Daglegir pistlar.

Daglegum pistlum rítstjóra er ætlaður staður hér. Mest eru þetta kristilegar hugleiðingar um trúarlif einstaklings og kirkjuna, samastað allra trúara manna og kvenna.

3. júní (2026 (b)

Veiðar við Ísland.

Hvað er málið með Grænfriðunga og hvalveiðar Íslendinga, sem nú eru hafnar og ganga
sæmilega, og er eitthvað verra við það að veiða hval enn ýsu, þorsk, síld og/eða lúðu? Allar
þessar tegundir lifa í sama sjó og eru hér gagngert til að veiðast til átu? Það sem í hafinu er
er til fæðuöflunar jarðarbúum. Íslendingar, þessir fyrrum íbúar moldarkofa og fólk
sviðakjammans, eru enn partur jarðarbúa, eiga internettengingu heima, eigin internettengdan
farsíma og eru sólgnir í sólarlandaferðir og hafa alltaf jafn gaman að skála við vin í steikjandi
sólarbreyskju á erlendri strönd.
En erum við ekki enn með gild lög í þessu landi og heimila landslög ekki enn hvalveiðar á
Íslandi? Komi menn gegn íslenskum lögum, hver sem þau eru, eru þeir orðnir brotlegir og
eru í strangasta skilningi laganna á leið í fangelsi. Lagasetning er alvörumál. Að horfa fram
hjá lagasetningu er og alvörumál. Of mörgu viljum við oft horfa í gegnum fingur okkar með.
Vilji menn hindra veiðar á hval hér við land er það brot á lögum eins og þau líta út í dag. Lög
landa eru skoðunum fólks yfirsterkari. Þess vegna hafa lönd eigin lög. Lög taka af öll tvímæli
og eru æðri áliti míns og/eða þíns fólks. Við framfylgjum gildandi lögum og berum skyldu til.
Gætum okkar á lögleysinu, að hleypa því ekki að. Það mun bíta frá sér og birtast í aukinni
glæpatíðni af lögleysinu einu. Öll lög má og afnema. Sé það ekki gert gildir áfram þessi og
hin lagasetningin.
Hvað er þá málið og eru íslensk lög þá einhver merkingarlaus gervilög? Eru þau villa í
kerfinu? Ekki í mínum augum. Og hvað merkir pælingin: „Meiri hagsmunir fyrir minni
hagsmuni?“ Ég veit það ekki og bara að sumt er rétt að gera, framkvæma og standa á. En
hver vegur svona lagað og metur? Geri skynsemin það ekki er fokið í flest skjól.
Hvalveiðar snúast í dag því miður um of um tilfinningar fólks. Hve langt á tilfinningasemi fólks
að ganga í málefnum sjálfstæðrar þjóðar með eigin landhelgi sem teygir sig út í tvö hundruð
sjómílur, eru áhöld um?
Nútímafiskveiðiríki eru komin með sjálf sig langt út fyrir hugsunina um að ganga svo fram í
nýtingu eigin fiskistofna að skaði hljótist af. Skaði fyrir hvern? Einkum þau sjálf.
Auðvaldið, eins og eitt sinn var sagt, er ekki lengur spottakipparinn í leynum á bak við tjöld.
Það kippir ekki lengur í nokkurn spotta og hefur ekkert vald umfram mig til verksins. Samt er
auðvaldið þarna og lýtur eins og ég gildandi landslögum. Og ekkert meira og heldur ekkert
minna. Sá sem var til staðar og kippti í spotta, eins og svo oft var sagt, er blekking og aðilinn
sem sagður var kippa í spottann aldrei raunverulegur einstaklingur og miklu meira útspil
æsifregnanna og stundum yfir kaffibolla við eldhúsborð. Tuð yfir kaffibolla og eldhúsborði er
langlíft. Og skoðanaskiptin. Maður minn lifandi! Hver hindrar þau?
Og annað. Engin þjóð losnar alveg við vesen. Og hún heldur áfram að vera til og tekur áfram
og inn á milli óvinsælar ákvarðanir byggðar á lagasetningu.
Nei, vinir! Engin manneskja fórnar lífi sínu fyrir hval og dytti það engum heldur til hugar, á
hólminn komið. Og til hvers og af hverju? Lífið er til að lifa og er líf einstaklings til að njóta,
einkum í andartakinu? Og annað! Líf manns er stutt. Hvalur er ekki verður mannslífs. Eigið líf
er meira virði en svo.

júlí 2026.

