(Mynd. Lækjaskóli Hafnarfjarðar. Staðurinn sem maður lærði að draga til stafs. Söngsalurinn var á þriðju hæð til vinstri. Reynt var að afbítla nemendur og kenna betri músík. Verkið mistókst. Bítlaóður kom. Bítlaóður fór.)

Fræðsluhorn.

Lengi vel í Hafnarfirði og hringinn í kringum þetta land er nokkuð víst að hafnirnar voru fyrr meir vel sóttar fólki og ljost að þær hafi tengd ýmislegt saman í bæjarfélögum landsmanna. Á bryggjunni mátti líta stakkaklædda sjómenn á dekki báta sinna nýkomna að bryggju með lestarlúgur afteknar og sjá fiskimál híft upp úr lest og afla sturtað á vörubílspall.  Vildu menn fréttir fóru þeir oft niður á brggju. Bryggjan var lífæð og sumpart "fræðasetur." Án kannski alltaf staðreynda. Á bryggjunni fengu bæjarbuar oft í soðið bæru þeir sig eftir soðningunni.  Að gefa í soðið þótti sjálfsagt mál og var engin neitt að misnota heldur nýtti sjálfur.

Þessari leið var endanlega lokað með fiskmarkaðnum og reiknivélunum sem reikna gróða og/eða tap. Ekki gleyma reiknivélunum. Þær eru háskatæki. Og undir lok leið að gefa fólki fisk í soðið. Allur afli bátanna hverfur inn á fiskmarkaðinn og birtist næst í fiskvinnslunni eða matvöruversluninni.

Daglegir pistlar.

17. ágúst 2026.

Trúin er alvörumál.

Umræðan hjá kristnum mönnum og konum snúist að mestu leyti um orð Guðs og trúna sjálfa sem hvert og eitt okkar ber í hjarta sínu. Þetta gerum við á meðan við erum enn á jörðinni því að málið snýst um eilífa lífið sem við tekur þegar jarðvistarlífinu sleppir. Um þetta snýst málið en við erum kærulaus með og förum með hjarta okkar út um allar trissur og eigum í vandræðum svo oft að blína á og þangað sem öllu máli skiptir, sem er orð Guðs sem trúin í hjarta eins og sérhvers okkar vill kalla eftir, og kallar á. Munum! Við erum hér aðeins um skamma stund og hverfum svo af þessari jörð. Staðfestingu um nákvæmlega þetta höfum við daglega á meðal okkar og er birtingarmyndin allar þessar dánartilkynningar sem daglega berast okkur og við lesum og þekkjum máski manneskjuna, og höldum svo áfram með guðlaust líf okkar eins og hingað til hefur verið og skeytum ekkert um hvað fram undan sé af einskæru guðleysi sem hefur fylgt okkur frá fæðingu.

Skoðum orðið:

1. Korintubréf 1.

„4 Ávallt þakka ég Guði mínum fyrir ykkur, hann hefur veitt ykkur náð sína í Kristi Jesú. 5 Hann hefur auðgað ykkur á allan hátt svo að þið búið yfir allri mælsku og allri þekkingu. 6 Vitnisburðurinn um Krist er líka staðfestur orðinn á meðal ykkar 7 svo að ykkur brestur ekki neina náðargjöf meðan þið væntið opinberunar Drottins vors Jesú Krists. 8 Hann mun einnig styrkja ykkur allt til enda og gera ykkur óaðfinnanleg á degi Drottins vors Jesú Krists.“ Svona tal vill orðið að sé okkur kært og er mörgum kært og tamt.

Sérhvern dag hefur lifandi Guð uppi kennslu sem dregur fólk að sér og er með þessu að minna fólk á hver ríkir og ræður og til að minna mig og þig á stöðu okkar og hvernig við erum í heiminum komin og til hvers við erum komin. Við komum ekki hingað til að byggja húsið meira, eða eina brú til viðbótar öllum hinum brúnnum, heldur til að gefa líf okkar og sálu upprisnum Jesúsi. Eftir að trúin er komin förum við fyrst að huga að og gefast því sem meira máli skiptir og munum halda okkur framvegis þar. Auðæfin sem við höfum aflað okkur í veröldinni fara ekki með okkur eitt né neitt er við kveðjum heldur verða þau eftir fyrir aðra að nota og nýta. Sjá má að til einskis var barist. En ekki hjá okkur sem gerum Krist að átrúnaði okkar og höfum fylgt honum stutt eða lengi og förum þangað sem Kristur er í dag, við hlið Föðurins á himnum og heitir á góðu mannamáli „Frelsun mín“. Bestu býttin.

En er þetta ekki bara svæsinn hroki og ein stór lygi sem hér er borin fram? Sumir telja að svo sé en það breytir ekki því að með þessum hætti munum við sem trúum áfram tala því þó að allir segi okkur ljúga, segjum það, er reyndar ekki, munum við áfram segja fólki sannleikann og eflaust mun fullt af fólki spyrja eins og Pilatus spurði Krist: „Hvað er sannleikur?“ og ganga í burtu frá honum en sannleikurinn áfram Kristur. Allt þetta eru alvarlegar afleiðingar syndafallsins. Það tekur annað við eftir síðasta andardrátt manneskju. Samkvæmt ritningunum halda menn, einstaklingar, áfram að vera til, sem gerir málið svo alvarlegt. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

16. ágúst 2026.

Árvekni trúarinnar.

Drottni er það umhugað að við minnumst systkina okkar í hinu daglega amstri sem hvert og eitt okkar er í og getum fátt annað gert. Að vera umhugað um sína setur okkur á þann stað að það eykur samhug og samheldni sem eru afskaplega mikilvægir þættir trúargöngunnar sem svo oft misfórst hjá okkur og líka gerði af mörgum ástæðum. Ein ástæðan getur vel hafa verið áhyggjurnar sem komu vegna þess að raunverulega er trúnni áfátt um, að dæmi sé tekið um að Drottinn muni í raun og veru vel fyrir sjá. Munum: Við höfum leyfi Guðs til að reyna á hann. Hann veit um alla þessa veikleika okkar sem bærast í hjörtum okkar og vill alltaf draga hulu yfir vilja Guðs, hver Guð sé og þar fram eftir götunum. Trúin vitum við að er oft hin mesta barátta manna.

Að vera trúaður og halda trú sinni uppi er strangur skóli og sumpart harður skóli og krefst aga. Trúin er sem sjá má enginn leikur sem leyfir mönnum að gera með hana hvað sem þeir sjálfir vilja. Trúin lýtur aga lifandi Guðs og þeir sem eru undir henni og lúta aga hennar munu því alltaf að endingu sigra en stundum samt verða að hafa nokkuð fyrir sinni trú og bíða eftir sínum sigri. Trúin sjálf vill hvarvetna koma inn í líf manna og leysa þá frá streði og forða áhyggjum frá því að koma. En þær vilja alltaf læða sér inn fyrir dyr hjá okkur.

Hér er gott að muna að Drottinn dó fyrir syndir okkar og sjúkdóma og hlýtur því að gefa okkur allt með sér sem hann hefur sjálfur lofað. Við sjáum enn og aftur hversu trúin er nauðsynleg. Heimurinn er sjaldnast neitt sérlega blíður við okkur um það atriði, til að mynda trúaratriði, að Drottinn muni vel fyrir sjá, alveg eins og hann talar um í orði sínu og að dæmi sé tekið hér:

Matteusarguðspjall 6.

„34 Hafið því ekki áhyggjur af morgundeginum. Morgundagurinn mun hafa sínar áhyggjur. Hverjum degi nægir sín þjáning.“- Orðið vill hressa anda okkar vegna mest og einkum veikleika eins og sérhvers okkar í hinu dagsdaglega. Orðið er þar. Það er með okkur þar. Eins og því líka er ætlað og við sem trúum á Jesú vitum um en dettum samt inn í oftar en við kannski sjálf vildum né kærum okkur neitt um.

Skoðum fleiri orð:

Rómverjabréfið 16.

„25 En einn hefur máttinn til þess að styrkja yður með fagnaðarerindi mínu, boðskap Jesú Krists. Þar opinberast leyndardómur sem var hulinn þögn um eilífar tíðir 26 en er nú opinber í spámannlegum ritningum og að boði hins eilífa Guðs kunngjörður öllum þjóðum að þær taki hann til sín og trúi. 27 Honum, einum alvitrum Guði, sé sakir Jesú Krists dýrðin um aldir alda. Amen.“ Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

14. ágúst 2026.

Höfum vonarljósið kveikt.

Líða tekur að hausti og réttum og þeim öllum atburðum. Nýjar íslenskar kartöflur eru komnar í verslanirnar og bændur eru að heyra nokkuð sáttir við uppskeru garða sinna en eru samt inn á milli smá svartsýnir því ef… þetta gerist og ef… hitt gerist samhliða því gæti brugðið til beggja vona með endanlegar uppskerutölur kartaflna. En af hverju að vera að stagla eitthvað á þessu og hver veit ekki að alltaf getur brugðið til beggja vona með alla uppskeru?

Hver sem ástæðan er þá grípa menn ævinlega til svartsýnissrausins og krydda lýsinguna með þessu til að kannski bjartsýnin verði ekki um of bjartsýn. Svartsýnistal, með hinu, er svolítið áberandi um þessar mundir. Af hverju? Óttinn við hvað mögulega og hugsanlega geti gerst liggur yfir eins og mara og er ástæðan. Og enn eru menn nokkuð uppteknir við að tala um hitann í Evrópu um þessar mundir og draga fram ár og vötn hér og þar sem hafa stórlega minnkað að skipsflök og annað sem þar leyndist er komið í ljós. Vá.

Aftur á móti er minna um hvernig menn hyggist bregðast við þessum vágesti, þurrkinum, sem þeir segjast allavega hafa svo rosalega miklar áhyggjur af en grípa samt ekki til einnar lausnar sem myndi kannski leysa málið. Og af hverju gera menn ekki þetta? Svarið liggur fyrir. Menn hafa enga lausn og bara áhyggjur. Og vegna þess að svo er breytist allt hér hjá okkur í eitt allsherjar svartnætti. Í svartnætti þanka býr engin von. Ekki minnsta von. Bara ótti. Slík staða gefur engum manni nokkurt skjól og er sumpart skýringin á tali því sem svo oft vill brenna við hjá okkur í hinu daglega sem við sum erum þátttakendur í.

Samt er ég viss um að flest okkar sem erum uppi núna munum halda upp á næsta afmælisdag okkar eins og verið hefur árin á undan og fá á jólunum jólapakka sem við tökum umbúðir utan af og gleðjumst yfir eða gleðjumst ekki yfir innihaldi gjafarinnar. Stutt er í vanþakklætið. Held það bara. Með þessu öllu saman spila svo fjölmiðlarnir og bæta með umfjöllun sinni oftar en ekki gráu ofan í svart. Og hreint hræðilegur litur kemur út. Og svo klykkt út með ESB-umræðunni sem þegar hefur skipt þjóðinni í tvennt í afstöðu og henni á vissan hátt þegar verið umbreytt í Nei-menn og eða Já-menn þó að engar líkur séu á að Já-menn verði ofan á eftir að talið hefur verið upp úr kössunum að kosningum loknum. Með þessum hætti sé ég alltént málið. En sjáum hvað setur í þessu máli. En hvar endar þetta og hvar er vonarneistinn sem heldur lífi í þjóðum? Af hverju opna menn alltaf fyrir vonleysishjal? Þessu er til að svara að vonin kemur þegar einstaklingur leitar vonar og knýr dyra hennar. Sé vonar ekki leitað lætur hún áfram bíða eftir sér. Menn sjálfir ráða ferðinni.

Munum eitt. Mikilvægt. Nýr dagur kemur eftir þennan dag með öllu sem nýjum degi er ætlað að færa okkur. Þetta er gulltryggt að við höfum ekki áhyggjur af nokkrum hlut. Og vitið þið af hverju? Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

13. ágúst 2026.

Hver er ég sem dæmi?

Gott er að gera sér grein fyrir því að siðir og venjur manna eru margar og um leið oft einkar persónubundnar. Maður er sjálfstætt skapandi vera af Guði gerður. Maður hefur sjálfstæðar skoðanir og lifir sínu eigin sjálfstæða lífi.

