði á hönd og játuðum að til væri Guð, sem var gríðarleg opinberun fyrir okkur og sannfæring sem við sjálf eigum ekkert þakklæti fyrir frekar en aðrar gjafir sem við höfum fengið á lífsleiðinni. Allt gott er frá Guði. Hvað gerist á göngunni er annað mál og einnig hvernig við leysum úr hinu ýmsa viðfangi sem til okkar berst í erli og elju daganna.

Skoðum orðið og gefum orðinu og lestri orðsins góðan tíma í mikilvægum og krefjandi tíma okkar í dag. Ígrundum gaumgæfilega öll þessi orð sem við lesum og vitum að þau eru besta fáanlega leiðsögn sem völ er á inn í daginn og gulltryggja leið alls fólks sem vill vera Guði velþóknanlegt fólk í þessum degi. Við vitum og skiljum að við í orði Guðs fáum hana hvergi annars staðar betri:

Rómverjabréfið 12.

9 Elskan sé flærðarlaus. Hafið andstyggð á hinu vonda en haldið fast við hið góða. 10 Verið ástúðleg hvert við annað í bróðurlegum kærleika og keppist um að sýna hvert öðru virðingu. 11 Verið ekki hálfvolg í áhuganum, verið brennandi í andanum. Þjónið Drottni. 12 Verið glöð í voninni, þolinmóð í þjáningunni, staðföst í bæninni. 13 Takið þátt í þörfum heilagra. Leggið stund á gestrisni.

14 Blessið þá er ofsækja ykkur. Blessið en bölvið ekki. 15 Fagnið með fagnendum, grátið með grátendum. 16 Berið sama hug til allra, verið ekki stórlát, umgangist fúslega lítilmagna. Oftreystið ekki eigin hyggindum. 17 Gjaldið engum illt fyrir illt. Stundið það sem fagurt er fyrir sjónum allra manna. 18 Hafið frið við alla menn að því leyti sem það er unnt og á ykkar valdi. 19 Leitið ekki hefnda sjálf, mín elskuðu, látið reiði Guðs um að refsa eins og ritað er: „Mín er hefndin, ég mun endurgjalda,“ segir Drottinn. 20 En „ef óvin þinn hungrar þá gef honum að eta, ef hann þyrstir þá gef honum að drekka. Með því að gera þetta safnar þú glóðum elds á höfuð honum.“ 21 Lát ekki hið illa sigra þig en sigra þú illt með góðu.

Gerum þetta og þessi verk sem hér eru nefnd að verkum og hugsunum okkar í dag og okkur hvert um sig mun vegna betur en hingað til hefur verið og einnig ganga betur með okkar eigið líf, sem í er nokkur akkur. Á göngunni krefst trúin þess af okkur að vilji Guðs ráði þar og ríki ásamt hlýðni við vilja Guðs. Allt við höndina. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

10. ágúst 2026.

Hin guðlega hvatning.

Orð Guðs hvetja okkur til guðlegrar daglegrar breytni. Að breyta guðlega er hverjum einstaklingi góður siður að tileinka sér sem og allir menn geta gert og margir menn líka gera vegna þess að þeir eru með hjarta sitt með þeim hætti stemmt. Góður siður kemur sjálfkrafa þegar trúnni er beitt fyrir sig sem Jesús Kristur stendur að baki, leiðir og stýrir. Kristur er það góða í heiminum og hið göfuga. En til er annað afl sem og er afskaplega blekkjandi.

Að tileinka sér góða siði er minnsta mál og geta allir menn gert þetta en þurfa samt áður að hafa valið fyrir sig að fara þessa leið. Hvert og eitt okkar býr við sjálfstæða hugsun og hefur sjálfstæðan vilja og tekur því sjálfstæða ákvörðun um hvert skal stefna í dag. Að gera ákvörðun sína daglega með trúnni á Krist að vopni er öllum sem gera mesta blessun og er um leið rétta ákvörðunin í dag.

Enginn sem ekki á til trú í sínu hjarta á upprisinn frelsara leitast við að gera vilja Guðs og er ástæðan alveg augljós og sýnir berlega að viðkomandi einstaklingur horfir ekki enn til lifandi Guðs af þeirri ástæðu að þekkja ekki lifandi Guð. Og hvernig geta menn tilbeðið eitthvað sem þeir ekki þekkja með neinum persónulegum hætti eða þegið um kennslu? En svona vinnur illskan. Hún vill halda þér frá hinu góða til að ekki farir þú undir vilja þess góða heldur haldist áfram undir vilja illskunnar. Sumum mislíkar svona tal en þá skal haft í huga að sumu fólki mislíkar allt tal sé það ekki sammála sér. Heitir „Þroskaleysi“ en allt fullorðið fólk á að eiga til nægan þroska. Meðvirkur er í raun og veru óalandi og hvarvetna fyrir.

Slíkur þegn getur svo sem vel dregist að kirkju en hvaða gagn er að slíkri vitneskju skoðað í því ljósi að kirkja, eins og við flest skiljum hugtakið kirkja, er án neinnar trúar í hjarta og sér því bara byggingu sem ekkert líf er í frekar en öðrum byggingum gerðum af manna höndum. Kirkja hreiðrar um sig í hjarta fólks. Mikill munur á. Á þá einkum afstöðu manna.

Ljóst er að annað en þetta er átt við þegar kemur að orðinu kirkja. Hún er afskaplega merkilegt hugtak sem trúin ein á Krist afhjúpar einstaklingi sjálfum og útlistar honum nákvæmlega hvað er og hvað merkir að trú manna stendur að baki kirkjunni og gerir hana með þeim hætti að afskaplega eftirsóknarverðum kosti hverjum einstaklingi. Kirkjan er sem sagt nokkuð meira og áhugaverðara en bara fjórir steinsteyptir veggir með þaki á.

Að átta sig á því hvað kirkja í raun og veru er er því gjöf beint að ofan og sumir vita að þaðan kemur einvörðungu gott. Og „Að ofan“ fær nýja merkingu. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

9. ágúst 2026.

ESB, íslensk króna, evra.

ESB-umræðan er nokkur núna. Við viljum innleiða evru í stað íslenskrar krónu sem þjóðin hefur haft alllengi og stendur sig sem slík ágætlega með að nota. Í landinu eru um 50–55 þúsund virkir fyrirtækjarekstraraðilar og af þeim gera aðeins 257 upp í evrum eða USD. Það þýðir að rúmlega 99,5% íslenskra fyrirtækja gera enn upp í íslenskum krónum sem er athyglisvert.

Það sem vekur athygli hér er að þrátt fyrir að kerfi okkar sé svona getur hver íslenskur fyrirtækjarekandi áfram verið með fyrirtæki sitt staðsett þar sem það hefur verið á íslenska landakortinu en í dag gert allt sitt dæmi upp í evru og eða dollara, sem ku vera stöðugri gjaldmiðlar heldur en íslenska krónan sem svignar svolítið inn á milli og tvistar ósköpin öll að allt í kring hristist og ruglar einn og annan peninga mann í rýminu. Spurningin sem eftir stendur snýst þá um hvers vegna þurfti þá að taka upp evru og leggja íslenska krónu niður og hvers vegna bara 0, 5 prósent fyrirtækja gera allt sitt upp í evrum og 99, 5 prósent allt sitt upp í íslenskum krónum. Samkvæmt þessu er 0,5 prósenta hópurinn afskaplega hávær hópur.

Sjálfur sé ég ekki vandann við að vera með fyrirkomulagið áfram í þessu landi eins og það nú er með þennan opna möguleika til austurs og vesturs. Munum! Sum íslensk fyrirtæki gera nú þegar allt sitt upp í dollurum og/eða evrum. Hvar liggur þá vandinn? Í kannski skapilla og ráðríka kallinum sem alltaf þarf að eiga síðasta orðið í öllum samræðum? En samkvæmt þessu þá er þessi o, 5 prosent alveg svakalega hávær rödd í íslensku samfélagi sem ólm vill laga allt í kringum sig að sínum eigin þörfum og hugmyndum og sínum 0, 5 prósenta vilja. Þetta svo sem má alveg og er vel þekkt leið í mannlegum samfélögum en sem fyrr hvimleið aðferðafræði og er ekki fyrirfram besta né sanngjarnasta leiðin. Það hins vegar er annað mál en hitt oft á tíðum nokkuð fyrirferðarmikil umræða.

Samkvæmt þessu er búið að leysa vandann með íslensku krónuna og hefur það verið gert með þeirri leið að opna íslenskum fyrirtækjum leið til evru og/eða dollara. Sjálfur væri ég alveg sáttur við að fá ellilaunin mín áfram afgreidd inn á bankareikninginn minn í íslenskum krónum eins og verið hefur en man reyndar ekki í svipinn hve há þau eru og bara að þau duga allvel minni framfærslu, sem er nóg.

Niðurstaðan er að íslenskir atvinnurekendur geta í dag gert allt sitt upp í evru og/eða dollara, vilji þeir áfram fara þessa leið og íslenska ríkið fær áfram skatttekjur af þessum tekjum. Eins og lög gera ráð fyrir. Íslenska krónan er, sem sjá má, besta mál. Jesús er góður og Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

8. ágúst 2026.

Frelsari mannanna. Jesús.

Kristur er upprisinn og hann lifir í þessum töluðu orðum. Syndin meðtekur ekki slíkan boðskap. Að meðtaka er gjöf frá Guði. Við hælum okkur ekki sem eigum þessa náðargjöf Drottins heldur fyllumst þakklæti yfir henni. Okkur sem trúum var trúin gefin og þakklæti okkar getum við sett fram ef við viljum. Drottinn frelsar einstakling. Frelsisverk Drottins eru ætluð einstaklingi. Margir náðaðir menn og konur eru saman hópur trúaðra manna og kvenna. Heitir: Samfélag trúaðra.

Einnig þetta leiðir Drottin saman og myndar söfnuð fyrir sitt fólk til að einhvers staðar hafi það sitt eigið afdrep sem það mun ekki framar hafa í heiminum sem leynt og ljóst kemur gegn slíkum hópi og finnst hann vera fyrir. Og allt sem er fyrir höfum við tilhneigingu til að vilja ryðja úr brautinni. Þetta er staðan og þessi breytingin sem verður. En verum róleg. Drottinn mun vel fyrir sjá. Hann er máttugur og voldugur og er sterkari en Satan, eins og kristniboðarnir í Afríku margsinnis verða vitni að í kristniboðsferðum sínum um þessi svæði sem alls konar skottur og púkar ráða ríkjum og stjórna þar og stýra íbúum þessara svæða og keyra allt þar fram á óttanum sem fyrir vikið færa þessu illa afli alls konar fórnir til að sefa allt þetta illskunnar afl og hafa það sér fylgispekt en er ekkert annað í hnotskurn en andleg þrælkun sem stýrt er og nært af ótta sem vefur sig utan um menn og konur.