Orðið leiðréttir.

Alla tíð hefur trú manna verið reynd og hún sumpart verið ofríki beitt og þeir einstaklingar til á meðal okkar sem ætíð munu koma gegn trú fólks af þeirri einu ástæðu að skilja ekki trú í grunninn né vita hvað trú er en koma samt gegn með oforsi eins og enginn sé morgundagurinn. Að slíkt viðgangist er engum sem til þekkir nokkur ný frétt. Svona hafa málin alltaf gengið fyrir sig sem og Nýja testamentið sjálft staðfestir með svæsnum aðförum, oftast nær af heiftúðugum einstaklingi, til að mynda gegn frumkirkjunni. Skoðum það hér aðeins neðar.

Sumt er einkennilegra öðru sem reyndar staðfestir að hér á meðal okkar gengur afl sem er blekkjandi afl sem gerir allt til að sannleikurinn komi ekki fram. Og hver er sannleikurinn hér? Jú. Jesús er upprisinn. Menn sem koma gegn trú og trúuðum berjast við algert ofurefli sem heitir Jesús. Lestu orðið og þú kemst fljótlega að því að Kristur er þitt ofurefli. Já, þú sem hingað til hefur talið þig ráða við alla munt þurfa að beygja þig í duftið fyrir ofurefli. En þú ert ekki einn um að hafa komist að þessari niðurstöðu.

Einn af allra svæsnustu óvinum kristinna manna, kirkjunnar, af konu borinn, ekki Satan, hann er annað, er Sál, síðar Páll postuli. Hann vann dag og nótt og naut sér engrar hvíldar fyrr en hann hafði lagt allt þetta vald kirkjunnar í rúst. Ekkert minna dugði. Munum! Þetta var markmið Sáls:

„17 Þá reiddist drekinn konunni og fór burt til þess að heyja stríð við aðra afkomendur hennar þá er varðveita orð Guðs og hafa vitnisburð Jesú. 18 Og hann nam staðar á sandinum við sjóinn.“

Sál er maðurinn: Svona eru menn sem blindaðir hafa verið af sínum eigin óvini. Þeir ganga fram í illu en telja sig vera að gera rétt og gott verk en eru í raun og veru verstu skemmdarvargarnir en hafa samt sér það afsökunar, sumir af þeim, ekki allir, að hafa ekki vitað hvað þeir gera og komast að slíkri niðurstöðu síðar og þegar vitið kom aftur til baka. Auðvitað hræðileg niðurstaða og gott að muna að hver maður er sinnar eigin gæfu smiður. Við aðgætum hvert okkar spor.

Postulasagan 9.

“ 1 Sál hélt enn áfram að æða um með líflátshótanir gegn lærisveinum Drottins. Nú fór hann á fund æðsta prestsins 2 og beiddist bréfa af honum til samkundnanna í Damaskus að hann mætti flytja í böndum til Jerúsalem þá er hann kynni að finna og væru þessa vegar,[ hvort heldur karla eða konur. 3 En þegar hann var á ferð sinni kominn í nánd við Damaskus leiftraði skyndilega um hann ljós af himni. 4 Hann féll til jarðar og heyrði rödd segja við sig: „Sál, Sál, hví ofsækir þú mig?“

5 En hann sagði: „Hver ert þú, Drottinn?“

Þá var svarað: „Ég er Jesús sem þú ofsækir.” Höldum okkur réttu megin og vitum vissu okkar. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

júlí 2026.