Eitt af því sem Biblían kennir er að dæma ekki aðra. Sem sagt”! Leyfum mönnum og konum að lifa því lífi sem þau sjálf vilja og telja vera Guði velþóknanlegt líf. Hvort svo sé er ekki mitt vandamál heldur þá vandamál viðkomandi manneskju. Ég hef nóg með mig. Annað mál er að einn og annar lífsmáti annarra manneskja getur, gái ég ekki að mér, ergt mig. Og hvaða ávinning fæ ég af slíku? Engan nema ef vera skyldi svolítið meira mæða en þarf.

Enginn ræður lífi annarra og velur hver fyrir sig það sem honum og henni finnst vera rétt, skildi maður alltent ætla, þó að ómögulegt sé að geta sér neitt til um slík mál. Með þessum hætti eru málin vaxin og með þessum hætti munu þau áfram vera. Það eina sem ég þarf að velta fyrir mér og kannski hafa áhyggjur af er að samfélag mitt við frelsarann minn sé gott og Drottni mínum velþóknanlegt. Þessu get ég vel ráðið og ræð algerlega einn í hvaða farvegi það er. Þetta er eitt af því að gera trúarlíf sitt einfalt og um leið ekki svo mikið flókið. Lykillinn þarna er sá sannleikur að hvert og eitt okkar er sinn eigin gæfu smiður. Hér er mikill sannleikur sagður sem gott er að gera að sínum sannleika og standast. Við ráðum þessu öllu sjálf hvað okkur sjálf snertir en ekki svo miklu hvað aðra varðar. Það sem við ráðum sjálf er hvaða fólk við umgöngumst. Er nú verið að benda á innsta hring félagahópsins? Samanstendur hann af hórkörlum og hórkonum, þjófum og stelvísum og ofbeldisfólki eða er hópurinn ærlegt Guðs fólk með góða og rétta þekkingu á orði lifandi Guðs og lifir samkvæmt boðskap lifandi orðs Guðs?

Skoðum orðið:

Rómverjabréfið 13.

„3 Sá sem vinnur góð verk þarf ekki að óttast valdhafa heldur sá sem vinnur vond verk. Viljir þú eigi þurfa að óttast yfirvöld skaltu gera það sem gott er og þá færðu þeirra lof, 4 því að þau þjóna Guði þér til góðs. En ef þú gerir það sem illt er þá máttu óttast. Yfirvöldin bera ekki sverð sitt ófyrirsynju. Þau þjóna Guði og er skylt að refsa þeim sem illt fremja. 5 Því er nauðsyn að hlýðnast, ekki aðeins af ótta við hegningu heldur og vegna samvisku sinnar.“- Hér segir skýrum stöfum hlutverk stjórnvalda og mikilvægi þess að vinna með stjórnvöldum, sem allur gangur er á hvernig sé. Munum! Við erum hér að lesa vilja Guðs í málinu. Og eitt enn! Eins og orð Guðs staðhæfa er skýr vilji Guðs að menn, ég og þú, eigum í friði við stjórnvöld, sem merkir ekki það sama og að allir séu sammála öllu sem þau gera og/eða stefnu þeirra á hverjum tíma. Stjórnvöld eru enda bara hópur af venjulegu breysku fólki og ekkert meira og heldur ekkert minna en það. Jesús setur reglur okkur til góðs. Allt vegna þess að Jesús lifir! Hann lifi! Amen.

11. ágúst 2026.

Leiðsögn orðs Guðs.

Öll erum við jöfn og öll höfum við jafn mikla þörf fyrir að leyfa Guðs orði að tala til okkar og tala við okkur eins og verið hefur. Og annað. Kirkjan hefur enn sömu vigt og við uppgötvuðum er við fyrst gengum Guði á hönd og játuðum að til væri Guð, sem var gríðarleg opinberun fyrir okkur og sannfæring sem við sjálf eigum ekkert þakklæti fyrir frekar en aðrar gjafir sem við höfum fengið á lífsleiðinni. Allt gott er frá Guði. Hvað gerist á göngunni er annað mál og einnig hvernig við leysum úr hinu ýmsa viðfangi sem til okkar berst í erli og elju daganna.

Skoðum orðið og gefum orðinu og lestri orðsins góðan tíma í mikilvægum og krefjandi tíma okkar í dag. Ígrundum gaumgæfilega öll þessi orð sem við lesum og vitum að þau eru besta fáanlega leiðsögn sem völ er á inn í daginn og gulltryggja leið alls fólks sem vill vera Guði velþóknanlegt fólk í þessum degi. Við vitum og skiljum að við í orði Guðs fáum hana hvergi annars staðar betri:

Rómverjabréfið 12.

9 Elskan sé flærðarlaus. Hafið andstyggð á hinu vonda en haldið fast við hið góða. 10 Verið ástúðleg hvert við annað í bróðurlegum kærleika og keppist um að sýna hvert öðru virðingu. 11 Verið ekki hálfvolg í áhuganum, verið brennandi í andanum. Þjónið Drottni. 12 Verið glöð í voninni, þolinmóð í þjáningunni, staðföst í bæninni. 13 Takið þátt í þörfum heilagra. Leggið stund á gestrisni.

14 Blessið þá er ofsækja ykkur. Blessið en bölvið ekki. 15 Fagnið með fagnendum, grátið með grátendum. 16 Berið sama hug til allra, verið ekki stórlát, umgangist fúslega lítilmagna. Oftreystið ekki eigin hyggindum. 17 Gjaldið engum illt fyrir illt. Stundið það sem fagurt er fyrir sjónum allra manna. 18 Hafið frið við alla menn að því leyti sem það er unnt og á ykkar valdi. 19 Leitið ekki hefnda sjálf, mín elskuðu, látið reiði Guðs um að refsa eins og ritað er: „Mín er hefndin, ég mun endurgjalda,“ segir Drottinn. 20 En „ef óvin þinn hungrar þá gef honum að eta, ef hann þyrstir þá gef honum að drekka. Með því að gera þetta safnar þú glóðum elds á höfuð honum.“ 21 Lát ekki hið illa sigra þig en sigra þú illt með góðu.

Gerum þetta og þessi verk sem hér eru nefnd að verkum og hugsunum okkar í dag og okkur hvert um sig mun vegna betur en hingað til hefur verið og einnig ganga betur með okkar eigið líf, sem í er nokkur akkur. Á göngunni krefst trúin þess af okkur að vilji Guðs ráði þar og ríki ásamt hlýðni við vilja Guðs. Allt við höndina. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

10. ágúst 2026.

Hin guðlega hvatning.

Orð Guðs hvetja okkur til guðlegrar daglegrar breytni. Að breyta guðlega er hverjum einstaklingi góður siður að tileinka sér sem og allir menn geta gert og margir menn líka gera vegna þess að þeir eru með hjarta sitt með þeim hætti stemmt. Góður siður kemur sjálfkrafa þegar trúnni er beitt fyrir sig sem Jesús Kristur stendur að baki, leiðir og stýrir. Kristur er það góða í heiminum og hið göfuga. En til er annað afl sem og er afskaplega blekkjandi.

Að tileinka sér góða siði er minnsta mál og geta allir menn gert þetta en þurfa samt áður að hafa valið fyrir sig að fara þessa leið. Hvert og eitt okkar býr við sjálfstæða hugsun og hefur sjálfstæðan vilja og tekur því sjálfstæða ákvörðun um hvert skal stefna í dag. Að gera ákvörðun sína daglega með trúnni á Krist að vopni er öllum sem gera mesta blessun og er um leið rétta ákvörðunin í dag.

Enginn sem ekki á til trú í sínu hjarta á upprisinn frelsara leitast við að gera vilja Guðs og er ástæðan alveg augljós og sýnir berlega að viðkomandi einstaklingur horfir ekki enn til lifandi Guðs af þeirri ástæðu að þekkja ekki lifandi Guð. Og hvernig geta menn tilbeðið eitthvað sem þeir ekki þekkja með neinum persónulegum hætti eða þegið um kennslu? En svona vinnur illskan. Hún vill halda þér frá hinu góða til að ekki farir þú undir vilja þess góða heldur haldist áfram undir vilja illskunnar. Sumum mislíkar svona tal en þá skal haft í huga að sumu fólki mislíkar allt tal sé það ekki sammála sér. Heitir „Þroskaleysi“ en allt fullorðið fólk á að eiga til nægan þroska. Meðvirkur er í raun og veru óalandi og hvarvetna fyrir.

Slíkur þegn getur svo sem vel dregist að kirkju en hvaða gagn er að slíkri vitneskju skoðað í því ljósi að kirkja, eins og við flest skiljum hugtakið kirkja, er án neinnar trúar í hjarta og sér því bara byggingu sem ekkert líf er í frekar en öðrum byggingum gerðum af manna höndum. Kirkja hreiðrar um sig í hjarta fólks. Mikill munur á. Á þá einkum afstöðu manna.

Ljóst er að annað en þetta er átt við þegar kemur að orðinu kirkja. Hún er afskaplega merkilegt hugtak sem trúin ein á Krist afhjúpar einstaklingi sjálfum og útlistar honum nákvæmlega hvað er og hvað merkir að trú manna stendur að baki kirkjunni og gerir hana með þeim hætti að afskaplega eftirsóknarverðum kosti hverjum einstaklingi. Kirkjan er sem sagt nokkuð meira og áhugaverðara en bara fjórir steinsteyptir veggir með þaki á.

Að átta sig á því hvað kirkja í raun og veru er er því gjöf beint að ofan og sumir vita að þaðan kemur einvörðungu gott. Og „Að ofan“ fær nýja merkingu. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

9. ágúst 2026.

ESB, íslensk króna, evra.

ESB-umræðan er nokkur núna. Við viljum innleiða evru í stað íslenskrar krónu sem þjóðin hefur haft alllengi og stendur sig sem slík ágætlega með að nota. Í landinu eru um 50–55 þúsund virkir fyrirtækjarekstraraðilar og af þeim gera aðeins 257 upp í evrum eða USD. Það þýðir að rúmlega 99,5% íslenskra fyrirtækja gera enn upp í íslenskum krónum sem er athyglisvert.

Það sem vekur athygli hér er að þrátt fyrir að kerfi okkar sé svona getur hver íslenskur fyrirtækjarekandi áfram verið með fyrirtæki sitt staðsett þar sem það hefur verið á íslenska landakortinu en í dag gert allt sitt dæmi upp í evru og eða dollara, sem ku vera stöðugri gjaldmiðlar heldur en íslenska krónan sem svignar svolítið inn á milli og tvistar ósköpin öll að allt í kring hristist og ruglar einn og annan peninga mann í rýminu. Spurningin sem eftir stendur snýst þá um hvers vegna þurfti þá að taka upp evru og leggja íslenska krónu niður og hvers vegna bara 0, 5 prósent fyrirtækja gera allt sitt upp í evrum og 99, 5 prósent allt sitt upp í íslenskum krónum. Samkvæmt þessu er 0,5 prósenta hópurinn afskaplega hávær hópur.

Sjálfur sé ég ekki vandann við að vera með fyrirkomulagið áfram í þessu landi eins og það nú er með þennan opna möguleika til austurs og vesturs. Munum! Sum íslensk fyrirtæki gera nú þegar allt sitt upp í dollurum og/eða evrum. Hvar liggur þá vandinn? Í kannski skapilla og ráðríka kallinum sem alltaf þarf að eiga síðasta orðið í öllum samræðum? En samkvæmt þessu þá er þessi o, 5 prosent alveg svakalega hávær rödd í íslensku samfélagi sem ólm vill laga allt í kringum sig að sínum eigin þörfum og hugmyndum og sínum 0, 5 prósenta vilja. Þetta svo sem má alveg og er vel þekkt leið í mannlegum samfélögum en sem fyrr hvimleið aðferðafræði og er ekki fyrirfram besta né sanngjarnasta leiðin. Það hins vegar er annað mál en hitt oft á tíðum nokkuð fyrirferðarmikil umræða.

Samkvæmt þessu er búið að leysa vandann með íslensku krónuna og hefur það verið gert með þeirri leið að opna íslenskum fyrirtækjum leið til evru og/eða dollara. Sjálfur væri ég alveg sáttur við að fá ellilaunin mín áfram afgreidd inn á bankareikninginn minn í íslenskum krónum eins og verið hefur en man reyndar ekki í svipinn hve há þau eru og bara að þau duga allvel minni framfærslu, sem er nóg.

