1. apríl 2026.

Drottinn einn leysir menn.

Drottinn sýnir ljóslega hverju menn skuli veita athygli. Hann gerir þetta af því að oft er tal mann lítið annað en hégómlegt tal um verk sem ekki skipta svo miklu máli en veiklunduð manneskja setur í öndvegi allrar sinnar umræðu hvenær sem færið gefst sem strangt til tekið er fátt nema ásakanir í annarra garð. Stundum er tal mann ekkert nema hégómi. Og af hverju. Sumt fólk er einfaldlega bara veikt fólk sem enginn skilur ástæðuna fyrir. Í þessu ljósi skiljum við betur sumt sem Kristur bendir á því vandinn sem við er að eiga í mannheimum er enn hinn sami og þarf ekki að leita langt til að koma auga á að stafar af synd.

Skoðum orðið:

Mattíasarguðspjall 15. 8–18.

„Hræsnarar, sannspár var Jesaja um ykkur er hann segir: Þessir menn heiðra mig með vörunum en hjarta þeirra er langt frá mér. Til einskis dýrka þeir mig því að þeir kenna það eitt sem menn hafa samið.“

Og Jesús kallaði til sín mannfjöldann og sagði: „Heyrið og skiljið. Ekki saurgar það manninn sem inn fer í munninn, hitt saurgar manninn sem út fer af munni.“

Þá komu lærisveinar hans og sögðu við hann: „Veistu að farísearnir fyrtust við það sem þú sagðir?“

Jesús svaraði: „Sérhver jurt, sem faðir minn himneskur hefur eigi gróðursett, mun upprætt verða. Látið þá eiga sig! Þeir eru blindir, leiðtogar blindra. Ef blindur leiðir blindan falla báðir í gryfju.“

Þá sagði Pétur við Jesú: „Skýrðu fyrir okkur líkinguna.“

Hann svaraði: „Hafið þið ekki enn skilið? Skiljið þið ekki að allt sem inn kemur í munninn fer í magann og lendir síðan í safnþrónni? En það sem út fer af munni kemur frá hjartanu og slíkt saurgar manninn.” Við þurfum ekkert nema rættan skilning. Orð Guðs.

Kristur er alveg með þetta og veit upp á punkt og prik hvar skóinn kreppir hjá einstaklingi og er umhugað að menn skilji hvað er rétt og hvað sé rangt í sínu eigin hjarta og sínu eigin fari og gefi augljósum göllum annarra manneskja minni gaum. Hann vill að við kunngerum hvað raunverulega þjaki okkur, hvað býr allt í hjarta manneskja sem þær sjálfar þurfa að vinna úr. Kristur sem fyrr bendir á Föðurinn sem svar við slíkum spurningum okkar, sem viljum læra.

Satan er þessi skæði, miskunnarlausi lygari og er honum með öllu óheimilt af sjálfum Guði að segja fólki sannleikann. Sannleikurinn er Krists að tala. Ekki satans. Allt er kvitt og klárt til að gera áfram rétt og svo búið af syni Guðs og í hans nafni. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

10. febrúar 2026.

Trúin mín. Trúin þín.

Gott er fyrir okkur að átta okkur á sumu sem er. Til að mynda því að eigi ég til trú, sem ég á og efast ekkert um, á margt annað fólk einnig til sömu trú og ég ber í brjósti mínu og er gott fyrir mig að vita þetta og skynja með mér sjálfum, sem gefur mér og fullvissu um akkúrat þetta atriði, sem við gerum ekki lítið úr heldur áttum okkur á að sumt er betra að vita um en vita ekki um. Að vita þetta og trúa þessu hefur burði til að auka kærleika minn til annarra trúaðra manneskja og að auka kærleika til Krists og um leið til hvers annars. Ekkert svona er neitt léttvægt sem skiptir litlu máli hvort haft sé með eða ekki. Við viljum svo oft þinna margt út. Sem sagt! Niðurstaðan er þessi. Eins og ég þá átt þú, og margir aðrir einnig, sömu trú og ég. Ég átti við sama Krist, sama Guð, sama herra og ég.