Guð stjórnar hverri atburðarás í sínu húsi.

Oft í ritningunum er sagt frá ofsóknum alls konar á hendur kristnum mönnum. Ekki vegna óláta né slæmrar breytni hinna kristnu heldur er orsökin oftar en ekki trúin sem kristnir menn bera í brjósti sínu. En trúnni þarf að dreifa út eins og frækorninu sem er dreift á jörðina fyrir væntanlega uppskeru. Engin sáning. Engin uppskera. Orð Guðs og útbreiðsla trúarinnar lýtur sama lögmáli. Þetta heitir sá. Vökva. Uppskera og þarf þessa hringrás til svo að það sem unnið var við og til var ætlast af geti birst og orðið að einhverjum raunveruleika. Hefði ekkert af þessu gerst, segjum í frumkirkjunni, sér maður ekki að þessi nauðsynlega útbreiðsla orðsins og kristnu trúarinnar hefði orðið af og hún mönnum sýnileg. Allt þetta gerðist er þægilega stólnum og örugga umhverfinu var kippt undan rassinum á okkur. Munum! Kristin manneskja er kristin til að vinna og gera vilja Guðs. Ekki sinn eigin. Guð sér um hvern einstakling hjá sér. En hann horfir á allan heiminn.

Já! Guð sér hvert mannsbarn og vill fá allt fólk til sín og notar sitt trúaða fólk til verksins. Við hvert og eitt viljum vera í og lifa þægilegheitunum. En þau eru ekki alltaf vilji Guðs að sitt fólk sé í. Stundum er vilji Guðs eitt og vilji manns annað og Guð aðilinn sem gerir ráðstafanir til að ná sínum vilja fram. Orðið skal breiðast út. Stundum, og vegna þess hversu sætið og kringumstæður voru orðnar svo ofurþægilegar, þarf stundum að beita svolítið harkalegum aðferðum og lítt skiljanlegum aðferðum svo að vilji Guðs birtist. Stundum vinnur Guð öðruvísi en við ætlum og þægilega sætinu er svipt burt sem fyrsta skref. Af hverju? Orðið verður að breiðast út. Hann notar trú fólks til útbreiðslu orðs síns. Ekki vantrú.

Kristniboð er sáningin. Akurinn er vettvangurinn. Þangað verða menn að koma sér og gera verkið. Og menn loks fara af stað og gera þessa sáningu. Jörðin fær nýja sáningu og kannski að undangengnum hasar og látum. Þægilegi stóllinn hélt okkur en við risum loks á fætur en samt ekki fyrr en honum var kippt undan afturendanum á okkar. Þá loks risum við á fætur og tókum sprettinn vegna kringumstæðnanna. Þær voru afl sem setti okkur á hreyfingu en ekki okkar eigin vilji. Sjáið ekki hvernig vilji Guðs er allt í öllu. Vilji Guðs skal nást fram. Og hann næst fram. Og við komum okkur kannski nauðug fyrir á nýjum stað. Og trúboð þar hefst. Nýtt fólk bætist við. Allt vegna ástandsins. Guð stjórnar.

Skoðum orðið:

Postulasagan 8.

“1 Sál lét sér vel líka líflát hans. (Átt við atburðinn er gyðingarnir grýttu Stefán)

Sál ofsækir söfnuðinn

Á þeim degi hófst mikil ofsókn gegn söfnuðinum í Jerúsalem. Allir nema postularnir dreifðust út um byggðir Júdeu og Samaríu. 2 Guðræknir menn greftruðu Stefán og höfðu sorgarathöfn mikla. 3 En Sál gerði sér allt far um að uppræta söfnuðinn. Hann óð inn í hvert hús, dró þaðan bæði karla og konur og lét setja í varðhald.” Jesús lifir. Hann lifir. Amen.