Niðurstaðan er að íslenskir atvinnurekendur geta í dag gert allt sitt upp í evru og/eða dollara, vilji þeir áfram fara þessa leið og íslenska ríkið fær áfram skatttekjur af þessum tekjum. Eins og lög gera ráð fyrir. Íslenska krónan er, sem sjá má, besta mál. Jesús er góður og Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

8. ágúst 2026.

Frelsari mannanna. Jesús.

Kristur er upprisinn og hann lifir í þessum töluðu orðum. Syndin meðtekur ekki slíkan boðskap. Að meðtaka er gjöf frá Guði. Við hælum okkur ekki sem eigum þessa náðargjöf Drottins heldur fyllumst þakklæti yfir henni. Okkur sem trúum var trúin gefin og þakklæti okkar getum við sett fram ef við viljum. Drottinn frelsar einstakling. Frelsisverk Drottins eru ætluð einstaklingi. Margir náðaðir menn og konur eru saman hópur trúaðra manna og kvenna. Heitir: Samfélag trúaðra.

Einnig þetta leiðir Drottin saman og myndar söfnuð fyrir sitt fólk til að einhvers staðar hafi það sitt eigið afdrep sem það mun ekki framar hafa í heiminum sem leynt og ljóst kemur gegn slíkum hópi og finnst hann vera fyrir. Og allt sem er fyrir höfum við tilhneigingu til að vilja ryðja úr brautinni. Þetta er staðan og þessi breytingin sem verður. En verum róleg. Drottinn mun vel fyrir sjá. Hann er máttugur og voldugur og er sterkari en Satan, eins og kristniboðarnir í Afríku margsinnis verða vitni að í kristniboðsferðum sínum um þessi svæði sem alls konar skottur og púkar ráða ríkjum og stjórna þar og stýra íbúum þessara svæða og keyra allt þar fram á óttanum sem fyrir vikið færa þessu illa afli alls konar fórnir til að sefa allt þetta illskunnar afl og hafa það sér fylgispekt en er ekkert annað í hnotskurn en andleg þrælkun sem stýrt er og nært af ótta sem vefur sig utan um menn og konur.

Þetta er ekkert líf og er heldur ekkert raunverulegt frelsi. En svona vinnur Satan í sínu rétta umhverfi, að hann gleypir allt umhverfi manneskju og merkir allt óttanum, kvíðanum og þar fram eftir götunum. Þar sem slíku er til að dreifa er hvergi um neitt alvöru sjáanlegt frelsi að ræða vegna þess að búið er að loka þessari leið fyrir fólkinu. Svo kom kristniboðinn inn á svæðið með trúna sína í hjartanu og Biblíuna sína meðferðis og byrjaði að segja frá Jesú og verkum hans. Menn uppgötva sjálfir og meðtaka að þessi Jesús sé sterkari en Satan, og snúast til liðs við hann, sem sagt, frelsarann sinn. Þökkum fyrir alla kristniboða og trúboða sem eru á meðal okkar. Þetta fólk er ekki fyrir heldur sinnir mikilvægu verki sem mikil þörf er á að sé gert.

Kristniboðin og trúboðin losa menn undan þrælkun þeirri sem óvinur allra sköpunar Guðs vill vefja utan um hvern og einn einstakling en trúin og kærleikur Drottins vefja aftur utan af og maður í skyndingu upplifir sig raunverulega frjálsan sem hann hefur aldrei áður upplifað. Það er þessi staða manneskju sem fyllir hana öllum fögnuði og eftir að kristniboðin og/eða trúboðinn kom að með sinn skíra og heilaga boðskap um upprisinn frelsara sem heitir Jesús og alveg eins skeði í mínu eigin tilviki er ég uppgötvaði lifandi Guð. Ekkert hefur breyst og heldur ekki kristniboðsskipunin sem segir að við skulum fara og gera allar þjóðir að lærisveinum, eða eitthvað á þá leið.

Allt gott er frá Guði en breytir ekki þeim sannleika að eitt og sérhvert okkar fæðist inn í mikla og miskunnarlausa illsku. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

6. júlí 2026.

Synd.  Hún þarf að hverfa.

Margt í lífinu hefur brugðist og margt einnig getur brugðist og er þetta sannleikur sem allt fólk tekur undir vegna þess einkum að hafa upplifað þetta sjálft með ýmsu móti. Eigin verk eru oft ástæðan fyrir hruni og svo þegar hrunið kemur, við erum ekki að tala um bankahrunið 2008, bregðumst við rangt við og bendum til hægri þegar váin raunverulega steðjaði að frá vinstri og sagan á bak við það í raun og veru alllöng en samt upphafið að sumu sem við stöndum frammi fyrir í dag. „Þetta átti aldrei að fara svona“ segjum við spæld.

Sumt í náttúrunni sem við glímum nú við er vegna sumra aðgerða okkar löngu fyrr og við áratugum seinna stöndum ráðþrota andspænis og tölum með öðrum hætti um orsökina en hana sem raunverulega olli þessum skakkaföllum. Sú saga getur hafa hafist áratugum fyrr og er líkleg niðurstaða. Samanber þekkt síldarhrunið 1968 sem gerbreytti öllu hér hjá okkur og ýtti flestum plönum okkar sem þá voru uppi við út af borðinu. En hví að tala nú um svo löngu liðna atburði sem hrun íslenska síldarstofnsins? Svarið er einfalt. Sum verk sem við gerum núna munu enda með hruni af einhverri sort. Syndin er söm við sig og syndin kennir engum manni rétta kennslu. Syndin bara bullar og blindar með öllu bullinu í sér. Er syndin í raun andstæða lifandi Guðs? Á bak við syndina er Satan. Okkur hryllir við.

Opinberunarbókin 12.

„17 Þá reiddist drekinn konunni og fór burt til þess að heyja stríð við aðra afkomendur hennar þá er varðveita orð Guðs og hafa vitnisburð Jesú.“ Þetta sem hér er sagt gildir enn og er með sínar eigin fæðingarhríðir sem opinberast með tíð og tíma. Við hins vegar væntum blessunar á einu og öðru verkinu en fáum ekki. Lifandi Guði var ýtt til hliðar í ferlinu. Af hverjum? Syndinni í heiminum. Syndin hefur sitt eigið nafn. Nafnið er Satan:

1 Mósebók 3.

“1 Höggormurinn var slóttugri en öll dýr merkurinnar sem Drottinn Guð hafði gert. Hann sagði við konuna: „Er það satt að Guð hafi sagt: Þið megið ekki eta af neinu tré í aldingarðinum?“ Efi. Hik er enn á meðal okkar. Af fyrst og fremst eigin veikleika.

Erum við þá vonlaust fólk? Alls ekki. Almáttugur Guð sér svo um að vonarglætan lifi. Von mannsins er fædd af konu að nafni María sem fæddi Jesús. Áður hafði hann skapað fullkominn veruleika og ætlað manni og mannsins barni. Allt þetta er enn til staðar. En núna einvörðungu í nafni Jesú Krists fyrir mátt og megin trúarinnar í hjartanu. Vantrúin deyðir. Öndvert við trúna sem lífgar og gefur manninum eilíft líf í nafni Jesú. Sama trú býr til von mannsins. Í dag er mörg von fólks slokknuð og einkum vegna eins og annars sem aldrei gekk upp eða endaði með hruni. Ekki var alltaf haldið rétt á spöðunum. Og fallbrautin hófst. Maðurinn er sinnar eigin gæfu smiður. Einnig þessu andmælir syndin. Hún vill réttlæta sig og bendir á allt í kring en ekki það sem olli hruninu. Sem sagt: Syndin bendir ekki á sannleikann og hefur ekkert leyfi til þess. Sjá má að synd er vonlaust viðfang. Við skulum því ekki lengur leyfa henni að ráða för. Syndin deyðir. Jesús lifir. Hann lifir! Amen.

5. ágúst 2026.

Að kjósa. Enn um hvað?

Fram undan eru enn einar kosningarnar á Íslandi. Þær, eins og oft áður, snúast um breytingar og eru um eitthvað atriði sem sumt fólk telur breyta öllu fyrir þetta land. Ekki veit ég hve margar aðgerðir sem gerðar hafa verið í þessu landi og farið hefur verið í ættu ekki að breyta einu og öðru fyrir þessa þjóð. Og „breytingarnar“ stigu fram. Samt gerðist fátt í langflestum tilvikum og lífið hélt áfram sinni hægfara siglingu í gegnum sig sjálft. Ekkert breyttist og er jafn dýrt að kaupa í matinn og verið hefur og er annað en gerist í útlandinu þar sem menn borða fyrir slikk miðað við okkur Íslendingana sem kaupum ofan í okkar að borða fyrir offjár en glímum samt við offitu. Hér stangast eitthvað á. Miðað við það sem gerst hefur og maður sjálfur upplifir býst maður við áfram sömu niðurstöðu og að lifa við matarinnkaup sem fara hækkandi frekar en lækkandi. ESB á víst að redda þessu. Hver trúir því?

Svo mikið veit ég að ekki ætla ég að vera með áhyggjur út af þessu og vitandi sem er að þetta er alvanaleg staða í þessu ágæta landi Íslandi en staðan samt með þeim hætti að töluvert margt fólk vill koma hingað og setjast hér að. Það sér greinilega ekki vandann sem samt er á sama stað og verið hefur sem í flestum tilvikum óánægt hjarta leiddi hann til. En af hverju? Útskýrðu grunn óánægs hjarta fyrir mér og ég skil málið máski betur sjálfur. Enginn fær útskýrt svona lagað með neinum skiljanlegum hætti. Ekki heldur eðalgaflari. En svona fer fyrir fallinni manneskju sem missti rétt samband við frelsara sinn Jesús Krist. Afleiðingarnar er því alveg eðlilegar miðað við hitt sem skeði og eru afleiðingar af öllum verkum okkar mannanna bæði til ills og góðs. Það fer eftir því hvað gerðist og viðbrögðum okkar. Enginn getur fyrir fram endurheimt til baka það sem hann á ekki en naut góðs af um tíma.

Óánægja manns er viss vandi sem erfitt reynist að koma í veg fyrir. Óánægjan sem af hlýst býr öllu innra með fólki og hreiðrar um sig þar og er kannski af allt öðrum rótum en gefið er til kynna. Að hafa eignað sér eitthvað í lífinu er eitt. Að eiga eitthvað er annað. Þarna stranda fleiri en við hyggjum og gerðu margt til að endurheimta en það tókst ekki vegna þess að raunverulegur eignarrétturinn lá alltaf annars staðar. Erfitt er við sumt að eiga.

Skoðum orðið.

Rómverjabréfið 3.

“ 19 Við vitum að allt sem lögmálið segir er þeim ætlað sem fengu lögmálið til þess að sérhver munnur þagni og allur heimur verði að svara til saka fyrir Guði. 20 Enginn maður réttlætist fyrir Guði með verkum í hlýðni við lögmálið, en lögmálið kennir hvað sé synd.

„23 Allir hafa syndgað og skortir Guðs dýrð 24 og Guð réttlætir þá, án þess að nokkur verðskuldi það, af náð með endurlausn sinni í Kristi Jesú. 25 Guð bendir á blóð hans sem sáttarfórn þeim sem trúa. Þannig sýnir hann réttlæti sitt. Hann hafði umborið þær syndir sem áður voru drýgðar 26 til þess að birta réttlæti sitt á yfirstandandi tíma, að hann er sjálfur réttlátur og réttlætir þann sem trúir á Jesú.“ Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

1. ágúst 2026.

Verslunarmannahelgi.

Verslunarmannahelgin er gömul helgi í hettunni sem enn lifir með svipuðu sniði og lagt var upp með. Fyrsti frídagur verslunarmanna, og þar með fyrsta verslunarmannahelgin, var haldin 13. september 1894. Þetta var í Reykjavík og var skipulagt af Verslunarmannafélagi Reykjavíkur að ljóst er að frá upphafi hefur verslunarmannahelgin sitt fyrirfram gerða skipulag. Eftir stríðið 1945 fór verslunarmannahelgin að verða stærsta ferðahelgi landsmanna og heldur enn sínum titli sem stærsta ferðamannahelgin. Að þetta hafi byrjað eftir stríð á Íslandi hefur sína skýringu. Hann að þá fyrst fóru Íslendingar, hinn almenni maður, að eignast peninga vegna fyrst Bretavinnunnar og svo Kanavinnunnar sem kallaði eftir öllum finnanlegum vinnandi höndum til starfa hjá sér og fór svo að verkstjóragreyið á bryggjunni sem sá um togaralandanir fékk ekkert fólk orðið til sín í löndunina og gekk því yfir til þeirra sem þá voru í Breta- eða Kanavinnu og grátbað þetta fólk um að koma til sín í löndun en það sneri upp á sig og sagði sumt: „Afsakaðu. Ég er í starfi.“ og lágu kannski í slakkanum með hendur undir hnakka vegna þess að hafa ekkert að gera en þiggja þó full laun. Aldeilis fínt. Og verkstjóragreyið fór uppundir snökktandi frá með kannski meinfýsnilega hlátra mannanna á eftir sér. Stundum eru ekki öll dýrin neinir vinir í skóginum.