Sumt er mikilvægt að átta sig á þó að það láti að sumra áliti lítið yfir sér en er að betur athuguðu máli er merkilegt og visst lykilatriði að átta sig á. Og einnig á hinu atriðinu! Kristur gerði allt fullkomið og þetta fullkomna verk Krists sem hann vann og staðfestir á krossinum heldur mönnum Drottins kyrrum á sínum fyrir fram valda stað. Svona gerir bara fullkomið verk sem unnið er. Ekkert hálfkák. Engin hálfvelgja. Hvergi sjáanlegir hálfreknir naglar í vegg sem væru ekki hið sama og hefðu skilað af sér fullkomnu verki. Þetta er gott að hafa í huga og er haft þarna með til að við skiljum betur og gleymum ekki áreiðanleika og sannleiksgildi orðs Guðs. Á þetta hefur oftsinnis verið ráðist og menn með skoðanir og eigið álit komið fram og tjáð sig, hafist handa, hugsað hátt og horfið af vellinum með ekkert eftir og varla minninguna. Guð er stærri. Guði er treystandi. Hann er aðilinn sem gerir allt fullkomið. Hann talar og þá stendur það þar. Ég tala. Vissulega. Eitthvað rís um stundarsakir og er svo horfið og með tímanum öllum gleymt. Munur er á mannaverki og Guðsverki. Aðilinn sem gerir allt fullkomið heitir Jesús sem hvorki mín verk né þín verk munu standast, í gæðalegu tilliti. Mitt nafn er gott. Þitt nafn er betra en hvorugt nafnið er nafn frelsarans. Góð ábending.

Skoðum orðið:

2. Pétursbréf 1. 1-5.

“Símon Pétur, þjónn og postuli Jesú Krists, heilsar þeim sem Guð vor og frelsari Jesús Kristur hefur í réttlæti sínu gefið sömu dýrmætu trú og mér.
Náð og friður margfaldist með yður með þekkingu á Guði og Jesú, Drottni vorum.

Með guðlegum mætti sínum hefur Jesús Kristur gefið okkur allt sem þarf til lífs í guðrækilegri breytni, með þekkingunni á honum sem hefur kallað okkur með dýrð sinni og dáð. Með því hefur hann veitt okkur dýrmæt og háleit fyrirheit sem fela í sér að þið komist undan spillingunni í heiminum sem girndin veldur og verðið hluttakendur í guðlegu eðli. Leggið þess vegna alla stund á að sýna í trú ykkar dygð og í dygðinni þekkingu, í þekkingunni sjálfsaga, í sjálfsaganum þolgæði, í þolgæðinu guðrækni, í guðrækninni bróðurelsku og í bróðurelskunni kærleika. Ef þið hafið þetta til að bera og vaxið í því verðið þið hvorki iðjulaus né mun þekking ykkar á Drottni ykkar Jesú Kristi reynast dáðlaus og ávaxtalaus.”-

Samkvæmt þessu ber hver trúuð manneskja í hjarta sínu sömu trú og ég hef varðandi Krist. Ég veit sjálfur stað minn í Kristi og trúnni og er alveg fullviss þar. Aðrir trúaðir eru einnig þarna og skilaboðin um að sjái ég mína trú, eins og Pétur talar um að hann geri, geta einnig fullvissað mig um að fólk sem játar Jesús beri sömu trú og ég geri. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

9. febrúar 2026.

Persónulegur Guð.

Hver dagur er raunverulega nýr dagur í Drottni og ber upp við mig spurninguna hvort ég ætli að gera allan vilja Drottins í dag eða velja sjálfur úr hver sé vilji Drottins fyrir mig í þessum degi sem nú er runninn upp. Gærdagurinn er og verður áfram alltaf þessi liðna tíð og er að vissu leyti kominn út úr myndinni en skilur eftir sig, gæti vel gerst, reynslu, hvort sem er góða reynslu og/eða slæma reynslu sem mikilvægt er að vinna þá úr í dag í stað þess að setjast bara á hana og láta hana óhreyfða því óhreyfð samkvæmt eigin ákvörðun, þínum/mínum vilja, fer ekkert og birtist síðar sem þá, líklega, sennilega, bitur reynsla úr fortíðinni hlaðin alls konar sem angrar og svíður undan í dag með spurninguna eftir hvenær við ætlum að læra sannleika málsins. Mundu. Fortíðin er frá því í gær og minningar þaðan en svakalega ferskar og bara sumar fagrar. Þetta er daglegt líf hverrar manneskju og á engan meira lagt en annan. Trúið þessu og það er ekki „alltaf ég“ - bara fallið hold hugsar svo.