Þetta er ekkert líf og er heldur ekkert raunverulegt frelsi. En svona vinnur Satan í sínu rétta umhverfi, að hann gleypir allt umhverfi manneskju og merkir allt óttanum, kvíðanum og þar fram eftir götunum. Þar sem slíku er til að dreifa er hvergi um neitt alvöru sjáanlegt frelsi að ræða vegna þess að búið er að loka þessari leið fyrir fólkinu. Svo kom kristniboðinn inn á svæðið með trúna sína í hjartanu og Biblíuna sína meðferðis og byrjaði að segja frá Jesú og verkum hans. Menn uppgötva sjálfir og meðtaka að þessi Jesús sé sterkari en Satan, og snúast til liðs við hann, sem sagt, frelsarann sinn. Þökkum fyrir alla kristniboða og trúboða sem eru á meðal okkar. Þetta fólk er ekki fyrir heldur sinnir mikilvægu verki sem mikil þörf er á að sé gert.

Kristniboðin og trúboðin losa menn undan þrælkun þeirri sem óvinur allra sköpunar Guðs vill vefja utan um hvern og einn einstakling en trúin og kærleikur Drottins vefja aftur utan af og maður í skyndingu upplifir sig raunverulega frjálsan sem hann hefur aldrei áður upplifað. Það er þessi staða manneskju sem fyllir hana öllum fögnuði og eftir að kristniboðin og/eða trúboðinn kom að með sinn skíra og heilaga boðskap um upprisinn frelsara sem heitir Jesús og alveg eins skeði í mínu eigin tilviki er ég uppgötvaði lifandi Guð. Ekkert hefur breyst og heldur ekki kristniboðsskipunin sem segir að við skulum fara og gera allar þjóðir að lærisveinum, eða eitthvað á þá leið.

Allt gott er frá Guði en breytir ekki þeim sannleika að eitt og sérhvert okkar fæðist inn í mikla og miskunnarlausa illsku. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

6. júlí 2026.

Synd.  Hún þarf að hverfa.

Margt í lífinu hefur brugðist og margt einnig getur brugðist og er þetta sannleikur sem allt fólk tekur undir vegna þess einkum að hafa upplifað þetta sjálft með ýmsu móti. Eigin verk eru oft ástæðan fyrir hruni og svo þegar hrunið kemur, við erum ekki að tala um bankahrunið 2008, bregðumst við rangt við og bendum til hægri þegar váin raunverulega steðjaði að frá vinstri og sagan á bak við það í raun og veru alllöng en samt upphafið að sumu sem við stöndum frammi fyrir í dag. „Þetta átti aldrei að fara svona“ segjum við spæld.

Sumt í náttúrunni sem við glímum nú við er vegna sumra aðgerða okkar löngu fyrr og við áratugum seinna stöndum ráðþrota andspænis og tölum með öðrum hætti um orsökina en hana sem raunverulega olli þessum skakkaföllum. Sú saga getur hafa hafist áratugum fyrr og er líkleg niðurstaða. Samanber þekkt síldarhrunið 1968 sem gerbreytti öllu hér hjá okkur og ýtti flestum plönum okkar sem þá voru uppi við út af borðinu. En hví að tala nú um svo löngu liðna atburði sem hrun íslenska síldarstofnsins? Svarið er einfalt. Sum verk sem við gerum núna munu enda með hruni af einhverri sort. Syndin er söm við sig og syndin kennir engum manni rétta kennslu. Syndin bara bullar og blindar með öllu bullinu í sér. Er syndin í raun andstæða lifandi Guðs? Á bak við syndina er Satan. Okkur hryllir við.

Opinberunarbókin 12.

„17 Þá reiddist drekinn konunni og fór burt til þess að heyja stríð við aðra afkomendur hennar þá er varðveita orð Guðs og hafa vitnisburð Jesú.“ Þetta sem hér er sagt gildir enn og er með sínar eigin fæðingarhríðir sem opinberast með tíð og tíma. Við hins vegar væntum blessunar á einu og öðru verkinu en fáum ekki. Lifandi Guði var ýtt til hliðar í ferlinu. Af hverjum? Syndinni í heiminum. Syndin hefur sitt eigið nafn. Nafnið er Satan:

1 Mósebók 3.

“1 Höggormurinn var slóttugri en öll dýr merkurinnar sem Drottinn Guð hafði gert. Hann sagði við konuna: „Er það satt að Guð hafi sagt: Þið megið ekki eta af neinu tré í aldingarðinum?“ Efi. Hik er enn á meðal okkar. Af fyrst og fremst eigin veikleika.

Erum við þá vonlaust fólk? Alls ekki. Almáttugur Guð sér svo um að vonarglætan lifi. Von mannsins er fædd af konu að nafni María sem fæddi Jesús. Áður hafði hann skapað fullkominn veruleika og ætlað manni og mannsins barni. Allt þetta er enn til staðar. En núna einvörðungu í nafni Jesú Krists fyrir mátt og megin trúarinnar í hjartanu. Vantrúin deyðir. Öndvert við trúna sem lífgar og gefur manninum eilíft líf í nafni Jesú. Sama trú býr til von mannsins. Í dag er mörg von fólks slokknuð og einkum vegna eins og annars sem aldrei gekk upp eða endaði með hruni. Ekki var alltaf haldið rétt á spöðunum. Og fallbrautin hófst. Maðurinn er sinnar eigin gæfu smiður. Einnig þessu andmælir syndin. Hún vill réttlæta sig og bendir á allt í kring en ekki það sem olli hruninu. Sem sagt: Syndin bendir ekki á sannleikann og hefur ekkert leyfi til þess. Sjá má að synd er vonlaust viðfang. Við skulum því ekki lengur leyfa henni að ráða för. Syndin deyðir. Jesús lifir. Hann lifir! Amen.

5. ágúst 2026.

Að kjósa. Enn um hvað?

Fram undan eru enn einar kosningarnar á Íslandi. Þær, eins og oft áður, snúast um breytingar og eru um eitthvað atriði sem sumt fólk telur breyta öllu fyrir þetta land. Ekki veit ég hve margar aðgerðir sem gerðar hafa verið í þessu landi og farið hefur verið í ættu ekki að breyta einu og öðru fyrir þessa þjóð. Og „breytingarnar“ stigu fram. Samt gerðist fátt í langflestum tilvikum og lífið hélt áfram sinni hægfara siglingu í gegnum sig sjálft. Ekkert breyttist og er jafn dýrt að kaupa í matinn og verið hefur og er annað en gerist í útlandinu þar sem menn borða fyrir slikk miðað við okkur Íslendingana sem kaupum ofan í okkar að borða fyrir offjár en glímum samt við offitu. Hér stangast eitthvað á. Miðað við það sem gerst hefur og maður sjálfur upplifir býst maður við áfram sömu niðurstöðu og að lifa við matarinnkaup sem fara hækkandi frekar en lækkandi. ESB á víst að redda þessu. Hver trúir því?

Svo mikið veit ég að ekki ætla ég að vera með áhyggjur út af þessu og vitandi sem er að þetta er alvanaleg staða í þessu ágæta landi Íslandi en staðan samt með þeim hætti að töluvert margt fólk vill koma hingað og setjast hér að. Það sér greinilega ekki vandann sem samt er á sama stað og verið hefur sem í flestum tilvikum óánægt hjarta leiddi hann til. En af hverju? Útskýrðu grunn óánægs hjarta fyrir mér og ég skil málið máski betur sjálfur. Enginn fær útskýrt svona lagað með neinum skiljanlegum hætti. Ekki heldur eðalgaflari. En svona fer fyrir fallinni manneskju sem missti rétt samband við frelsara sinn Jesús Krist. Afleiðingarnar er því alveg eðlilegar miðað við hitt sem skeði og eru afleiðingar af öllum verkum okkar mannanna bæði til ills og góðs. Það fer eftir því hvað gerðist og viðbrögðum okkar. Enginn getur fyrir fram endurheimt til baka það sem hann á ekki en naut góðs af um tíma.

Óánægja manns er viss vandi sem erfitt reynist að koma í veg fyrir. Óánægjan sem af hlýst býr öllu innra með fólki og hreiðrar um sig þar og er kannski af allt öðrum rótum en gefið er til kynna. Að hafa eignað sér eitthvað í lífinu er eitt. Að eiga eitthvað er annað. Þarna stranda fleiri en við hyggjum og gerðu margt til að endurheimta en það tókst ekki vegna þess að raunverulegur eignarrétturinn lá alltaf annars staðar. Erfitt er við sumt að eiga.

Skoðum orðið.

Rómverjabréfið 3.

“ 19 Við vitum að allt sem lögmálið segir er þeim ætlað sem fengu lögmálið til þess að sérhver munnur þagni og allur heimur verði að svara til saka fyrir Guði. 20 Enginn maður réttlætist fyrir Guði með verkum í hlýðni við lögmálið, en lögmálið kennir hvað sé synd.

„23 Allir hafa syndgað og skortir Guðs dýrð 24 og Guð réttlætir þá, án þess að nokkur verðskuldi það, af náð með endurlausn sinni í Kristi Jesú. 25 Guð bendir á blóð hans sem sáttarfórn þeim sem trúa. Þannig sýnir hann réttlæti sitt. Hann hafði umborið þær syndir sem áður voru drýgðar 26 til þess að birta réttlæti sitt á yfirstandandi tíma, að hann er sjálfur réttlátur og réttlætir þann sem trúir á Jesú.“ Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

1. ágúst 2026.

Verslunarmannahelgi.