Verkstjórinn á bryggjunni í eina tíð hafði nokkur völd. Hann réð fólk og rak að vild og til eru sögur af mönnum sem komu örlítið of seint úr mat að aðrir menn voru ráðnir í þeirra stað. Enginn sveigjanleiki. Breta- og Kanavinnan á Íslandi breytir og greiðir töluvert hærri laun en Íslendingar þekktu og kanavinnan oft margföld laun. Nóg um það.

Ljóst er að menn vilja þróa þessa verslunarmannahugmynd áfram og færist dagsetningin fram til miðs september, síðan miðs ágústs og loks til loka ágúst. Það er ekki fyrr en 1931 að frídagur verslunarmanna er endanlega negldur niður á fyrsta mánudegi í ágúst og er svo enn. Trafíkin út úr bænum hefst á föstudegi og heimferðinni á mánudegi og oppi íslenskra bifreiða saman á ferð um svipað leyti á þjóðvegum landsins. Mikil traffík og aldeilis sem rykið steig upp af þjóðveginum fyrir tíma malbikunarinnar. Væri úti þurrkur steig rykið til lofts sem næsta vindhviða færði til og lagðist yfir tún bændanna sem voru kannski nýslegin.

Verslunarmannahelgin er enn dagur verslunarfólks en í dag er hún samt ekki beintengd því eins og reikna má með að hafi gilt í upphafi þessarar helgar sem strax var miðað við að færi fram fyrir utan bæjar- og borgarmörk og tímanum eytt úti í guðsgrænni náttúrunni. Að mestu leyti er þetta enn hin gilda regla en hún hefur samt einnig verið haldin inni í kauptúnum, samanber Vestmannaeyjar. Kotið, Kirkjulækjarkot, er afsprengi verslunarmannahelgarinnar í Eyjum og þar til fólk sem vildi ekki vera í slarkinu heima fyrir þessa daga hugsaði sér til hreyfings og er lendingin Kirkjulækjarkot í Fljótshlíð, þar sem byggð hefur verið upp fín aðstaða og ekki sér vín á nokkrum manni og hefur það aldrei gerst og hefur haldist fram á þennan dag og geta menn sem koma alveg verið öruggir um að sjá þar engar dauðadrukknar eða uppdópaðar kellingar og eða kalla á vappi eða með öllu bjargarlaust fólk. Að ekki eru allir staðir á verslunarmannahelgi undirlagðir einhverju sukki en samt er boðið upp á ágætis dagskrá. Vist í tjaldi getur verið ágæt og fer eftir því hvernig maður ber sig að við verkið og býr sig í tjaldvistina.

4. ágúst 2024.

Hvað er góður grunnur?

Syndin er þetta eyðandi afl í heiminum. Syndin blindar fólk og sýnir því margt rangt og segir við það að þetta og hitt sé rétt. Satt og rétt brenglast af syndinni í veruleika fólks og það missir alla festu og veður áfram með svo gott sem bundið fyrir augun. Í syndinni finnst mönnum allir sínir vegir og allar sína gjörðir fagrar. Syndin skrökvar og er hér til að skrökva að mönnum og gerir með þeim hætti að hún leiðir menn aldrei til Guðs heldur æ meira frá Guði. Syndin er andhverfa alls þess sem er Guðs. Og syndin vill að menn deyi í synd sinni. Syndin er miskunnarlaus húsbóndi. Syndin veit að með syndinni hefur hún eignast manninn. Í synd tekur við hel. Ekki Guðsríki. Maðurinn lifir þó hann deyi og heldur áfram að vera til og fer til staðarins sem hann sjálfur valdi í jarðvistarlífi sínu. Maðurinn er án afsökunar. Að deyja í synd sinni segir við hann: „Þú sást aldrei Krist sem oftsinnis kallaði til þín á meðan þú enn lifðir á jörðinni.“ Af þessu sáum við að syndin versta skaðræðið.

Er þetta harður boðskapur? Spyrja má á móti hvort sannleikurinn sé fólki harður boðskapur? Ég segi: „Nei, hann er það ekki. Sannleikurinn lífgar, umvefur, er nærgætinn en samt sannleikur.“

Kristur, í gegnum einkum Nýja testamentið, kennir okkur og sýnir okkur margt og einn magnaðan ritningarstað um hvernig þetta er í raun og veru. Skoðum tilgreindan ritningarstað:

Lúkasarguðspjall 16.

„29 En Abraham segir: Þeir hafa Móse og spámennina, hlýði þeir þeim. 30 Hinn svaraði: Nei, faðir Abraham, en ef einhver kæmi til þeirra frá hinum dauðu myndu þeir taka sinnaskiptum. 31 En Abraham sagði við hann: Ef þeir hlýða ekki Móse og spámönnunum láta þeir ekki heldur sannfærast þótt einhver rísi upp frá dauðum.“ Abraham spyr þennan mann úr dánarheimum hvort þeir hlýði Móse og spámönnunum. Hann svarar spurningu Abrahams með neii, að þeir geri það ekki, sem og er kjarni málsins.

Við höfum kennsluna, höfum allan aðgang að predikuninni, orði Guðs, kirkjunni og söfnuðinum en hlustum samt ekki og höldum okkur áfram við steðja syndarinnar og gerum hvað sem okkur lystir. Við drepum mann og annan og réttlætum verknaðinn eða förum og berjum mann til að kenna manninum, einstaklingnum, almennilega mannasiði þó að mannasiðir, með stórum staf, banni alla slíka hegðun fólks og hvarfli ekki að okkur að nota þá en við samt notum þá vegna þess að réttlæta sjálf flestar okkar gerðir. Við föttuðum aldrei þennan ritningarstað:

Matteusarguðspjall 5.

„38 Þér hafið heyrt að sagt var: Auga fyrir auga og tönn fyrir tönn. 39 En ég segi yður: Rísið ekki gegn þeim sem gerir yður mein. Nei, slái einhver þig á hægri kinn þá bjóð honum einnig hina.“ Þetta er birtingarmynd réttlætis lifandi upprisins Krists. Þennan boðskap skilur hann eftir handa sínu fólki að fylgja og fara eftir alla sína lífdaga. Fólkið, einn og hver einstaklingur, heldur áfram með sitt eigið líf. En hvaða kennslu fékk það og á hvaða grunni byggir það? Eigin kennslu, eigin aðferðum eða guðlegri kennslu? Fólk fer með það af stað sem það sjálft hefur lært. Leggjum því góðan grunn. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

31. júlí 2026.

Kristur einn fyrirgefur.

Það að trúa orðum Jesú er allt málið. Trúin er verk og er um leið fullgilt verk í augum lifandi Guðs. Hann réttlætir af trúnni. Verkin eru annað. Hafi menn trú í sínu hjarta er trúin um leið þetta gilda verk fólksins hjá Drottni. Með þessum hætti talar og orðið og gerir reyndar afskaplega skýrt. Við getum því þakkað orðinu það hversu rosalega nákvæmt orðið er og hefur allt hjá sér klippt og skorið. Drottinn vakir sjálfur yfir sínu orði og sér sjálfur um að skilaboðin haldist vakandi þar sem kynslóðirnar þurfa á útskýringu að halda.

Mín skoðun og/eða mitt álit á þessu og hinu mun aldrei breyta innihaldi orðsins og gerir jafnvel þó ég myndi leggja mig allan fram við verkið að þá heldur orðið áfram velli og mun ég þurfa að beygja mig fyrir orðinu og víkja mínu eigin til hliðar. Hroki manna er hræðilegur.

Að fara ekki leið hrokans er vegna þess að maður, einstaklingur, vill einkum fara varlega til að tryggja sig betur og til að fá gert verkin í Guði og eins og hann bíður hverju sinni. Hroki, þú þekkir nú nokkra þeirra, mun alltaf koma gegn vilja Guðs að losum okkur við hrokann og verum snögg að. Og vonin til að gera verk eins og Guð leggur upp með hefur aukist alveg helling og hækkað staðalinn sem við miðum við töluvert. Í slíku verklagi hlýtur að vera nokkur akkur og um leið Guði velþóknanleg aðferðafræði. Varúð! Gætilega!- eru því orð sem Kristur vill að við merkjum okkur svolítið með í dag. Verkið mitt í dag er að vera með mín mál í þessum farvegi en ekki í mínum eigin farvegi, sem er sinn lærdómur að vera undir og skilja um leið sjálfur hvernig í öllum þessum málum liggur.

Það vill stundum gleymast að við eitt og sérhvert erum verði keypt og að einstaklingur, Jesús, gaf líf sitt sjálfur sem þetta gjald sem greiða þurfi. Líf Jesúsar var einstakt og algerlega vammlaust líf allan jarðvistartíma sinn. Ef verk og fórn Krists hefði ekki gerst í hinu sýnilega hefði það aldrei heldur getað gerst sem kirkjan til að mynda er boðberi fyrir í dag. Það er alveg útilokað mál. Gott að hafa í huga og getur einnig slegið andstyggðina Hroki í gólfið sem að dæmi sé tekið er í að draga menn í dilka og meta af eigin sjálfstæði rétt og rangt, hver sé hvurs, í Guði, og þar fram eftir götunum. En hver ert þú maður sem slíkt gerir sem nýtur sjálfur miskunnar og náðar lifandi Guðs sem fyrirgefur fólk og gerir öndvert við þig sem dæmir annað fólk. Aðgæsla, minn kæri, er gott stikkorð dagsins. Og eins og áður hefur verið er það trúin ein sem bjargar. Við sjáum hversu rosalega málið er einfalt.

Skoðum orðið:

Rómverjabréfið 4.

„Sælir eru þeir sem afbrotin eru fyrirgefin, syndir þeirra huldar. 8 Sæll er sá maður sem Drottinn tilreiknar ekki synd.“ Hólpnir fyrir náð. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

30. júlí 2026.

Dagur vonar, bjartsýni og gleði.

Góður dagur. Dagurinn er fullur vonar. Og hver gefur okkur vonina? Hver nema Jesús Kristur sem lifir í hjörtum allra sinna manna og kvenna. Enginn bilbugur er á Kristi. Hann elskar sem fyrr að gera góðverk í hjarta einstaklings á þessum degi. Hann gerði góðverk í gær. En það var í gær. Nýr dagur er núna runninn upp og sem fyrr ræð ég einn öllu um það hvernig dagurinn verður. Verður hann fullur mæðu, fullur sorgar, fullur ótta og vanlíðan eða verður hann spriklandi fjörugur og fallegur? Þessu öllu ræð ég sjálfur.

Og hvað hyggst ég gera með honum? Góðverk sem gefur manninum færi á að sjá margt gott kringum sig. Og hvað gerist þá? Jú, vonin um gott kviknar á nýjan leik. Slökkvum ekki vonina eins og svo margra er siður að gera.

Sannleikurinn er að ekkert í kringum okkur segir okkur að vonin sé á vonarvöl né að vonin í eitt skipti fyrir öll sé flúin á braut og farin í eitt skipti fyrir öll. Þetta er hugsun sem Satan vill gefa hverju og einu okkar og tekst oft bærilega upp. Þessu hvíslar Satan í eyru fólks og að margri konunni og manninum og heldur þeim áfram á þessum stað. Þetta er myrkvaður heimurinn. Þetta er þessi fallni vonlausi heimur sem gefur ekkert nema sorg, falskar vonir um blóm í haga og velsæld sem aldrei kemur og þegar það kemur varir það vanalega stutt og er svo aftur horfið. Hvert fór það? Ekkert svar.