Það er ófagra minningin sem mun svíða undan. Ekki fagra minningin sem er við hlið hinnar en furðu oft yfir þá góðu mokað og hún hulin og meinar betri minningunni aðgang að hjarta hvort sem er mínu eða þínu. Af hverju. Eðli mannsins er fallið. Það féll við skilningstré góðs og ills. Kristur kom ekki til að endurreisa fallið eðli mitt heldur kenna mér aðferðina við að stýra þessu falna eðli og stjórna því og gera með hjálp orðs Guðs. Ekki gleyma sannleikanum um að eðli mannsins er fallið og að Kristur kom ekki til að endurreisa það neitt heldur kenna okkur aðferðina við að stýra þessu fallna eðli okkar og leiða inn á veg lifandi Guðs, og gera fallið eðli að óvirku afli. Sem sagt! Í Kristi er fallið eðli manneskjunnar gert óvirkt, svo við setjum þetta upp á skiljanlegu mannamáli. Óvirku föllnu eðli stýrir syndin ekki lengur og hún því sett til hliðar og tiplar um á tánum í von um að endurheimta gamalt vald eins og var á meðan syndin hafði öll tök á okkur. Í Kristi er þetta vald allt afnumið og viðhelst þar í lifandi trú. Við lærum, varðveitum trúna eins og sjáaldur augna okkar og erum aftur komum að þessari svakalega flottu setningu um að trúin sé nauðsynleg.

Hvað svo sem gerum við án trúarinnar á Jesús og hver veit ekki að nákvæmlega ekkert gerist án þessarar trúar? Komist inn synd þá líka hafa öll trúarinnar vopn verið slegin úr höndum okkar og við eins og hverjir aðrir ónýtir menn og eins og allt syndarinnar fólk er og getum ekkert annað gert en beitt alónýtum aðferðum hennar og aukreitis verið algerlega gagnslaus. Ekki hleypa syndinni meira að. Verum heldur þetta lifandi trúaða fólk sem fylgir sannleika Jesúsar og eljum að gefa syndinni ekkert ráðrúm lengur til að fara fyrir og/eða marka stefnu okkar og inn á milli í öllu fasi okkar, athöfnum og verkum. Verk syndarinnar eru vond. Við erum ekki lengur þar.

Sem sagt að þá geri ég bara suman vilja Guðs fari ég þá leið að velja öll mín verk sjálfur. Áleitna hugsun fáum við í dag sem krefur okkar svara sem hver svarar fyrir sig. Þarna ræð ég einn ferðinni og því nauðsynlegt að vita og einnig skilja að sumt verðum við að vita af en getum við valið leið stífni og þvermóðsku við vilja Drottins eða farið hina leiðina, þá lipru, að gera vilja Drottins, sem væri þá öndvert við valið um stífni. Ég einn tek þessa ákvörðun hvað mig sjálfan varðar og viðurkenni um leið að framar beri að hlýða vilja drottins en vilja manna. Og orðin verða mér ekki lengur eintómur frasi í mínum munni heldur tær sannleikur.

Ljóst er að þarna þurfa menn að fá lánaða visku Guðs sem svarar spurningunni um hver sé vilji Guðs með, já, mig. Ég og þú erum sitt hvor manneskjan með okkar eigin köllun frá Guði. Og benda ekki orð Guðs á prívat og persónulegan Guð? Jú. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

8. febrúar 2026.

Hver er sinnar eigin gæfu smiður.

Kristur er svar Guðs til mannanna. Með Kristi og komu hans til jarðarinnar undirstrikar Faðirinn að hann elskar þessa sköpun sína, manninn, mikilli elsku og ber hans sanna elsku sem aldrei gengur á grunn. Guð Faðir sér ekki eftir neinu verka sinna og ert þú eitt af hans sköpunarverkum.

Mikilvægt er að eiga til í sínu hjarta fullvissu um áreiðanleika lifandi Guðs og hafa til hliðsjónar að alls konar rekur á okkur fjörur á ferlinum sem fær okkur til að staldra við og spyrja alls konar spurninga vegna þess að margt í heiminum hér skiljum við ekki en föttum þó smávegis er við vöknum við þann raunveruleika sem í hverjum manni býr sem dregur svo oft upp ranga mynd af einu og öðru sem skeði, vissulega skeður margt hjá okkur, og við höfum hingað til bara skilið sumt.