Verslunarmannahelgin er gömul helgi í hettunni sem enn lifir með svipuðu sniði og lagt var upp með. Fyrsti frídagur verslunarmanna, og þar með fyrsta verslunarmannahelgin, var haldin 13. september 1894. Þetta var í Reykjavík og var skipulagt af Verslunarmannafélagi Reykjavíkur að ljóst er að frá upphafi hefur verslunarmannahelgin sitt fyrirfram gerða skipulag. Eftir stríðið 1945 fór verslunarmannahelgin að verða stærsta ferðahelgi landsmanna og heldur enn sínum titli sem stærsta ferðamannahelgin. Að þetta hafi byrjað eftir stríð á Íslandi hefur sína skýringu. Hann að þá fyrst fóru Íslendingar, hinn almenni maður, að eignast peninga vegna fyrst Bretavinnunnar og svo Kanavinnunnar sem kallaði eftir öllum finnanlegum vinnandi höndum til starfa hjá sér og fór svo að verkstjóragreyið á bryggjunni sem sá um togaralandanir fékk ekkert fólk orðið til sín í löndunina og gekk því yfir til þeirra sem þá voru í Breta- eða Kanavinnu og grátbað þetta fólk um að koma til sín í löndun en það sneri upp á sig og sagði sumt: „Afsakaðu. Ég er í starfi.“ og lágu kannski í slakkanum með hendur undir hnakka vegna þess að hafa ekkert að gera en þiggja þó full laun. Aldeilis fínt. Og verkstjóragreyið fór uppundir snökktandi frá með kannski meinfýsnilega hlátra mannanna á eftir sér. Stundum eru ekki öll dýrin neinir vinir í skóginum.

Verkstjórinn á bryggjunni í eina tíð hafði nokkur völd. Hann réð fólk og rak að vild og til eru sögur af mönnum sem komu örlítið of seint úr mat að aðrir menn voru ráðnir í þeirra stað. Enginn sveigjanleiki. Breta- og Kanavinnan á Íslandi breytir og greiðir töluvert hærri laun en Íslendingar þekktu og kanavinnan oft margföld laun. Nóg um það.

Ljóst er að menn vilja þróa þessa verslunarmannahugmynd áfram og færist dagsetningin fram til miðs september, síðan miðs ágústs og loks til loka ágúst. Það er ekki fyrr en 1931 að frídagur verslunarmanna er endanlega negldur niður á fyrsta mánudegi í ágúst og er svo enn. Trafíkin út úr bænum hefst á föstudegi og heimferðinni á mánudegi og oppi íslenskra bifreiða saman á ferð um svipað leyti á þjóðvegum landsins. Mikil traffík og aldeilis sem rykið steig upp af þjóðveginum fyrir tíma malbikunarinnar. Væri úti þurrkur steig rykið til lofts sem næsta vindhviða færði til og lagðist yfir tún bændanna sem voru kannski nýslegin.

Verslunarmannahelgin er enn dagur verslunarfólks en í dag er hún samt ekki beintengd því eins og reikna má með að hafi gilt í upphafi þessarar helgar sem strax var miðað við að færi fram fyrir utan bæjar- og borgarmörk og tímanum eytt úti í guðsgrænni náttúrunni. Að mestu leyti er þetta enn hin gilda regla en hún hefur samt einnig verið haldin inni í kauptúnum, samanber Vestmannaeyjar. Kotið, Kirkjulækjarkot, er afsprengi verslunarmannahelgarinnar í Eyjum og þar til fólk sem vildi ekki vera í slarkinu heima fyrir þessa daga hugsaði sér til hreyfings og er lendingin Kirkjulækjarkot í Fljótshlíð, þar sem byggð hefur verið upp fín aðstaða og ekki sér vín á nokkrum manni og hefur það aldrei gerst og hefur haldist fram á þennan dag og geta menn sem koma alveg verið öruggir um að sjá þar engar dauðadrukknar eða uppdópaðar kellingar og eða kalla á vappi eða með öllu bjargarlaust fólk. Að ekki eru allir staðir á verslunarmannahelgi undirlagðir einhverju sukki en samt er boðið upp á ágætis dagskrá. Vist í tjaldi getur verið ágæt og fer eftir því hvernig maður ber sig að við verkið og býr sig í tjaldvistina.

4. ágúst 2024.

Hvað er góður grunnur?

Syndin er þetta eyðandi afl í heiminum. Syndin blindar fólk og sýnir því margt rangt og segir við það að þetta og hitt sé rétt. Satt og rétt brenglast af syndinni í veruleika fólks og það missir alla festu og veður áfram með svo gott sem bundið fyrir augun. Í syndinni finnst mönnum allir sínir vegir og allar sína gjörðir fagrar. Syndin skrökvar og er hér til að skrökva að mönnum og gerir með þeim hætti að hún leiðir menn aldrei til Guðs heldur æ meira frá Guði. Syndin er andhverfa alls þess sem er Guðs. Og syndin vill að menn deyi í synd sinni. Syndin er miskunnarlaus húsbóndi. Syndin veit að með syndinni hefur hún eignast manninn. Í synd tekur við hel. Ekki Guðsríki. Maðurinn lifir þó hann deyi og heldur áfram að vera til og fer til staðarins sem hann sjálfur valdi í jarðvistarlífi sínu. Maðurinn er án afsökunar. Að deyja í synd sinni segir við hann: „Þú sást aldrei Krist sem oftsinnis kallaði til þín á meðan þú enn lifðir á jörðinni.“ Af þessu sáum við að syndin versta skaðræðið.

Er þetta harður boðskapur? Spyrja má á móti hvort sannleikurinn sé fólki harður boðskapur? Ég segi: „Nei, hann er það ekki. Sannleikurinn lífgar, umvefur, er nærgætinn en samt sannleikur.“

Kristur, í gegnum einkum Nýja testamentið, kennir okkur og sýnir okkur margt og einn magnaðan ritningarstað um hvernig þetta er í raun og veru. Skoðum tilgreindan ritningarstað:

Lúkasarguðspjall 16.

„29 En Abraham segir: Þeir hafa Móse og spámennina, hlýði þeir þeim. 30 Hinn svaraði: Nei, faðir Abraham, en ef einhver kæmi til þeirra frá hinum dauðu myndu þeir taka sinnaskiptum. 31 En Abraham sagði við hann: Ef þeir hlýða ekki Móse og spámönnunum láta þeir ekki heldur sannfærast þótt einhver rísi upp frá dauðum.“ Abraham spyr þennan mann úr dánarheimum hvort þeir hlýði Móse og spámönnunum. Hann svarar spurningu Abrahams með neii, að þeir geri það ekki, sem og er kjarni málsins.

Við höfum kennsluna, höfum allan aðgang að predikuninni, orði Guðs, kirkjunni og söfnuðinum en hlustum samt ekki og höldum okkur áfram við steðja syndarinnar og gerum hvað sem okkur lystir. Við drepum mann og annan og réttlætum verknaðinn eða förum og berjum mann til að kenna manninum, einstaklingnum, almennilega mannasiði þó að mannasiðir, með stórum staf, banni alla slíka hegðun fólks og hvarfli ekki að okkur að nota þá en við samt notum þá vegna þess að réttlæta sjálf flestar okkar gerðir. Við föttuðum aldrei þennan ritningarstað:

Matteusarguðspjall 5.

„38 Þér hafið heyrt að sagt var: Auga fyrir auga og tönn fyrir tönn. 39 En ég segi yður: Rísið ekki gegn þeim sem gerir yður mein. Nei, slái einhver þig á hægri kinn þá bjóð honum einnig hina.“ Þetta er birtingarmynd réttlætis lifandi upprisins Krists. Þennan boðskap skilur hann eftir handa sínu fólki að fylgja og fara eftir alla sína lífdaga. Fólkið, einn og hver einstaklingur, heldur áfram með sitt eigið líf. En hvaða kennslu fékk það og á hvaða grunni byggir það? Eigin kennslu, eigin aðferðum eða guðlegri kennslu? Fólk fer með það af stað sem það sjálft hefur lært. Leggjum því góðan grunn. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

31. júlí 2026.

Kristur einn fyrirgefur.

Það að trúa orðum Jesú er allt málið. Trúin er verk og er um leið fullgilt verk í augum lifandi Guðs. Hann réttlætir af trúnni. Verkin eru annað. Hafi menn trú í sínu hjarta er trúin um leið þetta gilda verk fólksins hjá Drottni. Með þessum hætti talar og orðið og gerir reyndar afskaplega skýrt. Við getum því þakkað orðinu það hversu rosalega nákvæmt orðið er og hefur allt hjá sér klippt og skorið. Drottinn vakir sjálfur yfir sínu orði og sér sjálfur um að skilaboðin haldist vakandi þar sem kynslóðirnar þurfa á útskýringu að halda.

Mín skoðun og/eða mitt álit á þessu og hinu mun aldrei breyta innihaldi orðsins og gerir jafnvel þó ég myndi leggja mig allan fram við verkið að þá heldur orðið áfram velli og mun ég þurfa að beygja mig fyrir orðinu og víkja mínu eigin til hliðar. Hroki manna er hræðilegur.

Að fara ekki leið hrokans er vegna þess að maður, einstaklingur, vill einkum fara varlega til að tryggja sig betur og til að fá gert verkin í Guði og eins og hann bíður hverju sinni. Hroki, þú þekkir nú nokkra þeirra, mun alltaf koma gegn vilja Guðs að losum okkur við hrokann og verum snögg að. Og vonin til að gera verk eins og Guð leggur upp með hefur aukist alveg helling og hækkað staðalinn sem við miðum við töluvert. Í slíku verklagi hlýtur að vera nokkur akkur og um leið Guði velþóknanleg aðferðafræði. Varúð! Gætilega!- eru því orð sem Kristur vill að við merkjum okkur svolítið með í dag. Verkið mitt í dag er að vera með mín mál í þessum farvegi en ekki í mínum eigin farvegi, sem er sinn lærdómur að vera undir og skilja um leið sjálfur hvernig í öllum þessum málum liggur.

Það vill stundum gleymast að við eitt og sérhvert erum verði keypt og að einstaklingur, Jesús, gaf líf sitt sjálfur sem þetta gjald sem greiða þurfi. Líf Jesúsar var einstakt og algerlega vammlaust líf allan jarðvistartíma sinn. Ef verk og fórn Krists hefði ekki gerst í hinu sýnilega hefði það aldrei heldur getað gerst sem kirkjan til að mynda er boðberi fyrir í dag. Það er alveg útilokað mál. Gott að hafa í huga og getur einnig slegið andstyggðina Hroki í gólfið sem að dæmi sé tekið er í að draga menn í dilka og meta af eigin sjálfstæði rétt og rangt, hver sé hvurs, í Guði, og þar fram eftir götunum. En hver ert þú maður sem slíkt gerir sem nýtur sjálfur miskunnar og náðar lifandi Guðs sem fyrirgefur fólk og gerir öndvert við þig sem dæmir annað fólk. Aðgæsla, minn kæri, er gott stikkorð dagsins. Og eins og áður hefur verið er það trúin ein sem bjargar. Við sjáum hversu rosalega málið er einfalt.