Allt þetta kemur sjálfkrafa með trúnni sem Drottinn gefur sínu fólki í hjartað og þar sem von trúarinnar kviknar. Frá nefnilega hjartanu kviknar ljósið og ljós sannleikans sem hrindir öllu myrkri burt af veginum. Þetta sjá ekki allir því að ekki er trúin allra, eins og orð Guðs segja. Vonleysis gætir því í vonina er ekki haldið nema endrum og sinnum. Og við, æ, nennum þessu ekki lengur. Erum með orðum hætt að vænta nokkurrar vonar, sem eru slæm býtti sem setja manneskjuna á einn versta staðinn sem finnanlegur er í lífinu.

Myrkvað hart hjarta á sér ekki mikla von og eru mörg myrkvuð hjörtu í kringum okkur. Þetta vekur upp þessa klassísku spurningu um hver skilji mannshjartað? Að eðlisfari er maðurinn veiklunduð vera sem oft hrekkst fram og til baka og stundum í hreinni örvæntingu og án þess að vita almennilega ástæðuna. Manneskja með sjálfa sig á slíkum stað sjá allir að er án nokkurrar vonar. Satan er slóttugur og einkar illgjarn. Sumir vita þetta en bara sumir:

Lúkasarguðspjall 11.

„17 En Jesús vissi hugrenningar þeirra og sagði: „Hvert það ríki, sem er sjálfu sér sundurþykkt, leggst í auðn, og hús fellur á hús. 18 Sé nú Satan sjálfum sér sundurþykkur, hvernig fær ríki hans þá staðist – fyrst þér segið að ég reki illu andana út með fulltingi Beelsebúls?“ Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

28. júlí 2026.

Jesús sigraði dauðann,

eru fallegustu orð sem sögð hafa verið á jörðinni. Þau allra merkilegustu eru orðin „Jesús er upprisinn. Jesú er eilíflega lifandi og situr við hægri hönd föðurins og mun þaðan dæma lifendur og dauða.“ Orðin segja okkur meira. Þau tala um að manneskja haldi áfram að vera til þótt hún deyi. En hver trúir þessu? Trúin ein á Jesús trúir orðum hans. Ekki vantrúin. Öll vantrú er mötuð af annars konar kennslu en kennslu upprisins Drottins drottna: „Maðurinn er mikill og merkilegur,“ kennir vantrúin. Vantrú bendir aldrei á Guð. Eru barnaskólakennslubækurnar mikið þar? Held ekki og einnig að það hafi aldrei verið þó að eitt kennsluefnanna hafi fyrir margt löngu verið Biblíusögur og kennd ein kennslustund í viku. Voru það Rauðsokkurnar sem tókst að ýta þeim út? Muni einhver lengur eftir Rauðsokkahreyfingunni?

Á bak við alla vantrú er sjálfur erkióvinur sköpunarverksins sem um leið er erkióvinur Jesú Krists. Satani er bannað að segja sannleika eins og þessi ritningarvers sanna:

Markúsarguðspjall 1.

„34 Jesús læknaði marga er þjáðust af ýmsum sjúkdómum og rak út marga illa anda en illu öndunum bannaði hann að tala því að þeir vissu hver hann var.“ Trúnni einni er boðið að boða Krist og allri vantrú meinaður aðgangur og ástæðan fyrir að maður byggir endalaust úr pappaspjöldum sem hingað til hafa ekki þótt merkilegt byggingarefni en geta, með réttri aðferð og litasamsetningu, litið ágætlega út. Samt er það svo að allt sem maðurinn byggir er fyrir fram dæmt til að eyðast öndvert við verk Drottins sem standast allt áhlaup á sig.

Maðurinn í trú sinni á Jesú er hold en hefur trúna sjálfum sér til verndar. Trú manna er gerð úr guðlegu alvöru efni sem festir sig við hjarta einstaklings og flytur hann að jarðvist lokinni rakleitt upp til Föðurins á himnum. Trúin er ekki gerð úr eldfimum efnum, pappa né neinu svoleiðis drasli heldur er trú á Guð eitthvað sem getur, ef maður vill, fylgt manneskju það sem hún á eftir ólifað. Samt getur allt gerst og allt á einhverjum stað hrunið en bara missir maður vitglóruna. Varðveitt trú á Krist er klettur sem hvergi haggast. Göfugt hjarta er þetta. Er slíkt enda gert úr varanlegum efnum og engum pappa. Eldur sem kviknar og fer stjórnlaust um að hver vill þá búa í pappahúsi? Ekki þá hafa líf okkar afgirt einhverjum pappa. En hversu margt fólk leitar ekki skjóls í fölsku öryggi? Og hér er verið að tala um andlegan skilning.

Að sjálfsögðu verður enginn hólpinn bara af því að hafa fæðst í heiminn því að ganga sérhvers manns er fram undan hjá einni og hverri manneskju og mun henni mæta alls konar og hún mun á einum stað heyra um frelsisverkið á krossinum sem mun eftirleiðis hreyfa við einstaklingnum. Alltaf einhverjir af þeim ígrunda málið betur og njóta að endingu miskunnar Drottins sem drífur allt sitt fólk inn í kirkjuna sem endanlega staðsetningu fólksins. Í kirkjunni hafa sumir verið áratugum saman en samt hafa einhverjir hrökklast þaðan burt og/eða mætt slæglega. „Hver skilur mannshjartað?“ Að fara eða vera er að vali manns. Sérhver einstaklingur velur svo lengi sem hann er hér. Val mitt fær stöðvað Drottinn. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

26. júlí 2026.

Drottinn vísar á betri leið.

Drottinn er í dag. Rétt er það að hann var og í gær en er líka í dag. Gott er að minna sig á staðreynd máls og um leið á þarfa lexíu. Svona eru málin vaxin og á upprifjunar á góðu þörf. Biblían sjálf er hér helsta staðfestingin því sumir gera að vana sínum að lesa eitthvað í henni dags daglega. Bæði til að viðhalda eigin trú á Jesú og eflast og styrkjast eilítið í henni fyrir sína parta. Allt er til staðar fyrir upprifjunina til að gleyma ekki þessu góða sem í boði er. Dagarnir sjálfir bjóða ekki alltaf upp á þetta og vilja þeir og frekar minna okkur á annað sem telst ekki vera alveg eins gott og eitthvað sem dagurinn helst vildi hamra vel og duglega á og gerir. Það er að segja, ef við leyfum honum það. Allt þetta er sem sagt í boði og við lærum til að mynda að vinsa því meira frá okkur sem telst ekki vera okkur neitt sérlega gott og bara truflar. Drottinn er þessi duglegi besti kennari sem völ er á sem og þreytist ekki á að kenna okkur betri lexíuna. Og vitið þið af hverju? Drottinn er góður við fólk. Það er helsta ástæðan. Hann er þetta þó að við séum ekki ávallt hið sama en getum gert það sem betra væri hvar sem við erum stödd. Þetta er valkostur. Og veldu nú. Við erum ekki Guð og þurfum á lifandi Guði að halda. Hér er nokkur munur á.

Skoðum orðið um hvernig það hressir okkur mennina og um leið anda mannsins þegar öll sund virðast vera honum lokuð mannlega skoðað en það er samt til leið fram hjá þessu sem Drottinn gefur og líka hefur og enginn nema hann. Drottinn ræður öllu alls staðar.

Postulasagan 27.

33 Undir dögun hvatti Páll alla til að neyta matar og sagði: „Þið hafið nú þraukað hálfan mánuð fastandi og matarlausir. 34 Það er nú mitt ráð að þið matist. Þess þurfið þið ef þið ætlið að bjargast. En enginn ykkar mun einu hári týna af höfði sér.“ 35 Að svo mæltu tók hann brauð, gerði Guði þakkir í allra augsýn, braut það og tók að eta. 36 Urðu nú allir hressari og fóru líka að matast. 37 Alls vorum við á skipinu tvö hundruð sjötíu og sex manns. 38 Þá er þeir höfðu etið sig metta léttu þeir á skipinu með því að kasta kornfarminum í sjóinn.”

Ástandið um borð í skipinu er sem sjá má alveg skelfilegt og ráðaleysi manna algert. Við sjáum vel akkinn í því að vera með á meðal hópsins Guðsmann á borð við Pál sem raunverulega tekur yfir stjórn og gefur áhöfninni guðleg ráð við raunverulega vonlausar kringumstæður. Menn taka við vegna þess að átta sig á að ráð Páls í þessum aðstæðum skipverja sem uppi eru eru hin gagnlegustu. Munum að um borð eru nokkur hundruð manneskjur sem allt stefnir í að allir skipverjarnir muni farast. En Guð var með aðra áætlun vegna þessa eina manns, Guðsmanns, sem um borð var og er hans maður sem enn hefur ekki lokið störfum sínu sem erindreki lifandi Guðs á jörðinni og skyldi fyrst fá að klára allt sitt þar. Sem Páll og gerði, trúi ég. Páll og verk Páls er mynd af manni sem Guð notar og fær verkefni í hendur sem skila sér til kynslóðanna sem ómæld þekking og blessun. Svona er Guð. Hann gerir verk sem verða fólki ómæld blessun og mörgum hrein hressing í erfiðustu kringumstæðum. Sumt bara kemur þó að í tilviki Páls hefði vel mátt afstýra sumu, horfi menn bara til árstímans sem runninn er upp. Munum! Í sögunni er talað um þekktan Landnyrðing sem menn vissu að kæmi og er upphaf hrakningasögu skipsins sem Páll er um borð í og er þar fangi á leið til keisarans. Á þeim dögum sigldu menn seglskipum ekki vélknúnum skrúfuskipum. Hlustum eftir rödd Guðs. Sagan hér er um að slíkt borgar sig en litlir strákar hlusta sem vitað er svo sjaldan. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

25. júlí 2026.

Jesús lifir. Amen.

Sé grannt gáð má sjá að tækifærin til vitnisburðar um trú okkar á Krist eru fleiri en við oft áttum okkur á. Þau geta raunverulega leynst á hverju strái og okkar kannski að lesa rétt út úr eigin kringumstæðum og aðstæðum, sem alltaf eru einhverjar á þeim stöðum sem við hverju sinni erum á.

Nýja testamentið er fullt af svona frásögnum fólks þar sem það greip tækifærið og sagði sinn vitnisburð sem lyftir upp nafninu Jesús og var fólkið í raun og veru trúboðar hvar sem það kom við og nýtti sitt tækifæri þegar það gafst, án þess að hirða um sína eigin stöðu sem var kannski einkennileg og ekki alveg sú sem menn báðu um en þeir lesa rétt úr og gefa sinn eigin vitnisburð um Jesús, trú sína á Jesú og hvað Jesús hafi gert fyrir það í lífinu. Fólkið var í hjarta sínu þessir trúboðar upprisins Jesúsar. Fyrirmyndir okkar sem trúum í dag höfum við að mestu leyti í Nýja testamentinu sem er kennslubók trúaðra á öllum tímum mannkynssögunnar. Og Drottinn er enn hinn sami og gerði allt fullkomið á jörðinni áður en hann yfirgaf stað sinn með orðunum „Það er fullkomnað“ Jóhannesarguðspjall 19 kafli.

Hér talar Kristur til allra komandi kynslóða og ekkert minna en það og er engu við boðskap þennan að bæta og má heldur ekkert draga úr honum. Fullkomið verk stendur enda eitt og sér og geta menn sem vilja nýtt sér hann trú sinni til daglegrar eflingar og styrkingar. Eins og áður þá er allt hjá Kristi klæðskerasaumað fyrir breyska manneskjuna að meðtaka daglega og læra af frelsara heimsins og halda í trú sína sem við þetta styrkist og eflist og verður æ stærri vöxtum í hjarta einstaklings. En það er trúnni á Krist ætlað að gera og trúarganga einstaklings framundan mun nota og Kristur leiða alla daga mannsins. Hann lifir í dag og trúin starfar í manneskju fyrir heilagan anda sem gjöf Drottins til mannanna barna.

Skoðum orðið:

Postulasagan 26.

“2 „Lánsamur þykist ég, Agrippa konungur, að eiga í dag í þinni áheyrn að verja mig gegn öllu því sem Gyðingar saka mig um, 3 því heldur sem þú þekkir alla siði Gyðinga og ágreiningsmál. Því bið ég þig að hlýða þolinmóður á mig. 4 Allir Gyðingar þekkja líf mitt frá upphafi, hvernig ég hef lifað með þjóð minni, fyrst í æsku og síðan í Jerúsalem. 5 Það vita þeir um mig, vilji þeir unna mér sannmælis, að ég var farísei frá fyrstu tíð, fylgdi strangasta flokki trúarbragða okkar. 6 Og hér stend ég nú lögsóttur af því að ég trúi því sem Guð hét forfeðrum vorum 7 og vorar tólf kynkvíslir vona að öðlast með því að dýrka Guð án afláts nótt sem dag. Fyrir þessa von er ég nú ákærður, konungur, og það af Gyðingum. 8 Hvers vegna teljið þið það ótrúlegt að Guð veki upp dauða?” Páll notar sínar erfiðu kringumstæður til vitnisburðar og er enginn bilbugur á Páli hvað Jesús varðar. Öll mál mannsins ættu því að snúast um Jesús og verk Jesúsar og minna um eigið basl. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

24. júlí 2026.