Veikleiki fylgir manneskju svo lengi sem hún lifir. Manneskja með öðrum orðum þarfnast trúar á Krist sem eftirleiðis leiðbeinir fólki Jesúsar um réttan veg sannleikans. Sannleikur er nefnilega til í öllum atriðum og ekki bara sumum atriðum. Enginn þarf að hrasa og enginn heldur hrasar sem á til trú á Krist, hefur ræktað sína trú samviskusamlega og lifir sína trú í sannleika og sem drengskaparmanneskja.

Einnig er þetta vinnandi vegur en gerist ekki, aldrei, hafi menn áfram hangandi hendi við hvort sem er þetta verk, að trúa, trú er verk, hún er meira, trú er fullgild vinna. Hvað annað sem menn kunna að segja og halda fram og gera er trú verk sem þarf að vinna og sinna. Hvað annað sem menn taka sér fyrir hendur í sínu lífi og kunna að segja um trú er hún nauðsynleg. Heiðarleikinn mun áfram ganga sigri hrósandi frá borðinu og gera öndvert við óheiðarleikann sem einn daginn hrasar um lappirnar á sér og verður knosaður og fellir óheiðarlega manneskju til jarðar. Þetta kennir sjálft lífið okkur og hefur lengi gert. Við sjáum að enn erum við án allrar afsökunar.

Skoðum orðið:

1. Pétursbréf 3. 10-14.

“Sá sem vill elska lífið og sjá góða daga haldi tungu sinni frá vondu og vörum sínum frá svikatali. Hann sneiði hjá illu og geri gott, ástundi frið og keppi eftir honum. Því að augu Drottins hvíla á réttlátum og eyru hans hneigjast að bænum þeirra. En auglit Drottins er gegn þeim sem illt gera.

Hver er sá er mun gera ykkur illt ef þið kappkostið það sem er gott? En þótt þið skylduð líða illt fyrir að gera það sem er rétt, þá eruð þið sæl. Hræðist eigi og skelfist eigi fyrir neinum.” -

Við höfum réttu leiðbeiningarnar um farsælt líf í orði Guðs og leið að göfugu og góðu lífi. Við viðurkennum réttmæti og heilnæmi heilræðanna og vildum sannarlega fara eftir orðunum, hvað sem við gerum. Það er hér sem hver einstaklingur fyrir sig stendur frammi fyrir sínu eigin vali og að velja á milli drengskapar og ódrengskapar. Allir menn sá og að allir menn taka uppskeru af sinni sáningu. Sáum gott sæði. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

7. febrúar 2026.

Er það háskaboðskapur?

Hvaða leiðir erum við að velja og hverjum og hverjum vildum við helst fylgja? Hver raunverulega er „frelsari“ í okkar augum? Hugleiðum við þetta einhvern tímann. Ekki er gott að segja þó að ljóst sé að slík pæling væri þarfleg. Er hann stjórnmálamaður? Er hann íþróttamaður? Er hann skáld? Er hann Kristur? Hver mögulega er frelsarinn? Auðvelda leiðin hér er að fara í manninn og velja manneskju sem frelsara sinn. Frá aldaöðli hefur það verið gert og er enn gert og engum ný frétt berst með það til hliðsjónar að nákvæmlega ekkert hafi breyst. Guðlaus maður er samur við sig og leitar hann frelsara, manneskju sem leysir málin fyrir sig, og stangar vegg. „Bang. Þetta var vont!“

Það er í þessu ljósi og þessum skilningi sem við komum auga á grúa „frelsara“ með alltaf jafn miklum vonbrigðum þegar við horfum á að einn gangur til viðbótar stendur ekki lengur steinn yfir steini. Ekki það er nokkrum manni nokkur einasta frétt lengur. Enda margsinnis gerst.

Skoðum orðið:

Pétursbréf. 2. 6-8.

Því að svo stendur í Ritningunni: Sjá, ég set hornstein í Síon, valinn og dýrmætan. Sá sem trúir á hann mun alls eigi verða til skammar.