Skoðum orðið:

Rómverjabréfið 4.

„Sælir eru þeir sem afbrotin eru fyrirgefin, syndir þeirra huldar. 8 Sæll er sá maður sem Drottinn tilreiknar ekki synd.“ Hólpnir fyrir náð. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

30. júlí 2026.

Dagur vonar, bjartsýni og gleði.

Góður dagur. Dagurinn er fullur vonar. Og hver gefur okkur vonina? Hver nema Jesús Kristur sem lifir í hjörtum allra sinna manna og kvenna. Enginn bilbugur er á Kristi. Hann elskar sem fyrr að gera góðverk í hjarta einstaklings á þessum degi. Hann gerði góðverk í gær. En það var í gær. Nýr dagur er núna runninn upp og sem fyrr ræð ég einn öllu um það hvernig dagurinn verður. Verður hann fullur mæðu, fullur sorgar, fullur ótta og vanlíðan eða verður hann spriklandi fjörugur og fallegur? Þessu öllu ræð ég sjálfur.

Og hvað hyggst ég gera með honum? Góðverk sem gefur manninum færi á að sjá margt gott kringum sig. Og hvað gerist þá? Jú, vonin um gott kviknar á nýjan leik. Slökkvum ekki vonina eins og svo margra er siður að gera.

Sannleikurinn er að ekkert í kringum okkur segir okkur að vonin sé á vonarvöl né að vonin í eitt skipti fyrir öll sé flúin á braut og farin í eitt skipti fyrir öll. Þetta er hugsun sem Satan vill gefa hverju og einu okkar og tekst oft bærilega upp. Þessu hvíslar Satan í eyru fólks og að margri konunni og manninum og heldur þeim áfram á þessum stað. Þetta er myrkvaður heimurinn. Þetta er þessi fallni vonlausi heimur sem gefur ekkert nema sorg, falskar vonir um blóm í haga og velsæld sem aldrei kemur og þegar það kemur varir það vanalega stutt og er svo aftur horfið. Hvert fór það? Ekkert svar.

Allt þetta kemur sjálfkrafa með trúnni sem Drottinn gefur sínu fólki í hjartað og þar sem von trúarinnar kviknar. Frá nefnilega hjartanu kviknar ljósið og ljós sannleikans sem hrindir öllu myrkri burt af veginum. Þetta sjá ekki allir því að ekki er trúin allra, eins og orð Guðs segja. Vonleysis gætir því í vonina er ekki haldið nema endrum og sinnum. Og við, æ, nennum þessu ekki lengur. Erum með orðum hætt að vænta nokkurrar vonar, sem eru slæm býtti sem setja manneskjuna á einn versta staðinn sem finnanlegur er í lífinu.

Myrkvað hart hjarta á sér ekki mikla von og eru mörg myrkvuð hjörtu í kringum okkur. Þetta vekur upp þessa klassísku spurningu um hver skilji mannshjartað? Að eðlisfari er maðurinn veiklunduð vera sem oft hrekkst fram og til baka og stundum í hreinni örvæntingu og án þess að vita almennilega ástæðuna. Manneskja með sjálfa sig á slíkum stað sjá allir að er án nokkurrar vonar. Satan er slóttugur og einkar illgjarn. Sumir vita þetta en bara sumir:

Lúkasarguðspjall 11.

„17 En Jesús vissi hugrenningar þeirra og sagði: „Hvert það ríki, sem er sjálfu sér sundurþykkt, leggst í auðn, og hús fellur á hús. 18 Sé nú Satan sjálfum sér sundurþykkur, hvernig fær ríki hans þá staðist – fyrst þér segið að ég reki illu andana út með fulltingi Beelsebúls?“ Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

28. júlí 2026.

Jesús sigraði dauðann,

eru fallegustu orð sem sögð hafa verið á jörðinni. Þau allra merkilegustu eru orðin „Jesús er upprisinn. Jesú er eilíflega lifandi og situr við hægri hönd föðurins og mun þaðan dæma lifendur og dauða.“ Orðin segja okkur meira. Þau tala um að manneskja haldi áfram að vera til þótt hún deyi. En hver trúir þessu? Trúin ein á Jesús trúir orðum hans. Ekki vantrúin. Öll vantrú er mötuð af annars konar kennslu en kennslu upprisins Drottins drottna: „Maðurinn er mikill og merkilegur,“ kennir vantrúin. Vantrú bendir aldrei á Guð. Eru barnaskólakennslubækurnar mikið þar? Held ekki og einnig að það hafi aldrei verið þó að eitt kennsluefnanna hafi fyrir margt löngu verið Biblíusögur og kennd ein kennslustund í viku. Voru það Rauðsokkurnar sem tókst að ýta þeim út? Muni einhver lengur eftir Rauðsokkahreyfingunni?

Á bak við alla vantrú er sjálfur erkióvinur sköpunarverksins sem um leið er erkióvinur Jesú Krists. Satani er bannað að segja sannleika eins og þessi ritningarvers sanna:

Markúsarguðspjall 1.

„34 Jesús læknaði marga er þjáðust af ýmsum sjúkdómum og rak út marga illa anda en illu öndunum bannaði hann að tala því að þeir vissu hver hann var.“ Trúnni einni er boðið að boða Krist og allri vantrú meinaður aðgangur og ástæðan fyrir að maður byggir endalaust úr pappaspjöldum sem hingað til hafa ekki þótt merkilegt byggingarefni en geta, með réttri aðferð og litasamsetningu, litið ágætlega út. Samt er það svo að allt sem maðurinn byggir er fyrir fram dæmt til að eyðast öndvert við verk Drottins sem standast allt áhlaup á sig.

Maðurinn í trú sinni á Jesú er hold en hefur trúna sjálfum sér til verndar. Trú manna er gerð úr guðlegu alvöru efni sem festir sig við hjarta einstaklings og flytur hann að jarðvist lokinni rakleitt upp til Föðurins á himnum. Trúin er ekki gerð úr eldfimum efnum, pappa né neinu svoleiðis drasli heldur er trú á Guð eitthvað sem getur, ef maður vill, fylgt manneskju það sem hún á eftir ólifað. Samt getur allt gerst og allt á einhverjum stað hrunið en bara missir maður vitglóruna. Varðveitt trú á Krist er klettur sem hvergi haggast. Göfugt hjarta er þetta. Er slíkt enda gert úr varanlegum efnum og engum pappa. Eldur sem kviknar og fer stjórnlaust um að hver vill þá búa í pappahúsi? Ekki þá hafa líf okkar afgirt einhverjum pappa. En hversu margt fólk leitar ekki skjóls í fölsku öryggi? Og hér er verið að tala um andlegan skilning.

Að sjálfsögðu verður enginn hólpinn bara af því að hafa fæðst í heiminn því að ganga sérhvers manns er fram undan hjá einni og hverri manneskju og mun henni mæta alls konar og hún mun á einum stað heyra um frelsisverkið á krossinum sem mun eftirleiðis hreyfa við einstaklingnum. Alltaf einhverjir af þeim ígrunda málið betur og njóta að endingu miskunnar Drottins sem drífur allt sitt fólk inn í kirkjuna sem endanlega staðsetningu fólksins. Í kirkjunni hafa sumir verið áratugum saman en samt hafa einhverjir hrökklast þaðan burt og/eða mætt slæglega. „Hver skilur mannshjartað?“ Að fara eða vera er að vali manns. Sérhver einstaklingur velur svo lengi sem hann er hér. Val mitt fær stöðvað Drottinn. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

26. júlí 2026.

Drottinn vísar á betri leið.

Drottinn er í dag. Rétt er það að hann var og í gær en er líka í dag. Gott er að minna sig á staðreynd máls og um leið á þarfa lexíu. Svona eru málin vaxin og á upprifjunar á góðu þörf. Biblían sjálf er hér helsta staðfestingin því sumir gera að vana sínum að lesa eitthvað í henni dags daglega. Bæði til að viðhalda eigin trú á Jesú og eflast og styrkjast eilítið í henni fyrir sína parta. Allt er til staðar fyrir upprifjunina til að gleyma ekki þessu góða sem í boði er. Dagarnir sjálfir bjóða ekki alltaf upp á þetta og vilja þeir og frekar minna okkur á annað sem telst ekki vera alveg eins gott og eitthvað sem dagurinn helst vildi hamra vel og duglega á og gerir. Það er að segja, ef við leyfum honum það. Allt þetta er sem sagt í boði og við lærum til að mynda að vinsa því meira frá okkur sem telst ekki vera okkur neitt sérlega gott og bara truflar. Drottinn er þessi duglegi besti kennari sem völ er á sem og þreytist ekki á að kenna okkur betri lexíuna. Og vitið þið af hverju? Drottinn er góður við fólk. Það er helsta ástæðan. Hann er þetta þó að við séum ekki ávallt hið sama en getum gert það sem betra væri hvar sem við erum stödd. Þetta er valkostur. Og veldu nú. Við erum ekki Guð og þurfum á lifandi Guði að halda. Hér er nokkur munur á.

Skoðum orðið um hvernig það hressir okkur mennina og um leið anda mannsins þegar öll sund virðast vera honum lokuð mannlega skoðað en það er samt til leið fram hjá þessu sem Drottinn gefur og líka hefur og enginn nema hann. Drottinn ræður öllu alls staðar.

Postulasagan 27.

33 Undir dögun hvatti Páll alla til að neyta matar og sagði: „Þið hafið nú þraukað hálfan mánuð fastandi og matarlausir. 34 Það er nú mitt ráð að þið matist. Þess þurfið þið ef þið ætlið að bjargast. En enginn ykkar mun einu hári týna af höfði sér.“ 35 Að svo mæltu tók hann brauð, gerði Guði þakkir í allra augsýn, braut það og tók að eta. 36 Urðu nú allir hressari og fóru líka að matast. 37 Alls vorum við á skipinu tvö hundruð sjötíu og sex manns. 38 Þá er þeir höfðu etið sig metta léttu þeir á skipinu með því að kasta kornfarminum í sjóinn.”