Styrkur í Guði.

Orð Guðs eru áfram styrkur hins trúaða og vörn hans og verja í öldugangi lífsins. Það er áfram aflið sem heldur sínu fólki réttu megin línunnar og upp að hlið upprisnum Drottni drottna. Og Kristur verður fólki áfram það sem hann til þessa hefur verið því og alveg sama hvað kunni að gerast og eða koma fyrir er Kristur hinn sami. Og þetta er staðreynd sem enginn fær í neinu breytt.

Trúargangan sjálf er daglegur viðburður og er jafn mikilvæg núna og hún hefur til þessa verið fólki sem veit um hvað er verið að tala og gengur sjálft þennan veg á hverjum degi og gert jafnvel áratugum saman og sumir í raun og veru mestallt sitt líf. Tækifærin til að boða Krist eru daglega á vegi okkar og menn eru misjafnlega viljugir að nota þessi tækifæri sem þeim býðst til að boða trúnna. Allt af ákvörðun sem hver einstaklingur tekur er kemur að þessum málum og öllum öðrum málum sem reka fjöru manneskju. Hver dagur er fullur af nýjum ákvörðunum sem einstaklingur stendur frammi fyrir og velur og hafnar hverja hann nýtir og notar, og eða hafnar. Dagurinn er endalaust val manneskja, einstaklinga, um stefnu, strauma, tilgang og áherslur. Allir hafa og fá sitt eigið valfrelsi í lífinu og er málið að nota og nýta sitt valfrelsi ávallt í þágu lifandi Guðs og stunda boðun og gera hana eins og Drottinn leggur upp í hendur hvers og eins einstaklings. Við sem trúum þjónum, tignum og tilbiðjum Guð einstaklingsins, og verður svo áfram. Hvernig sem allt fer og er í andartakinu þá er lífið sín reynsla og stundum einnig ný reynsla upp á hvern dag. Oft og tíðum eru málin með þeim hætti vaxin.

Skoðum orðið:

Nahúm 1.

„3 Drottinn er seinn til reiði og máttugur, hann lætur engum óhegnt.

Í fellibyljum og stormi er för hans og skýin eru rykið undan fótum hans. 4 Hann hastar á hafið, þurrkar það upp og lætur árnar þverra.

Basan og Karmel fölna og blómi Líbanonsfjalls visnar. 5 Fjöllin skjálfa fyrir honum og hálsarnir gliðna.

Jörðin skelfur fyrir honum, veröldin og allt sem í henni er. 6 Hver fær staðist bræði hans og hver þolað heiftarbál hans? Reiði hans hellist yfir sem eldur og björgin klofna fyrir honum.

7 Drottinn er góður, athvarf á degi neyðarinnar, hann annast þá sem leita hælis hjá honum, 8 jafnvel þegar vatnsflóðið æðir fram. Óvinum sínum gereyðir hann og hrekur þá út í myrkrið.

Við þurfum á slíkum Guði að halda sem ryður braut og bætir líf síns fólks. Skilyrðið hér er hlýðni við vilja hans. Hún kemur af trúnni. Hlýðni við Drottinn geta allir menn valið. Guð bregst engum sem þjónar sér. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

23. júlí 2026. 

Konráð Rúnar Friðfinnsson dregur fram penna sinn.

Ekkert smá hvað tíminn líður. Samt finnst manni árið 2003 hafa verið í gær og ég austur á Efri Brú þar sem meðferðarheimilið Byrgið var þá til húsa og enn með sína ágætu meðferðarstarfsemi fyrir fólk sem missti tökin og hafði látið fallast fram fyrir og beðið af fullan ósigur fyrir hvort sem er ólöglegum fíkniefnum, LSD, hassi eða áfenginu. Munurinn á þessum efnum er sá einn að annað er í vökvakenndu formi, löglega efnið, en hitt fíkniefnið, það ólöglega, með samt nákvæmlega sömu skaðlegu áhrifunum á fólk og hitt efnið sem virkar bara fljótar og tekur manneskjuna á ekki svo löngum tíma alveg yfir til sín en það tekur áfengið nokkur ár að gera sama.

Sumir reyndar, og til frásagnir og staðhæfingar um þetta, að menn verði háðir áfenginu strax eftir sitt fyrsta fyllerí. Þetta er til í dæminu og til vitnisburðir nákvæmlega um þetta atriði og fleiri einn og tveir.

Hvað vill þessi sannleikur segja ungu fólki og ekki bara í dag heldur á öllum tímum? Hvað nema sama vitnisburð og gengið hefur frá líklega tíma Bláa bandsins á Íslandi sem stofnað var í lok nítjándu aldar og er upprunnið í vestur í Bandaríkjunum.

Munum! Unga fólkið okkar er sem fyrr aðaláhættuhópurinn þarna og er hvað ginnkeyptast fyrir þessu og er hvað fúsast til að kynna sér sjálft banvænt sullið. Aldrei skal talað með nokkurri virðingu hvorki um áfengið né nokkurt annað fíkniefni. Báðir flokkarnir hafa verið og eru enn jafn skaðlegir fólki og til er grúi vitnisburða um þau mál öll sömul á meðal okkar. Vitnisburðurinn um gagnsemi meðferðarúrræðanna liggur út um allt og komst á verulegt flug með stofnun Bláa bandsins, sem var kristileg bindindishreyfing, en er ekki kirkjuleg stofnun og er löngu á undan stofnun Vogs. Bláa bandið framkvæmdi alvöru meðferð sem var skipulega gerð og markvisst unnin. Skoðum gamlar auglýsingar frá Bláa bandinu sem oft einkenndust af því hversu stuttar þær voru. Bláa bandið kunni á þeim lagið.

Dæmigerð Bláa bandsauglýsing síðan 1880–1890:

„Bindindisfundur verður haldinn á sunnudag kl. 5. Allir hvattir til að ganga í Bláa bandið.“

Hvernig var tónninn þar innandyra?

Mjög kristilegur, siðferðislegur og uppbyggilegur.

Algeng orð voru: „bindindi, siðsemi, hjálp, freisting.“ Litið var þar á „áfengi sem böl“. Þið unga fólk. Látið vímuna eiga sig og verið edrú. Lífsbaslið sjálft verður ykkur alveg nóg. Áfengi og fíkniefni eru ekki þess virði að fórna heilsu og orðspori sínu fyrir. Já. Orðspori. Áfengi og önnur fíkniefni eru jafn mikið eitur og verið hefur.  Líkami manna er ekki gerður til að þola neitt slíkt eitur. Lítið nú um stundir er talað um þessi mál þó að vandinn sé svipaður og áður hefur verið. Að halda einhverju öðru fram í þessu máli er beinlínis röng nálgun. 

Maður þarf á Jesú að halda. Hann heldur utan um sannleikann. Ekkert kemur í Jesú stað í lífi fólks. Í Jesú heilaga nafni. Amen.

23. júlí 2026.

Viska. Hver leitar hennar?

Dagurinn í dag býður upp á margs konar möguleika. Hann er dagurinn sem hver og einn okkar þarf að takast á við og byrja á að ganga til móts við. Aðgerðarleysi er aldrei svarið við því að vilja sjá hvað í boði sé, heldur aðgerðirnar og verkin sem þarf að fara í. Allt krefur okkur um vinnuframlag sem letin reynir ávallt að hindra í að drífa sig af stað og hefja verk. Allt er verk. Eða ógert verk sem letin fékk okkur til að gera ekki. Letin er óvinur hvers manns og þurfa allir á einhverju stigi máls að glíma við eigin leti. Glímuefni einstaklings er margs konar og oft á sviði eigin leti.
Skoðum orðið:
Orðskviðirnir 26. kafli.
„12 Sjáir þú mann sem telur sig vitran, þá á heimskinginn meiri von en hann. 13 Letinginn segir: „Óargadýr er úti fyrir, ljón á torgunum.“ 14 Hurðin snýst á hjörunum og letinginn í hvílu sinni. 15 Latur maður dýfir hendinni ofan í skálina en honum er um megn að bera hana upp að munninum. 16 Latur maður þykist vitrari en sjö sem veita viturleg ráð.” Verum ekki latt fólk og munum og vitum að við ráðum sjálf hvor hefur vinninginn, dugnaður okkar eða leti. Bæði í boði.
Gott ráð til að vinna bug á leti er að lofa Drottinn. Að lofa Drottinn og trúa á Jesú segir Kristur sjálfur að sé verk. Að trúa á mann er aldrei vitleg hugsun né hyggilegt ráð. Nema menn sækist eftir og eltist við að verða fyrir vonbrigðum. Hve margt fólk varð ekki fyrir vonbrigðum með að hafa lagt traust sitt á breyskan mann sem við öll erum og bregðumst með margs konar hætti? Að leggja allt sitt á breyska manneskju getur ekki verið rétt leið manns. Annað er að styðja mann með aðgerðum og dáð til göfugra og góðra aðgerða.

Tel fátítt orðið að menn leiti ráða annarra. Sé um eitthvað svoleiðis að ræða, einnig tvíbent, gæti svo sem komið eitthvað gott út úr þessu en samt er engin trygging fyrir neinu slíku skoðuð í því ljósi að sumt glóir á sem gull en reyndist upp staðið vera annað. Þekkingin ráðleggur ekki fólki í hverju máli og kynna sér ekki allir fyrst mál til grunna áður en ráð er gefið. Sumir gefa ráð án neinnar þekkingar.
Maðurinn er ekki alltaf sérlega hygginn. Gæti einnig heitið: „Bjartsýni byggð á sandi.“
Klettur aldanna er Jesús. Hann gulltryggir öll verk manneskju. Að leita Krists kemur einvörðungu af trú í hjarta. Viskan er þar og hefur sína eigin heilögu rödd. Og sumt fólk heyrir orð viskunnar. Heimskinginn leitar hennar ekki, af heimsku sinni og heldur sig áfram við leið heimskunnar. Viskan stendur öllu fólki til boða og er þetta það stórkostlega í að vera manneskja. Enginn þarf sem sjá má að klúðra málum. Jesús lifir. Hann lifir! Amen.

22. júlí 2026.

Trúarganga vor.

Að trúa á Jesús er ekki um leið það sama og að friður ríki umhverfis menn. Í kring getur verið mesta ólga og er ekkert verið neitt að tala um ytri frið þegar talið berst að friði Krists. Sá friður er alltaf í hjarta einstaklings og sama hvernig fer og gengur allt í kringum einstakling sem á til trú í sínu hjarta heldur friðnum. Ytra áreiti verður fyrir viðkomandi aukaatriði hjá því að eiga til frið Krists, sem alltaf heldur velli.

Akkúrat þarna virkar vörn Krists hvað best. Að eiga til þennan frið merkir það sama og að vera varinn báðum megin, fyrir ofan og neðan gegn öllu þessu ytra áreiti og að það nær ekki til hins trúaða sem trúir á Krist og hefur tekið að sér hlutverkið að verja sitt fólk, ekki heimsins fólk. Það er þarna sem lína er dregin í sandinn sem allir þurfa að átta sig á að liggur þarna.

Við gerum ekki lítið úr þessari mikilvægu vörn Drottins því fátt er meira þreytandi en að vera stöðugt innan um tal manna og kvenna sem enginn fótur er fyrir eins og stundum vill verða hjá okkur mönnunum sem stundum erum svolítið uppteknir við Gróusöguna þó að við vitum að sú saga hafi alltaf sama upphaf. Þetta: „Veistu hvað ég heyrði.“ Gegn öllum Gróusögum vill trúin á Krist vernda okkur og koma okkur sem fyrst af slíkum stað. Kristur er góður og veit hvað þarf til að sitt fólk fylgi sér og geri vilja sinn og veit jafnframt að fyrsta skilyrðið þar er að menn hafi aðgang að stöðunum Logn, Kyrrð, Friður. Vantrúin hefur ekki þennan stað að leita til og veit heldur ekki hvar hann er að finna, öndvert við trúna sem veit en fer ekki alltaf til. Það er heimska. Að trúa og lofa Jesús Krist eru og verða áfram forréttindi einstaklings.

Við sjáum að öll vantrú tjaldar á röngum stað í sínum veruleika. Sumir sem tilheyrðu kirkjunni tilheyra henni ekki lengur. Hvað rak fólkið burt? Líklega vonbrigði. Með hvern þá? Krist? Kristur er kirkjan. Ómögulegt er að segja hvað olli og stundum erfitt að átta sig á hvað bærist um í hjarta manneskju. En eitt er víst að ekki er við Krist neitt að sakast. Og af hverju vilja menn þá fara sé Kristur okei? Kristur er kirkjan Kristur? Í minni bók er hann það alltént. Hvað er þá málið? Hvað annað en minn eigin uppgjafarhugur sem ítrekað rífur af mér völdin? Alltaf sama birtingarmyndin skal upp á vegginn fara.

Eitt er gott að muna og að festa sér í minni að stundum, alltaf raunar, þarf að hafa fyrir því að trúa boðskapnum um Krist og að halda velli á þessum akri trúarinnar. En óttumst ekki. Kristur gengur okkur samhliða til leiðarloka. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

21. júlí 2026.

Margt tekur breytingum.

Margt á liðnum árum hefur breyst og er endalaust, eða svo gott sem, verið að skipta út einhverju gömlu til að koma þar fyrir einhverju nýju, oft nýrri tækni, sem á eftir flæðir yfir og allir, margir allavega, telja sér sjálfir trú um að akkúrat þetta verði þeir nú að eignast. Sem þeir og eignast og eitthvað af gamla dótinu er skolað út í tunnu eða lagt til hliðar til langrar geymslu og alveg hrikalegrar ryksöfnunar. Sumar nýjungar, sem sagt, teljum við okkur verða að eignast. Og líka eignumst. Eftir ekki langan tíma er þetta nýja ekki lengur neitt nýtt heldur enn eitt vanahúsgagnið sem bara er þarna hvort sem það er mikið notað, ónotað, ofnotað eða liggur þarna óhreyft. Allt þetta er í boði.

Eini spenningurinn kringum það mál var þegar verið var að velja hvað keypt skyldi og fara á eftir og kaupa varninginn og koma hlutunum fyrir heima og/eða þar sem honum fyrir fram er ætlaður staður. Og svo var allt aftur búið. Stóllinn, nú eða sófinn, er nú ekki alveg eins þægilegur og ég taldi til að byrja með og keypti ég því strangt til tekið fagurt útlit en ekki hinn fullkomna og þægilega stól eða sófa til að sitja í eins og ég í fyrstu taldi en notkunin sjálf sagði mér annað. Allavega rekur bak mitt mig aftur upp úr svo sem fallegum stólnum eftir svolitla setu þar sem ljóst er að húsgagnið stenst ekki gerðar kröfur og sannar enn og aftur að ekki er allt gull sem glóir.

Allt sem við gerum er byggt á áður fengnum niðurstöðum, pælingum og stundum mælingum gerðum með jafnvel nákvæmum hætti en reyndist samt þrátt fyrir allt hitt og sveittan skalla af hugsununum einum saman ekkert neitt sérlega vel er á reyndi? Enginn maður er fullkominn. Það raunverulega er eina svarið sem hægt er að gefa svona spurningu til baka. Vilji maður gefa til baka. Sem maður svo sem þarf ekkert.

Manneskja, sérhver einstaklingur, hver sem er, hefur frá fæðingu allan mögulegan aðgang að lifandi Guði hvenær sem er og hvenær sem á henni þarf að halda. Og það sem betra er, merkilegt einnig, að þetta Guðskerfi er algjörlega fullkomið kerfi sem ekkert hefur breyst og meira. Getur heldur ekki breyst. Guð er sjálfur fullkomleikinn.

Hér má spyrja sig: Hvernig breytir maður fullkomnu verki Guðs og hvernig öðruvísi en með því að vinna á því beint skemmdarverk? Sumt fólk telur sig fætt samkynhneigt fólk og var um tíma nokkuð fyrirferðarmikið á opinberum vettvangi í að ná fram svokölluðum rétti sínum. En hverslags rétti. Og hverslags rétt þarf samkynhneigður umfram annað fólk? Hvert og eitt okkar velur sjálft sinn eigin lífsmáta en ekkert um það hvort einstaklingur fæðist strákur eða stelpa. Er þetta einnig röng nálgun á málinu af minni hálfu? Allir vita að svo er ekki og að samkynhneigð er val einstaklings. Ekki skola öllum hlutum til. Og annað: Mönnum verður ekkert til lengdar hlíft við sannleikanum og skulu því vita að samkynhneigð er valinn lífsmáti en ekki óumbreytanleg staða. Guð gerir ekki slík reginmistök og er það bara móðgun við hann að halda slíku fram. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

Aukapistill 18. júlí 2026.

Hjá sumu fólki er kirkjan, söfnuðurinn, „einkaklúbburinn þeirra“. Allir eru sagðir velkomnir en eru það ekki nema sumpart. En vissulega þarf að standa vörð um svona starfsemi. Varðstöðuna stöndum við í Guði og í trú okkar og hvert og eitt. Við það kemst á annars konar mynd og hin rétta mynd:
„29 Ég veit að skæðir vargar munu koma inn á ykkur þegar ég er farinn og eigi þyrma hjörðinni.“ Postulasagan 20. Mögnuð orð.
Þetta sem hér er nefnt eru einkaklúbbsmennirnir sem vilja hafa söfnuðinn út af fyrir sig til að fá að vera í stanslausu fjöri þar innandyra. Allir „leiðinlegir“ eru því fjarlægðir. Sterkasta vopnið þar er: Ókurteis framkoma.
Slíkur söfnuður, taki hann ekki breytingum, mun sjálfur verða fjarlægður. Drottinn lætur ekki að sér hæða.

Gleymdu Guði og þú verður fjarlægður úr hópnum. Af þá Drottni. Hann ver og verndar sitt fólk, að við vöndum okkur hvern dag.

18. júlí 2026.

Ekki einnar dags ganga.

Að ganga með Kristi er ekki verk hugsað til neinnar einnar nætur heldur heldur þessi ganga áfram svo lengi sem menn lifa. Hún hófst á því andartaki þar sem einstaklingur mætti Jesúsi og líkur við mannsins síðasta andardrátt. Nýtt varð til sem knúði þig áfram til göngunnar og þetta nýja sem þá byrjaði líkur við síðasta andardráttinn og við tekur allt það sem trúin boðaði. Eilíft líf á himnum. Sem sagt: Dagurinn er núna til boðunar og meiri verka í Jesú nafni. Erum við til? Trúi því já. Engum verður hlíft við þessari staðreynd og hver dagur því mikilvægur til boðunar og göngunnar eins og verið hefur og við lesum um hjá mönnum frumkirkjunnar sem Guð gaf skilning á hvað væri hafið og hvernig verk hans skyldu unnin.

Allt er þetta enn í gangi í dag og spurningar sams konar inn á milli um það hvers vegna ég sé að þessu rétt eins og á hverri annarri leið sem fólk velur að fara en heldur samt áfram að gera vegna þess í raun og veru að það kann ekkert annað. Svona er lífið og öll þurfum við á þrautseigju og hressingu af alls konar toga að halda til að stíga skrefin áfram. Dagleg hressing og hughreysting býr innra með okkur og í hjartanu, þar sem trúin á Krist hreiðrar um sig og lifir og bærist með okkur. Trúin á Krist er eins og áður segir hin eina sanna hressing anda okkar. Og eftir að hafa fengið og þegið enn eina hressinguna verðum við tilbúin í áframhaldandi vinnu á merkilegum akri Guðs. Og svona, og bara svona, hefur líf okkar verið hvern dag fyrir sig og teygir þetta sig til andartaksins sem við erum í akkúrat núna. Dýrð sé þér Drottinn. Þú lifir í dag.

Trúin í dag hefur afl til og um leið alla burði til að ýta okkur enn eina ferðina út í verkin sem Kristur ætlar okkur að vinna í dag. Og þar er aldrei um nokkra endurtekningu að ræða því hvert verk fyrir sig er spánýtt verk sem aldrei áður hefur verið gert. Þessi pistill flokkast því undir það nýja sem dagurinn vill færa til fólks. Að vísu lesa ekki allir jarðarbúar þetta efni og kannski bara fátt af fólki. En hvort sem lesendur eru margir eða fáir skilar efnið sér til eins og sérhvers lesanda. Það er slík hugsun sem Kristur vill gefa sem og einnig og útskýrir hví við erum svo mörg við þetta og hver að gera sitt verk eins og Drottinn bíður og Drottinn veit.

Skoðum orðið:

Postulasagan 20.

18 Þegar þeir komu til hans sagði hann við þá: „Þið vitið hvernig ég hef hagað mér hjá ykkur allt frá þeim degi er ég kom fyrst til Asíu. 19 Ég þjónaði Drottni í allri auðmýkt með tárum og í raunum sem að mér hafa steðjað af launráðum Gyðinga. 20 Þið vitið að ég dró ekkert undan sem ykkur mátti að gagni verða heldur boðaði ykkur það og kenndi opinberlega og í heimahúsum. 21”

Engin launung er hjá Páli né nokkurt laumuspil í gangi þar á bæ og er allt hjá honum unnið fyrir allra augum. Þetta eru sem sjá má hin bestu skilaboð til okkar sem erum við þetta í dag og er leyndardómurinn á bak við það að þjóna lifandi upprisum Jesú. Orð Páls postula hressa okkur og stappa í okkur stálinu og við lofum Drottinn hvern dag og erum áhugasöm um allt orð lifandi Guðs. Hallelujah. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

17. júlí 2026.

Hvað er æðra okkur sjálfum.

Eitthvað í eðli manna segir þeim að verja sitt, standa með sínu og hlúa að því sem þeim er kært. Að ekki sé talað um það sem þeir trúa og treysta á. Og hann, þessi átrúnaður fólks, átt er við hann, getur verið allt á milli himins og jarðar, eins og stundum er sagt. En hvað af þessum svokallaða átrúnaði manna og kvenna standist frekari skoðun er svolítið annar handleggur og dálítið annað mál. Flest af honum hrynur og gerir jafnvel alveg til grunna sé lagt út í þá vinnu að skoða hvað þetta raunverulega sé sem sumir svo mjög halla sér upp að og gera jafnvel að sínum átrúnaðargoðum, sem er stórt upp í sig tekið en maðurinn, flest fólk, gerir það samt án þess að roðna né hika vegna þess að þurfa, telja sig þurfa, munum þetta, að eiga eitthvað stærra eigin sjálfi.

Maðurinn sjálfur, einstaklingur, er nóg sé hann kominn með Jesús inn í sitt hjarta. Sé ekki svo heldur leitin að átrúnaðinum áfram af þeirri einu ástæðu að einstaklingur upplifir sig ekki sjálfan fráleitt nóg og telur sig þurfa eitthvað örlítið meira sjálfum sér. Það sem upp á vantar þarna hefur sjálfstætt nafn og eitt nafn. Nafnið Jesús. Einfalt, skýrt sem fáir, enginn reyndar, nema fyrst þekkja til málsins, taka undir og munu því áfram horfa og fjalla um afreksfólk og mæra eins og væri það sjálfur Guð. Af hverju gerum við þetta? Ástæðan liggur skýr fyrir. Við leitum svo oft dyrum og dyngjum eigin fyrirmynda. Okkur mörgum vantar hana.

Já! Syndafallið er eyðileggingin mesta fyrir þessa veröld sem í árþúsundir hefur verið plástruð upp aftur og aftur þennan veruleika sem við köllum Jörð. Syndafallið olli því að við leituðum fyrirmynda vegna þess að sanna fyrirmynd skortir inn í líf svo margra manna og kvenna. Sanna fyrirmyndin var og hulin okkur sem gerir að verkum að við segjum, og sum okkar líka meinum: „Það er enginn Guð til“ og eru nákvæmlega orðin sem ódauðlegi maðurinn vill heyra og syndafallið sjálft ræsti og kallar fram úr fylgsni sínu í röðum mannanna. En syndin skrökvar.