Ástandið um borð í skipinu er sem sjá má alveg skelfilegt og ráðaleysi manna algert. Við sjáum vel akkinn í því að vera með á meðal hópsins Guðsmann á borð við Pál sem raunverulega tekur yfir stjórn og gefur áhöfninni guðleg ráð við raunverulega vonlausar kringumstæður. Menn taka við vegna þess að átta sig á að ráð Páls í þessum aðstæðum skipverja sem uppi eru eru hin gagnlegustu. Munum að um borð eru nokkur hundruð manneskjur sem allt stefnir í að allir skipverjarnir muni farast. En Guð var með aðra áætlun vegna þessa eina manns, Guðsmanns, sem um borð var og er hans maður sem enn hefur ekki lokið störfum sínu sem erindreki lifandi Guðs á jörðinni og skyldi fyrst fá að klára allt sitt þar. Sem Páll og gerði, trúi ég. Páll og verk Páls er mynd af manni sem Guð notar og fær verkefni í hendur sem skila sér til kynslóðanna sem ómæld þekking og blessun. Svona er Guð. Hann gerir verk sem verða fólki ómæld blessun og mörgum hrein hressing í erfiðustu kringumstæðum. Sumt bara kemur þó að í tilviki Páls hefði vel mátt afstýra sumu, horfi menn bara til árstímans sem runninn er upp. Munum! Í sögunni er talað um þekktan Landnyrðing sem menn vissu að kæmi og er upphaf hrakningasögu skipsins sem Páll er um borð í og er þar fangi á leið til keisarans. Á þeim dögum sigldu menn seglskipum ekki vélknúnum skrúfuskipum. Hlustum eftir rödd Guðs. Sagan hér er um að slíkt borgar sig en litlir strákar hlusta sem vitað er svo sjaldan. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

25. júlí 2026.

Jesús lifir. Amen.

Sé grannt gáð má sjá að tækifærin til vitnisburðar um trú okkar á Krist eru fleiri en við oft áttum okkur á. Þau geta raunverulega leynst á hverju strái og okkar kannski að lesa rétt út úr eigin kringumstæðum og aðstæðum, sem alltaf eru einhverjar á þeim stöðum sem við hverju sinni erum á.

Nýja testamentið er fullt af svona frásögnum fólks þar sem það greip tækifærið og sagði sinn vitnisburð sem lyftir upp nafninu Jesús og var fólkið í raun og veru trúboðar hvar sem það kom við og nýtti sitt tækifæri þegar það gafst, án þess að hirða um sína eigin stöðu sem var kannski einkennileg og ekki alveg sú sem menn báðu um en þeir lesa rétt úr og gefa sinn eigin vitnisburð um Jesús, trú sína á Jesú og hvað Jesús hafi gert fyrir það í lífinu. Fólkið var í hjarta sínu þessir trúboðar upprisins Jesúsar. Fyrirmyndir okkar sem trúum í dag höfum við að mestu leyti í Nýja testamentinu sem er kennslubók trúaðra á öllum tímum mannkynssögunnar. Og Drottinn er enn hinn sami og gerði allt fullkomið á jörðinni áður en hann yfirgaf stað sinn með orðunum „Það er fullkomnað“ Jóhannesarguðspjall 19 kafli.

Hér talar Kristur til allra komandi kynslóða og ekkert minna en það og er engu við boðskap þennan að bæta og má heldur ekkert draga úr honum. Fullkomið verk stendur enda eitt og sér og geta menn sem vilja nýtt sér hann trú sinni til daglegrar eflingar og styrkingar. Eins og áður þá er allt hjá Kristi klæðskerasaumað fyrir breyska manneskjuna að meðtaka daglega og læra af frelsara heimsins og halda í trú sína sem við þetta styrkist og eflist og verður æ stærri vöxtum í hjarta einstaklings. En það er trúnni á Krist ætlað að gera og trúarganga einstaklings framundan mun nota og Kristur leiða alla daga mannsins. Hann lifir í dag og trúin starfar í manneskju fyrir heilagan anda sem gjöf Drottins til mannanna barna.

Skoðum orðið:

Postulasagan 26.

“2 „Lánsamur þykist ég, Agrippa konungur, að eiga í dag í þinni áheyrn að verja mig gegn öllu því sem Gyðingar saka mig um, 3 því heldur sem þú þekkir alla siði Gyðinga og ágreiningsmál. Því bið ég þig að hlýða þolinmóður á mig. 4 Allir Gyðingar þekkja líf mitt frá upphafi, hvernig ég hef lifað með þjóð minni, fyrst í æsku og síðan í Jerúsalem. 5 Það vita þeir um mig, vilji þeir unna mér sannmælis, að ég var farísei frá fyrstu tíð, fylgdi strangasta flokki trúarbragða okkar. 6 Og hér stend ég nú lögsóttur af því að ég trúi því sem Guð hét forfeðrum vorum 7 og vorar tólf kynkvíslir vona að öðlast með því að dýrka Guð án afláts nótt sem dag. Fyrir þessa von er ég nú ákærður, konungur, og það af Gyðingum. 8 Hvers vegna teljið þið það ótrúlegt að Guð veki upp dauða?” Páll notar sínar erfiðu kringumstæður til vitnisburðar og er enginn bilbugur á Páli hvað Jesús varðar. Öll mál mannsins ættu því að snúast um Jesús og verk Jesúsar og minna um eigið basl. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

24. júlí 2026.

Styrkur í Guði.

Orð Guðs eru áfram styrkur hins trúaða og vörn hans og verja í öldugangi lífsins. Það er áfram aflið sem heldur sínu fólki réttu megin línunnar og upp að hlið upprisnum Drottni drottna. Og Kristur verður fólki áfram það sem hann til þessa hefur verið því og alveg sama hvað kunni að gerast og eða koma fyrir er Kristur hinn sami. Og þetta er staðreynd sem enginn fær í neinu breytt.

Trúargangan sjálf er daglegur viðburður og er jafn mikilvæg núna og hún hefur til þessa verið fólki sem veit um hvað er verið að tala og gengur sjálft þennan veg á hverjum degi og gert jafnvel áratugum saman og sumir í raun og veru mestallt sitt líf. Tækifærin til að boða Krist eru daglega á vegi okkar og menn eru misjafnlega viljugir að nota þessi tækifæri sem þeim býðst til að boða trúnna. Allt af ákvörðun sem hver einstaklingur tekur er kemur að þessum málum og öllum öðrum málum sem reka fjöru manneskju. Hver dagur er fullur af nýjum ákvörðunum sem einstaklingur stendur frammi fyrir og velur og hafnar hverja hann nýtir og notar, og eða hafnar. Dagurinn er endalaust val manneskja, einstaklinga, um stefnu, strauma, tilgang og áherslur. Allir hafa og fá sitt eigið valfrelsi í lífinu og er málið að nota og nýta sitt valfrelsi ávallt í þágu lifandi Guðs og stunda boðun og gera hana eins og Drottinn leggur upp í hendur hvers og eins einstaklings. Við sem trúum þjónum, tignum og tilbiðjum Guð einstaklingsins, og verður svo áfram. Hvernig sem allt fer og er í andartakinu þá er lífið sín reynsla og stundum einnig ný reynsla upp á hvern dag. Oft og tíðum eru málin með þeim hætti vaxin.

Skoðum orðið:

Nahúm 1.

„3 Drottinn er seinn til reiði og máttugur, hann lætur engum óhegnt.

Í fellibyljum og stormi er för hans og skýin eru rykið undan fótum hans. 4 Hann hastar á hafið, þurrkar það upp og lætur árnar þverra.

Basan og Karmel fölna og blómi Líbanonsfjalls visnar. 5 Fjöllin skjálfa fyrir honum og hálsarnir gliðna.

Jörðin skelfur fyrir honum, veröldin og allt sem í henni er. 6 Hver fær staðist bræði hans og hver þolað heiftarbál hans? Reiði hans hellist yfir sem eldur og björgin klofna fyrir honum.

7 Drottinn er góður, athvarf á degi neyðarinnar, hann annast þá sem leita hælis hjá honum, 8 jafnvel þegar vatnsflóðið æðir fram. Óvinum sínum gereyðir hann og hrekur þá út í myrkrið.

Við þurfum á slíkum Guði að halda sem ryður braut og bætir líf síns fólks. Skilyrðið hér er hlýðni við vilja hans. Hún kemur af trúnni. Hlýðni við Drottinn geta allir menn valið. Guð bregst engum sem þjónar sér. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

23. júlí 2026. 

Konráð Rúnar Friðfinnsson dregur fram penna sinn.

Ekkert smá hvað tíminn líður. Samt finnst manni árið 2003 hafa verið í gær og ég austur á Efri Brú þar sem meðferðarheimilið Byrgið var þá til húsa og enn með sína ágætu meðferðarstarfsemi fyrir fólk sem missti tökin og hafði látið fallast fram fyrir og beðið af fullan ósigur fyrir hvort sem er ólöglegum fíkniefnum, LSD, hassi eða áfenginu. Munurinn á þessum efnum er sá einn að annað er í vökvakenndu formi, löglega efnið, en hitt fíkniefnið, það ólöglega, með samt nákvæmlega sömu skaðlegu áhrifunum á fólk og hitt efnið sem virkar bara fljótar og tekur manneskjuna á ekki svo löngum tíma alveg yfir til sín en það tekur áfengið nokkur ár að gera sama.

Sumir reyndar, og til frásagnir og staðhæfingar um þetta, að menn verði háðir áfenginu strax eftir sitt fyrsta fyllerí. Þetta er til í dæminu og til vitnisburðir nákvæmlega um þetta atriði og fleiri einn og tveir.

Hvað vill þessi sannleikur segja ungu fólki og ekki bara í dag heldur á öllum tímum? Hvað nema sama vitnisburð og gengið hefur frá líklega tíma Bláa bandsins á Íslandi sem stofnað var í lok nítjándu aldar og er upprunnið í vestur í Bandaríkjunum.

Munum! Unga fólkið okkar er sem fyrr aðaláhættuhópurinn þarna og er hvað ginnkeyptast fyrir þessu og er hvað fúsast til að kynna sér sjálft banvænt sullið. Aldrei skal talað með nokkurri virðingu hvorki um áfengið né nokkurt annað fíkniefni. Báðir flokkarnir hafa verið og eru enn jafn skaðlegir fólki og til er grúi vitnisburða um þau mál öll sömul á meðal okkar. Vitnisburðurinn um gagnsemi meðferðarúrræðanna liggur út um allt og komst á verulegt flug með stofnun Bláa bandsins, sem var kristileg bindindishreyfing, en er ekki kirkjuleg stofnun og er löngu á undan stofnun Vogs. Bláa bandið framkvæmdi alvöru meðferð sem var skipulega gerð og markvisst unnin. Skoðum gamlar auglýsingar frá Bláa bandinu sem oft einkenndust af því hversu stuttar þær voru. Bláa bandið kunni á þeim lagið.

Dæmigerð Bláa bandsauglýsing síðan 1880–1890:

„Bindindisfundur verður haldinn á sunnudag kl. 5. Allir hvattir til að ganga í Bláa bandið.“

Hvernig var tónninn þar innandyra?

Mjög kristilegur, siðferðislegur og uppbyggilegur.

Algeng orð voru: „bindindi, siðsemi, hjálp, freisting.“ Litið var þar á „áfengi sem böl“. Þið unga fólk. Látið vímuna eiga sig og verið edrú. Lífsbaslið sjálft verður ykkur alveg nóg. Áfengi og fíkniefni eru ekki þess virði að fórna heilsu og orðspori sínu fyrir. Já. Orðspori. Áfengi og önnur fíkniefni eru jafn mikið eitur og verið hefur.  Líkami manna er ekki gerður til að þola neitt slíkt eitur. Lítið nú um stundir er talað um þessi mál þó að vandinn sé svipaður og áður hefur verið. Að halda einhverju öðru fram í þessu máli er beinlínis röng nálgun. 

Maður þarf á Jesú að halda. Hann heldur utan um sannleikann. Ekkert kemur í Jesú stað í lífi fólks. Í Jesú heilaga nafni. Amen.

23. júlí 2026.

Viska. Hver leitar hennar?

Dagurinn í dag býður upp á margs konar möguleika. Hann er dagurinn sem hver og einn okkar þarf að takast á við og byrja á að ganga til móts við. Aðgerðarleysi er aldrei svarið við því að vilja sjá hvað í boði sé, heldur aðgerðirnar og verkin sem þarf að fara í. Allt krefur okkur um vinnuframlag sem letin reynir ávallt að hindra í að drífa sig af stað og hefja verk. Allt er verk. Eða ógert verk sem letin fékk okkur til að gera ekki. Letin er óvinur hvers manns og þurfa allir á einhverju stigi máls að glíma við eigin leti. Glímuefni einstaklings er margs konar og oft á sviði eigin leti.
Skoðum orðið:
Orðskviðirnir 26. kafli.
„12 Sjáir þú mann sem telur sig vitran, þá á heimskinginn meiri von en hann. 13 Letinginn segir: „Óargadýr er úti fyrir, ljón á torgunum.“ 14 Hurðin snýst á hjörunum og letinginn í hvílu sinni. 15 Latur maður dýfir hendinni ofan í skálina en honum er um megn að bera hana upp að munninum. 16 Latur maður þykist vitrari en sjö sem veita viturleg ráð.” Verum ekki latt fólk og munum og vitum að við ráðum sjálf hvor hefur vinninginn, dugnaður okkar eða leti. Bæði í boði.
Gott ráð til að vinna bug á leti er að lofa Drottinn. Að lofa Drottinn og trúa á Jesú segir Kristur sjálfur að sé verk. Að trúa á mann er aldrei vitleg hugsun né hyggilegt ráð. Nema menn sækist eftir og eltist við að verða fyrir vonbrigðum. Hve margt fólk varð ekki fyrir vonbrigðum með að hafa lagt traust sitt á breyskan mann sem við öll erum og bregðumst með margs konar hætti? Að leggja allt sitt á breyska manneskju getur ekki verið rétt leið manns. Annað er að styðja mann með aðgerðum og dáð til göfugra og góðra aðgerða.

Tel fátítt orðið að menn leiti ráða annarra. Sé um eitthvað svoleiðis að ræða, einnig tvíbent, gæti svo sem komið eitthvað gott út úr þessu en samt er engin trygging fyrir neinu slíku skoðuð í því ljósi að sumt glóir á sem gull en reyndist upp staðið vera annað. Þekkingin ráðleggur ekki fólki í hverju máli og kynna sér ekki allir fyrst mál til grunna áður en ráð er gefið. Sumir gefa ráð án neinnar þekkingar.
Maðurinn er ekki alltaf sérlega hygginn. Gæti einnig heitið: „Bjartsýni byggð á sandi.“
Klettur aldanna er Jesús. Hann gulltryggir öll verk manneskju. Að leita Krists kemur einvörðungu af trú í hjarta. Viskan er þar og hefur sína eigin heilögu rödd. Og sumt fólk heyrir orð viskunnar. Heimskinginn leitar hennar ekki, af heimsku sinni og heldur sig áfram við leið heimskunnar. Viskan stendur öllu fólki til boða og er þetta það stórkostlega í að vera manneskja. Enginn þarf sem sjá má að klúðra málum. Jesús lifir. Hann lifir! Amen.

22. júlí 2026.

Trúarganga vor.

Að trúa á Jesús er ekki um leið það sama og að friður ríki umhverfis menn. Í kring getur verið mesta ólga og er ekkert verið neitt að tala um ytri frið þegar talið berst að friði Krists. Sá friður er alltaf í hjarta einstaklings og sama hvernig fer og gengur allt í kringum einstakling sem á til trú í sínu hjarta heldur friðnum. Ytra áreiti verður fyrir viðkomandi aukaatriði hjá því að eiga til frið Krists, sem alltaf heldur velli.

Akkúrat þarna virkar vörn Krists hvað best. Að eiga til þennan frið merkir það sama og að vera varinn báðum megin, fyrir ofan og neðan gegn öllu þessu ytra áreiti og að það nær ekki til hins trúaða sem trúir á Krist og hefur tekið að sér hlutverkið að verja sitt fólk, ekki heimsins fólk. Það er þarna sem lína er dregin í sandinn sem allir þurfa að átta sig á að liggur þarna.

Við gerum ekki lítið úr þessari mikilvægu vörn Drottins því fátt er meira þreytandi en að vera stöðugt innan um tal manna og kvenna sem enginn fótur er fyrir eins og stundum vill verða hjá okkur mönnunum sem stundum erum svolítið uppteknir við Gróusöguna þó að við vitum að sú saga hafi alltaf sama upphaf. Þetta: „Veistu hvað ég heyrði.“ Gegn öllum Gróusögum vill trúin á Krist vernda okkur og koma okkur sem fyrst af slíkum stað. Kristur er góður og veit hvað þarf til að sitt fólk fylgi sér og geri vilja sinn og veit jafnframt að fyrsta skilyrðið þar er að menn hafi aðgang að stöðunum Logn, Kyrrð, Friður. Vantrúin hefur ekki þennan stað að leita til og veit heldur ekki hvar hann er að finna, öndvert við trúna sem veit en fer ekki alltaf til. Það er heimska. Að trúa og lofa Jesús Krist eru og verða áfram forréttindi einstaklings.

Við sjáum að öll vantrú tjaldar á röngum stað í sínum veruleika. Sumir sem tilheyrðu kirkjunni tilheyra henni ekki lengur. Hvað rak fólkið burt? Líklega vonbrigði. Með hvern þá? Krist? Kristur er kirkjan. Ómögulegt er að segja hvað olli og stundum erfitt að átta sig á hvað bærist um í hjarta manneskju. En eitt er víst að ekki er við Krist neitt að sakast. Og af hverju vilja menn þá fara sé Kristur okei? Kristur er kirkjan Kristur? Í minni bók er hann það alltént. Hvað er þá málið? Hvað annað en minn eigin uppgjafarhugur sem ítrekað rífur af mér völdin? Alltaf sama birtingarmyndin skal upp á vegginn fara.

Eitt er gott að muna og að festa sér í minni að stundum, alltaf raunar, þarf að hafa fyrir því að trúa boðskapnum um Krist og að halda velli á þessum akri trúarinnar. En óttumst ekki. Kristur gengur okkur samhliða til leiðarloka. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

21. júlí 2026.

Margt tekur breytingum.

Margt á liðnum árum hefur breyst og er endalaust, eða svo gott sem, verið að skipta út einhverju gömlu til að koma þar fyrir einhverju nýju, oft nýrri tækni, sem á eftir flæðir yfir og allir, margir allavega, telja sér sjálfir trú um að akkúrat þetta verði þeir nú að eignast. Sem þeir og eignast og eitthvað af gamla dótinu er skolað út í tunnu eða lagt til hliðar til langrar geymslu og alveg hrikalegrar ryksöfnunar. Sumar nýjungar, sem sagt, teljum við okkur verða að eignast. Og líka eignumst. Eftir ekki langan tíma er þetta nýja ekki lengur neitt nýtt heldur enn eitt vanahúsgagnið sem bara er þarna hvort sem það er mikið notað, ónotað, ofnotað eða liggur þarna óhreyft. Allt þetta er í boði.

Eini spenningurinn kringum það mál var þegar verið var að velja hvað keypt skyldi og fara á eftir og kaupa varninginn og koma hlutunum fyrir heima og/eða þar sem honum fyrir fram er ætlaður staður. Og svo var allt aftur búið. Stóllinn, nú eða sófinn, er nú ekki alveg eins þægilegur og ég taldi til að byrja með og keypti ég því strangt til tekið fagurt útlit en ekki hinn fullkomna og þægilega stól eða sófa til að sitja í eins og ég í fyrstu taldi en notkunin sjálf sagði mér annað. Allavega rekur bak mitt mig aftur upp úr svo sem fallegum stólnum eftir svolitla setu þar sem ljóst er að húsgagnið stenst ekki gerðar kröfur og sannar enn og aftur að ekki er allt gull sem glóir.

Allt sem við gerum er byggt á áður fengnum niðurstöðum, pælingum og stundum mælingum gerðum með jafnvel nákvæmum hætti en reyndist samt þrátt fyrir allt hitt og sveittan skalla af hugsununum einum saman ekkert neitt sérlega vel er á reyndi? Enginn maður er fullkominn. Það raunverulega er eina svarið sem hægt er að gefa svona spurningu til baka. Vilji maður gefa til baka. Sem maður svo sem þarf ekkert.

Manneskja, sérhver einstaklingur, hver sem er, hefur frá fæðingu allan mögulegan aðgang að lifandi Guði hvenær sem er og hvenær sem á henni þarf að halda. Og það sem betra er, merkilegt einnig, að þetta Guðskerfi er algjörlega fullkomið kerfi sem ekkert hefur breyst og meira. Getur heldur ekki breyst. Guð er sjálfur fullkomleikinn.