Það er til Guð og hann birtist mannkyni aftur og nú í Kristi. Guð fór aldrei neitt en var hulinn af syndinni og maður sér hann ekki lengur né leitar ekki ásjár hans og þurfti hjálp til. Staðan hér komin sögunnar er alvarleg. Og til varð ný stefna á jörðinni sem heitir „Minn guð er þetta og hitt“. Afreksfólk að einhverju leyti uppfyllir skilyrði sumra. Í raun og veru er átrúnaðurinn hannaður af fólki sem tignar og tilbiður eitthvað annað afl heldur en raunveruleikann, Jesús sem sannarlega er risinn upp frá dauðum og lifir eiliflega með Guði, en svo margir hafna. Þessari háskalegu blekkingu var gefið færi á jörðinni eftir syndafallið og gagngert til að stela, slátra og eyða. Og af hverju læsum við húsunum okkar? Er það ekki til að þjófurinn komist ekki inn?

Manninum var gefinn Jesús til að eignast aftur eitthvað raunverulegt. Allt gott kemur nefnilega frá Guði sem sér um að maðurinn eignist sjálfur þetta góða og er trúin á Jesús. Við þurfum að eiga eitthvað æðra okkur sjálfum og er til til eilífðar. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

16. júlí 2026.

Fyrirmyndin mín?

Fyrirmyndir okkar í Kristi er að finna í Nýja testamentinu. Kristur lagði línurnar og gaf niður orðin sem við í dag notum okkur sjálfum til hressingar, uppörvunar og styrktar. Þetta lesum við í orðum Guðs í Nýja testamentinu. Við í dag förum sömu leið og postularnir. Við eins og þeir notumst við orð Guðs. Orð Guðs ganga sér aldrei til húðar og eru sívirk og fersk alveg eins og postular frumkirkjunnar upplifðu í sínum eigin veruleika.

Og hvernig er þetta nú hægt? Sjáðu til! Kristur er upprisinn og lifir í dag og hefur fjöldann allan af fólki í kringum sig sem hann hefur kallað til starfa og útvalið til starfa og að vera starfsmenn hans á akri sínum. Sama Krist og við lesum um í Nýja testamentinu þekkjum við sem störfum með honum hér og nú og alveg eins og strákarnir og stelpurnar í frumkirkjunni gerðu. Þau, eins og við þekkjum, tilbáðu og treystu Kristi.

Kristur er hinn sami í dag og verið hefur og er eins og einstaklingurinn sem Nýja testamentið lýsir. Og meira. Kristur staðfestir sig fyrir hverju og einu okkar alveg eins og hann gerði fyrir lærisveinum sínum er hann gekk hér um sem hver annar maður. Í upprisunni breytist Kristur í þessa dýrlegu veru sem lifir eilíflega með Guði. Orðið segir það og trú mín staðfestir það að við sem trúum munum fara sömu leið og Jesús er jarðvist okkar líkur. Og hver veit ekki að henni mun ljúka á einhverjum stað sem Guð einn veit um tímann á og enginn okkar. Og á ég hér við staðinn og stundina er síðasti andardrátturinn hefur verð tekinn. Að þessi kemur enn hefur ekki skeð og eru því verkin fram undan sem að ætlast er til af Drottni að við eitt og sérhvert sinni og vinni í Jesú nafni. Tíminn er sem sjá má núna. En því miður: „Konu hef ég eignast og get því miður ekki komið í dag. Sorrí.  Þykir það leitt.” Fyrirsláttur. Dagurinn í dag er tilvaldasta stund sem til er til að gera vilja lifandi Guðs á. Við þurfum mest á Kristi að halda á hverjum nýjum degi. Kristur mun sjálfur annast okkur prívat og persónulega. „En hvað með allar rosalega flottu ræðurnar sem eitt sinn voru fluttar í kirkjunni?“ spyrjum við sumpart vonsvikin. Og bætum máski við: „Þær heyrir maður ekki lengur.“ Kjaftæði er þetta í því ljósi eða Kristur er hinn sami um aldir alda. Hvað er þá málið? Mín eigin vantrú og eigin vonbrigði með sumt er sumpart málið. En hvenær voru vonbrigði mín hinn eini rétti sannleikur? Kristur er enn málið. Við sum lifum svo oft í því sem eitt sinn var og gleymum að einnig þá var inn á milli leiðinlegt og svo reyndar leiðinlegt stundum að sum okkar klæddust hlaupaskóm og sum okkar hlupu og ekki sést frá þeim degi í kirkju.

Postulasagan: 18.

8 Krispus samkundustjóri tók trú á Drottin og allt heimili hans og margir Korintumenn, sem heyrðu Pál tala, tóku trú og létu skírast.

9 En Drottinn sagði við Pál um nótt í sýn: „Óttast þú eigi, haltu ótrauður áfram að tala, þagna ekki. 10 Ég er með þér. Enginn skal ráðast að þér og vinna þér mein því að ég á margt fólk í þessari borg.“ 11 Hann var þar um kyrrt þrjú misseri og kenndi þeim orð Guðs.” Tökum trú og látum skírast eins og Krispus, sem Páll skírði. Jesús lifir. Hann lifir! Amen.

14. júlí 2026.

Trúin sé áfram boðuð.

Ef við lesum Postulasöguna sjáum við að lærisveinar Drottins eru töluvert mikið á ferðinni. Þeir fóru fótgangandi á milli staða þangað sem fólk var til að boða því fagnaðarerindið. Sjá má af þessu verki forveranna að fagnaðarerindið sjálft fær strax góða fótfestu vegna þess að boðun manneskjanna byggir á orði Jesú Krists og því sem hann kenndi og þeir standa á og hvika hvergi frá því sem þeir vita að er satt og rétt.

Hvort nóg sé að gert í tilfelli einstaklings er ekki mitt að dæma um og verða allir kallaðir menn að gegna stöðunni sem Kristur kallaði þá til að vinna. Þetta mikilvæga atriði vill stundum gleymast og bendandi fingur að rísa og raunverulega segja: „Þú gerir ekki nóg.“ Þetta snýst ekki um að gera nóg eða gera ekki nóg heldur að hlýða skipunum hins upprisna Jesú sem allir geta gert sem trúa og fá til verksins styrk frá heilögum anda sem tendrar og nærir eigin trú mannsins. Trúin í hjartanu er aflið sem lofsyngur Drottin. Og það nægir.

Það er Heilagur andi sem er þessi gjörgæsla fólks. Hann beinir mönnum sífellt að orðinu og inn í samfélagið þar sem eru aðrir trúaðir einstaklingar. Hann biður ekki um meira en köllun manneskjunnar sem hann veit hver er og verður glaður í sinni þegar einstaklingurinn sinnir henni. En sinnir þú þinni köllun eða ertu enn á leiðinni til hlýðninnar? Það er ekki góð staða sé málið statt þar. Guð gefi að svo sé ekki. Köllun fólks og trú eru einfaldar gerðir.

Postulasagan 17.

„3 lauk þeim upp fyrir þeim og setti þeim fyrir sjónir að Kristur átti að líða og rísa upp frá dauðum. Hann sagði: „Jesús, sem ég boða ykkur, hann er Kristur.“ 4 Nokkrir þeirra létu sannfærast og gengu til fylgis við Pál og Sílas, auk þess mikill fjöldi guðrækinna Grikkja og mikils háttar konur eigi allfáar.“ Páll gerir skylduverk sitt með því sem hann þarna gerir. En hvað með mig? Geri ég skyldu mína í Jesú nafni? Hver er staðan akkúrat núna? Hver svari fyrir sig. Skýrt og skorinort hjá Páli og vekja orðin viðbrögð í kringum hann.

Köllun er einstaklingsbundin og Kristur notar fólk. Biblían kennir þetta. Orð Guðs er aflið sem umvefur trú einstaklings á bak og brjóst. Kristinn maður er því maður orðsins og hefur sleppt eigin skoðunum á til að mynda aðferðum boðunarinnar og lifir sinn eigin tíðaranda sem er bíll, flug, reiðhjól, mótorhjól, skip, sjónvarp og bíó. Postularnir fóru sína leið mest fótgangandi, rétt er það, og gerðu það vegna þess að fátt annað var í stöðunni. Hver maður lifir sinn eigin raunveruleika. Heilagur andi, Kristur og Faðirinn, starfa saman í algerri einingu. Kristur gaf niður orð sitt og er það sama orð og lærisveinarnir notuðu til boðunar sinnar í frumkirkjunni. Hvað er ég þá að skipta mér af hvernig aðrir menn gera sitt trúarverk? Öll sem trúum lútum einum sönnum Jesúsi Kristi og erum auðvitað endalaust þakklát fyrir að fá að vera það sem Kristur kallaði okkur til að gera. Það er rétt að Internetið er í dag en var ekki á tíma postulanna. Internetið er stærsti vettvangurinn til boðunar sem völ er á og er köllun sumra þar. Styðjum alla verkamenn á akrinum. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

13. júlí 2026.

Fylgjum Jesú.

Kristur býður sínu fólki að fylgja sér. Og vegna þess að við höfum þegar þegið boð hans um eftirfylgni leitumst við við að bæta samfélagið okkar. Og hvaða fólk er okkur líkara? Fólkið sem tilbiður og tignar sama Guð og við tignum og lofum og er um leið fólkið sem á það sama og við eigum og hefur þegar í hendi. Eins og við. Það er af þessum sökum sem orðið hefur þennan mikilvæga aðskilnað sem kristnir menn viðurkenna að sé nauðsynlegur. Trúin á Krist bendir alveg skýrt á að aðrir kristnir séu aflið, ef svo má segja, sem við þurfum að halla okkur að til að losna við það sem var áður. Og það sem var áður er heimurinn og syndin sem við vorum drifin af er Jesús tók okkur að sér og gaf allt með sér og fyllti heilögum anda. Að skilja sig frá fyrra líferni er mikilvægt. Við megum ekki halda í sumt sem þar er. Sleppum öllu. Jesús gefur nýtt.

Göfugmannlegt og það allt saman sem menn viðurkenna vegna trúar sinnar á Krist og vilja fylgja og halla sér framvegis að nákvæmlega honum. Þessi aðskilnaður er nauðsynlegur til að trúin fái frið til að virka og verka eins og trúnni á Krist er ætlað að gera. Trúin getur aldrei funkerað ef við blöndum einhverju öðru við hana en Kristur sjálfur boðar og bíður. Trúin á Krist virkar ekki rétt ef hún stendur ekki og styður við orð Guðs. Við erum án afsökunar að klúðra augljósum málum. Trúin á Krist þarf að standa ein í hjarta okkar vegna þess að hún er sjálf gefin upprisnum Jesúsi. Að honum ættum við því að vilja halla okkur upp að. Kristur sjálfur er lífi okkar nóg.

Við verðum að muna að við eigum Krist að og einnig muna og skilja að Kristur á okkur og að öll erum við verði keypt. Kristur er gjaldið. Hann er einstaklingurinn sem fórnaði eigin lífi fyrir mitt líf. Á krossinum gaf hann upp anda sinn og er þar með farinn eins og annað dáið fólk. Þarna kemur Faðirinn sjálfur sér beint að málinu og opinberar jarðarbúum hvað hann geti gert og hlaut að ráðast á garðinn þarna, megi segja svo, til að allir menn sjái að Guð er með endanlega svarið til fólks sem enginn mannlegur máttur ræður neitt við en Guð framkvæmdi og var fyrir honum ekkert mál. Munum og skiljum að Guð okkar er ekki maður. Hann er allt annað afl. Hann hins vegar skapaði manninn og gerði sér líkan, líkt og orðið greinir frá. Að vera líkur einhverju er ekki sama og að vera hann.

Vissulega er maðurinn máttugur en er samt enginn Guð heldur vera sem missir sig oft og einkum vegna þess að hann treystir ekki Jesúsi. Í þessu ljósi komumst við að raun um að orðin „Frelsari heimsins“ eru nú töluvert merkingarmikil orð. Það er Jesús sem stuðlar að því að maður standi með báða fætur á jörðinni.

Postulasagan 15

„30 Þeir voru nú sendir af stað og komu norður til Antíokkíu, kölluðu saman söfnuðinn og afhentu bréfið. 31 Þegar menn lásu það urðu þeir glaðir yfir þessari uppörvun. 32 Júdas og Sílas, sem sjálfir voru spámenn, hvöttu bræðurna og systurnar með mörgum orðum og styrktu þau.“ Við sem trúum í dag erum fólkið sem flytur fagnaðarerindið. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.