Hér má spyrja sig: Hvernig breytir maður fullkomnu verki Guðs og hvernig öðruvísi en með því að vinna á því beint skemmdarverk? Sumt fólk telur sig fætt samkynhneigt fólk og var um tíma nokkuð fyrirferðarmikið á opinberum vettvangi í að ná fram svokölluðum rétti sínum. En hverslags rétti. Og hverslags rétt þarf samkynhneigður umfram annað fólk? Hvert og eitt okkar velur sjálft sinn eigin lífsmáta en ekkert um það hvort einstaklingur fæðist strákur eða stelpa. Er þetta einnig röng nálgun á málinu af minni hálfu? Allir vita að svo er ekki og að samkynhneigð er val einstaklings. Ekki skola öllum hlutum til. Og annað: Mönnum verður ekkert til lengdar hlíft við sannleikanum og skulu því vita að samkynhneigð er valinn lífsmáti en ekki óumbreytanleg staða. Guð gerir ekki slík reginmistök og er það bara móðgun við hann að halda slíku fram. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

Aukapistill 18. júlí 2026.

Hjá sumu fólki er kirkjan, söfnuðurinn, „einkaklúbburinn þeirra“. Allir eru sagðir velkomnir en eru það ekki nema sumpart. En vissulega þarf að standa vörð um svona starfsemi. Varðstöðuna stöndum við í Guði og í trú okkar og hvert og eitt. Við það kemst á annars konar mynd og hin rétta mynd:
„29 Ég veit að skæðir vargar munu koma inn á ykkur þegar ég er farinn og eigi þyrma hjörðinni.“ Postulasagan 20. Mögnuð orð.
Þetta sem hér er nefnt eru einkaklúbbsmennirnir sem vilja hafa söfnuðinn út af fyrir sig til að fá að vera í stanslausu fjöri þar innandyra. Allir „leiðinlegir“ eru því fjarlægðir. Sterkasta vopnið þar er: Ókurteis framkoma.
Slíkur söfnuður, taki hann ekki breytingum, mun sjálfur verða fjarlægður. Drottinn lætur ekki að sér hæða.

Gleymdu Guði og þú verður fjarlægður úr hópnum. Af þá Drottni. Hann ver og verndar sitt fólk, að við vöndum okkur hvern dag.

18. júlí 2026.

Ekki einnar dags ganga.

Að ganga með Kristi er ekki verk hugsað til neinnar einnar nætur heldur heldur þessi ganga áfram svo lengi sem menn lifa. Hún hófst á því andartaki þar sem einstaklingur mætti Jesúsi og líkur við mannsins síðasta andardrátt. Nýtt varð til sem knúði þig áfram til göngunnar og þetta nýja sem þá byrjaði líkur við síðasta andardráttinn og við tekur allt það sem trúin boðaði. Eilíft líf á himnum. Sem sagt: Dagurinn er núna til boðunar og meiri verka í Jesú nafni. Erum við til? Trúi því já. Engum verður hlíft við þessari staðreynd og hver dagur því mikilvægur til boðunar og göngunnar eins og verið hefur og við lesum um hjá mönnum frumkirkjunnar sem Guð gaf skilning á hvað væri hafið og hvernig verk hans skyldu unnin.

Allt er þetta enn í gangi í dag og spurningar sams konar inn á milli um það hvers vegna ég sé að þessu rétt eins og á hverri annarri leið sem fólk velur að fara en heldur samt áfram að gera vegna þess í raun og veru að það kann ekkert annað. Svona er lífið og öll þurfum við á þrautseigju og hressingu af alls konar toga að halda til að stíga skrefin áfram. Dagleg hressing og hughreysting býr innra með okkur og í hjartanu, þar sem trúin á Krist hreiðrar um sig og lifir og bærist með okkur. Trúin á Krist er eins og áður segir hin eina sanna hressing anda okkar. Og eftir að hafa fengið og þegið enn eina hressinguna verðum við tilbúin í áframhaldandi vinnu á merkilegum akri Guðs. Og svona, og bara svona, hefur líf okkar verið hvern dag fyrir sig og teygir þetta sig til andartaksins sem við erum í akkúrat núna. Dýrð sé þér Drottinn. Þú lifir í dag.

Trúin í dag hefur afl til og um leið alla burði til að ýta okkur enn eina ferðina út í verkin sem Kristur ætlar okkur að vinna í dag. Og þar er aldrei um nokkra endurtekningu að ræða því hvert verk fyrir sig er spánýtt verk sem aldrei áður hefur verið gert. Þessi pistill flokkast því undir það nýja sem dagurinn vill færa til fólks. Að vísu lesa ekki allir jarðarbúar þetta efni og kannski bara fátt af fólki. En hvort sem lesendur eru margir eða fáir skilar efnið sér til eins og sérhvers lesanda. Það er slík hugsun sem Kristur vill gefa sem og einnig og útskýrir hví við erum svo mörg við þetta og hver að gera sitt verk eins og Drottinn bíður og Drottinn veit.

Skoðum orðið:

Postulasagan 20.

18 Þegar þeir komu til hans sagði hann við þá: „Þið vitið hvernig ég hef hagað mér hjá ykkur allt frá þeim degi er ég kom fyrst til Asíu. 19 Ég þjónaði Drottni í allri auðmýkt með tárum og í raunum sem að mér hafa steðjað af launráðum Gyðinga. 20 Þið vitið að ég dró ekkert undan sem ykkur mátti að gagni verða heldur boðaði ykkur það og kenndi opinberlega og í heimahúsum. 21”

Engin launung er hjá Páli né nokkurt laumuspil í gangi þar á bæ og er allt hjá honum unnið fyrir allra augum. Þetta eru sem sjá má hin bestu skilaboð til okkar sem erum við þetta í dag og er leyndardómurinn á bak við það að þjóna lifandi upprisum Jesú. Orð Páls postula hressa okkur og stappa í okkur stálinu og við lofum Drottinn hvern dag og erum áhugasöm um allt orð lifandi Guðs. Hallelujah. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

17. júlí 2026.

Hvað er æðra okkur sjálfum.

Eitthvað í eðli manna segir þeim að verja sitt, standa með sínu og hlúa að því sem þeim er kært. Að ekki sé talað um það sem þeir trúa og treysta á. Og hann, þessi átrúnaður fólks, átt er við hann, getur verið allt á milli himins og jarðar, eins og stundum er sagt. En hvað af þessum svokallaða átrúnaði manna og kvenna standist frekari skoðun er svolítið annar handleggur og dálítið annað mál. Flest af honum hrynur og gerir jafnvel alveg til grunna sé lagt út í þá vinnu að skoða hvað þetta raunverulega sé sem sumir svo mjög halla sér upp að og gera jafnvel að sínum átrúnaðargoðum, sem er stórt upp í sig tekið en maðurinn, flest fólk, gerir það samt án þess að roðna né hika vegna þess að þurfa, telja sig þurfa, munum þetta, að eiga eitthvað stærra eigin sjálfi.

Maðurinn sjálfur, einstaklingur, er nóg sé hann kominn með Jesús inn í sitt hjarta. Sé ekki svo heldur leitin að átrúnaðinum áfram af þeirri einu ástæðu að einstaklingur upplifir sig ekki sjálfan fráleitt nóg og telur sig þurfa eitthvað örlítið meira sjálfum sér. Það sem upp á vantar þarna hefur sjálfstætt nafn og eitt nafn. Nafnið Jesús. Einfalt, skýrt sem fáir, enginn reyndar, nema fyrst þekkja til málsins, taka undir og munu því áfram horfa og fjalla um afreksfólk og mæra eins og væri það sjálfur Guð. Af hverju gerum við þetta? Ástæðan liggur skýr fyrir. Við leitum svo oft dyrum og dyngjum eigin fyrirmynda. Okkur mörgum vantar hana.

Já! Syndafallið er eyðileggingin mesta fyrir þessa veröld sem í árþúsundir hefur verið plástruð upp aftur og aftur þennan veruleika sem við köllum Jörð. Syndafallið olli því að við leituðum fyrirmynda vegna þess að sanna fyrirmynd skortir inn í líf svo margra manna og kvenna. Sanna fyrirmyndin var og hulin okkur sem gerir að verkum að við segjum, og sum okkar líka meinum: „Það er enginn Guð til“ og eru nákvæmlega orðin sem ódauðlegi maðurinn vill heyra og syndafallið sjálft ræsti og kallar fram úr fylgsni sínu í röðum mannanna. En syndin skrökvar.

Það er til Guð og hann birtist mannkyni aftur og nú í Kristi. Guð fór aldrei neitt en var hulinn af syndinni og maður sér hann ekki lengur né leitar ekki ásjár hans og þurfti hjálp til. Staðan hér komin sögunnar er alvarleg. Og til varð ný stefna á jörðinni sem heitir „Minn guð er þetta og hitt“. Afreksfólk að einhverju leyti uppfyllir skilyrði sumra. Í raun og veru er átrúnaðurinn hannaður af fólki sem tignar og tilbiður eitthvað annað afl heldur en raunveruleikann, Jesús sem sannarlega er risinn upp frá dauðum og lifir eiliflega með Guði, en svo margir hafna. Þessari háskalegu blekkingu var gefið færi á jörðinni eftir syndafallið og gagngert til að stela, slátra og eyða. Og af hverju læsum við húsunum okkar? Er það ekki til að þjófurinn komist ekki inn?

Manninum var gefinn Jesús til að eignast aftur eitthvað raunverulegt. Allt gott kemur nefnilega frá Guði sem sér um að maðurinn eignist sjálfur þetta góða og er trúin á Jesús. Við þurfum að eiga eitthvað æðra okkur sjálfum og er til til eilífðar. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

16. júlí 2026.

Fyrirmyndin mín?

Fyrirmyndir okkar í Kristi er að finna í Nýja testamentinu. Kristur lagði línurnar og gaf niður orðin sem við í dag notum okkur sjálfum til hressingar, uppörvunar og styrktar. Þetta lesum við í orðum Guðs í Nýja testamentinu. Við í dag förum sömu leið og postularnir. Við eins og þeir notumst við orð Guðs. Orð Guðs ganga sér aldrei til húðar og eru sívirk og fersk alveg eins og postular frumkirkjunnar upplifðu í sínum eigin veruleika.

Og hvernig er þetta nú hægt? Sjáðu til! Kristur er upprisinn og lifir í dag og hefur fjöldann allan af fólki í kringum sig sem hann hefur kallað til starfa og útvalið til starfa og að vera starfsmenn hans á akri sínum. Sama Krist og við lesum um í Nýja testamentinu þekkjum við sem störfum með honum hér og nú og alveg eins og strákarnir og stelpurnar í frumkirkjunni gerðu. Þau, eins og við þekkjum, tilbáðu og treystu Kristi.

Kristur er hinn sami í dag og verið hefur og er eins og einstaklingurinn sem Nýja testamentið lýsir. Og meira. Kristur staðfestir sig fyrir hverju og einu okkar alveg eins og hann gerði fyrir lærisveinum sínum er hann gekk hér um sem hver annar maður. Í upprisunni breytist Kristur í þessa dýrlegu veru sem lifir eilíflega með Guði. Orðið segir það og trú mín staðfestir það að við sem trúum munum fara sömu leið og Jesús er jarðvist okkar líkur. Og hver veit ekki að henni mun ljúka á einhverjum stað sem Guð einn veit um tímann á og enginn okkar. Og á ég hér við staðinn og stundina er síðasti andardrátturinn hefur verð tekinn. Að þessi kemur enn hefur ekki skeð og eru því verkin fram undan sem að ætlast er til af Drottni að við eitt og sérhvert sinni og vinni í Jesú nafni. Tíminn er sem sjá má núna. En því miður: „Konu hef ég eignast og get því miður ekki komið í dag. Sorrí.  Þykir það leitt.” Fyrirsláttur. Dagurinn í dag er tilvaldasta stund sem til er til að gera vilja lifandi Guðs á. Við þurfum mest á Kristi að halda á hverjum nýjum degi. Kristur mun sjálfur annast okkur prívat og persónulega. „En hvað með allar rosalega flottu ræðurnar sem eitt sinn voru fluttar í kirkjunni?“ spyrjum við sumpart vonsvikin. Og bætum máski við: „Þær heyrir maður ekki lengur.“ Kjaftæði er þetta í því ljósi eða Kristur er hinn sami um aldir alda. Hvað er þá málið? Mín eigin vantrú og eigin vonbrigði með sumt er sumpart málið. En hvenær voru vonbrigði mín hinn eini rétti sannleikur? Kristur er enn málið. Við sum lifum svo oft í því sem eitt sinn var og gleymum að einnig þá var inn á milli leiðinlegt og svo reyndar leiðinlegt stundum að sum okkar klæddust hlaupaskóm og sum okkar hlupu og ekki sést frá þeim degi í kirkju.

Postulasagan: 18.

8 Krispus samkundustjóri tók trú á Drottin og allt heimili hans og margir Korintumenn, sem heyrðu Pál tala, tóku trú og létu skírast.

9 En Drottinn sagði við Pál um nótt í sýn: „Óttast þú eigi, haltu ótrauður áfram að tala, þagna ekki. 10 Ég er með þér. Enginn skal ráðast að þér og vinna þér mein því að ég á margt fólk í þessari borg.“ 11 Hann var þar um kyrrt þrjú misseri og kenndi þeim orð Guðs.” Tökum trú og látum skírast eins og Krispus, sem Páll skírði. Jesús lifir. Hann lifir! Amen.

14. júlí 2026.

Trúin sé áfram boðuð.

Ef við lesum Postulasöguna sjáum við að lærisveinar Drottins eru töluvert mikið á ferðinni. Þeir fóru fótgangandi á milli staða þangað sem fólk var til að boða því fagnaðarerindið. Sjá má af þessu verki forveranna að fagnaðarerindið sjálft fær strax góða fótfestu vegna þess að boðun manneskjanna byggir á orði Jesú Krists og því sem hann kenndi og þeir standa á og hvika hvergi frá því sem þeir vita að er satt og rétt.

Hvort nóg sé að gert í tilfelli einstaklings er ekki mitt að dæma um og verða allir kallaðir menn að gegna stöðunni sem Kristur kallaði þá til að vinna. Þetta mikilvæga atriði vill stundum gleymast og bendandi fingur að rísa og raunverulega segja: „Þú gerir ekki nóg.“ Þetta snýst ekki um að gera nóg eða gera ekki nóg heldur að hlýða skipunum hins upprisna Jesú sem allir geta gert sem trúa og fá til verksins styrk frá heilögum anda sem tendrar og nærir eigin trú mannsins. Trúin í hjartanu er aflið sem lofsyngur Drottin. Og það nægir.

Það er Heilagur andi sem er þessi gjörgæsla fólks. Hann beinir mönnum sífellt að orðinu og inn í samfélagið þar sem eru aðrir trúaðir einstaklingar. Hann biður ekki um meira en köllun manneskjunnar sem hann veit hver er og verður glaður í sinni þegar einstaklingurinn sinnir henni. En sinnir þú þinni köllun eða ertu enn á leiðinni til hlýðninnar? Það er ekki góð staða sé málið statt þar. Guð gefi að svo sé ekki. Köllun fólks og trú eru einfaldar gerðir.

Postulasagan 17.

„3 lauk þeim upp fyrir þeim og setti þeim fyrir sjónir að Kristur átti að líða og rísa upp frá dauðum. Hann sagði: „Jesús, sem ég boða ykkur, hann er Kristur.“ 4 Nokkrir þeirra létu sannfærast og gengu til fylgis við Pál og Sílas, auk þess mikill fjöldi guðrækinna Grikkja og mikils háttar konur eigi allfáar.“ Páll gerir skylduverk sitt með því sem hann þarna gerir. En hvað með mig? Geri ég skyldu mína í Jesú nafni? Hver er staðan akkúrat núna? Hver svari fyrir sig. Skýrt og skorinort hjá Páli og vekja orðin viðbrögð í kringum hann.

Köllun er einstaklingsbundin og Kristur notar fólk. Biblían kennir þetta. Orð Guðs er aflið sem umvefur trú einstaklings á bak og brjóst. Kristinn maður er því maður orðsins og hefur sleppt eigin skoðunum á til að mynda aðferðum boðunarinnar og lifir sinn eigin tíðaranda sem er bíll, flug, reiðhjól, mótorhjól, skip, sjónvarp og bíó. Postularnir fóru sína leið mest fótgangandi, rétt er það, og gerðu það vegna þess að fátt annað var í stöðunni. Hver maður lifir sinn eigin raunveruleika. Heilagur andi, Kristur og Faðirinn, starfa saman í algerri einingu. Kristur gaf niður orð sitt og er það sama orð og lærisveinarnir notuðu til boðunar sinnar í frumkirkjunni. Hvað er ég þá að skipta mér af hvernig aðrir menn gera sitt trúarverk? Öll sem trúum lútum einum sönnum Jesúsi Kristi og erum auðvitað endalaust þakklát fyrir að fá að vera það sem Kristur kallaði okkur til að gera. Það er rétt að Internetið er í dag en var ekki á tíma postulanna. Internetið er stærsti vettvangurinn til boðunar sem völ er á og er köllun sumra þar. Styðjum alla verkamenn á akrinum. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

13. júlí 2026.

Fylgjum Jesú.

Kristur býður sínu fólki að fylgja sér. Og vegna þess að við höfum þegar þegið boð hans um eftirfylgni leitumst við við að bæta samfélagið okkar. Og hvaða fólk er okkur líkara? Fólkið sem tilbiður og tignar sama Guð og við tignum og lofum og er um leið fólkið sem á það sama og við eigum og hefur þegar í hendi. Eins og við. Það er af þessum sökum sem orðið hefur þennan mikilvæga aðskilnað sem kristnir menn viðurkenna að sé nauðsynlegur. Trúin á Krist bendir alveg skýrt á að aðrir kristnir séu aflið, ef svo má segja, sem við þurfum að halla okkur að til að losna við það sem var áður. Og það sem var áður er heimurinn og syndin sem við vorum drifin af er Jesús tók okkur að sér og gaf allt með sér og fyllti heilögum anda. Að skilja sig frá fyrra líferni er mikilvægt. Við megum ekki halda í sumt sem þar er. Sleppum öllu. Jesús gefur nýtt.

Göfugmannlegt og það allt saman sem menn viðurkenna vegna trúar sinnar á Krist og vilja fylgja og halla sér framvegis að nákvæmlega honum. Þessi aðskilnaður er nauðsynlegur til að trúin fái frið til að virka og verka eins og trúnni á Krist er ætlað að gera. Trúin getur aldrei funkerað ef við blöndum einhverju öðru við hana en Kristur sjálfur boðar og bíður. Trúin á Krist virkar ekki rétt ef hún stendur ekki og styður við orð Guðs. Við erum án afsökunar að klúðra augljósum málum. Trúin á Krist þarf að standa ein í hjarta okkar vegna þess að hún er sjálf gefin upprisnum Jesúsi. Að honum ættum við því að vilja halla okkur upp að. Kristur sjálfur er lífi okkar nóg.

Við verðum að muna að við eigum Krist að og einnig muna og skilja að Kristur á okkur og að öll erum við verði keypt. Kristur er gjaldið. Hann er einstaklingurinn sem fórnaði eigin lífi fyrir mitt líf. Á krossinum gaf hann upp anda sinn og er þar með farinn eins og annað dáið fólk. Þarna kemur Faðirinn sjálfur sér beint að málinu og opinberar jarðarbúum hvað hann geti gert og hlaut að ráðast á garðinn þarna, megi segja svo, til að allir menn sjái að Guð er með endanlega svarið til fólks sem enginn mannlegur máttur ræður neitt við en Guð framkvæmdi og var fyrir honum ekkert mál. Munum og skiljum að Guð okkar er ekki maður. Hann er allt annað afl. Hann hins vegar skapaði manninn og gerði sér líkan, líkt og orðið greinir frá. Að vera líkur einhverju er ekki sama og að vera hann.

Vissulega er maðurinn máttugur en er samt enginn Guð heldur vera sem missir sig oft og einkum vegna þess að hann treystir ekki Jesúsi. Í þessu ljósi komumst við að raun um að orðin „Frelsari heimsins“ eru nú töluvert merkingarmikil orð. Það er Jesús sem stuðlar að því að maður standi með báða fætur á jörðinni.

Postulasagan 15

„30 Þeir voru nú sendir af stað og komu norður til Antíokkíu, kölluðu saman söfnuðinn og afhentu bréfið. 31 Þegar menn lásu það urðu þeir glaðir yfir þessari uppörvun. 32 Júdas og Sílas, sem sjálfir voru spámenn, hvöttu bræðurna og systurnar með mörgum orðum og styrktu þau.“ Við sem trúum í dag erum fólkið sem flytur fagnaðarerindið. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.