Yður sem trúið er hann dýrmætur en hinum vantrúuðu er steinninn, sem smiðirnir höfnuðu, orðinn að hyrningarsteini.

og:

ásteytingarsteini og hrösunarhellu. Þeir steyta sig á honum af því að þeir óhlýðnast boðskapnum. Það var þeim ætlað.“- Óhlýðni við vilja Guðs er hið alvarlegasta mál.

Margt er í boði og sjáum við þetta þegar við erum að mæra eina og aðra manneskju og tala um sem, já, einhvers konar frelsara sem frelsi okkur frá einu og öðru og manneskju sem geri verkin. Flest elskum við þessa framkvæmd sömu manneskju en áttum okkur ekki á að sjálf getum við vel verið þessi framkvæmda sama manneskja og sjálf tekið svolítið til, eins og lengi hefur verið í tísku í mannheimum að tjá sig um að þurfi. Af hverju? Vegna óánægju með ýmislegt sem hér er að gerast. En af hverju óánægju? Ein er ástæðan að manneskja á ekki til ró í sínum beinum og helst því sjálf við sína óánægju og gerir alveg óstudd. Við erum öll þarna. Manneskja án Krists stendur einsömul. Háskaboðskapur þetta? Nei, sannleikur.

Manneskja er sköpuð til að fylgja lifandi Guði, skapara himins og jarðar, en gengur úr skaftinu við skilningstré góðs og ills og þarf frá þeirri stund að horfa upp alls konar tjón verða bæði á sínu lífi og lífinu í kringum sig. Allt þetta saman kallar á þessa andstyggð sem er grasserandi og viðvarandi óánægja. Óánægja er eitur í beinum manneskja. Maðurinn er ekki hér til að standa einn og óstuddur heldur skapaður til að lifa með lifandi Guði sérhvern dag, hvort sem hann byggir mikið og steypir upp margar byggingar eða engar byggingar en leggur aðaláherslu á að byggja sjálfan sig rétt upp í Guði. Slíkur maður sér allt kringum sig réttum augum og veit að einn daginn mun hann deyja. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

6. febrúar 2026.

Von. Merkileg hugsun.

Lifandi von. Pétursbréf 1. 3. Hún er mikilvæg fyrir þær sakir einkum að vera eitthvað sem er lifandi í hjarta okkar en ekki dautt. Það sem er dautt er dautt og alveg gagnslaust sem ekki er sérlega viturlegt að eyða of miklum tíma í. Við fóðrum þessa lifandi von okkar vegna þess að það er líf í lifandi von. Hvarvetna þar sem er líf getur margt skemmtilegt gerst. Dauðinn getur ekkert gert neitt svona. Dauði er enda bara annað orð yfir allt sem er hreyfingarlaust og þegjandi og punktur á eftir.

Hvarvetna þar sem Kristur er kviknar von í hjarta fólks og vonin sem kviknar lifnar við því að lífið sjálft stendur á bak við mína eða þína von. Vegsömum því lífið. Ekki vegsama dauðann né fagna yfir honum með einhverjum hætti. Hlúum að lífi, varðveitum lífið og lærum að meta lífið og láta lífið leiða okkur áfram og vitum að allt sem er dautt getur hvorki framar glatt nokkra manneskju né hryggt neinn vegna þess að þessi rödd er endanlega þögnuð og mun aldrei aftur heyrast, nema ef væri í gegnum einhver tæki sem varðveita þessa rödd, sem er ekki það sama og að vera með lifandi manneskju fyrir framan sig. Lærum að meta það sem gott er, þakka því sem betra er á meðan enn er dagur. Og hvað merkir að enn sé dagur? Þú ert lifandi manneskja í dag, hugsandi vitsmunavera í dag, er með enn möguleika til að gera ótal margt gott fyrir hvort sem er sjálfa/n þig og/eða náunga þinn. Drottinn segir að það komi nótt sem enginn maður geti unnið í. Hvað er hann hér að tala um annað en fólk sem er sofnað? Sem sagt: Fólkið er dáið. Einnig þar getur Kristur komið inn með glaðning ef hann vill. Skoðum málið:

Mattíasarguðspjall 9. 23–26.

“ Þegar Jesús kom að húsi forstöðumannsins og sá pípuleikara og fólkið í uppnámi sagði hann: „Farið burt! Stúlkan er ekki dáin, hún sefur.“ En þeir hlógu að honum. Þegar fólkið hafði verið látið fara gekk hann inn og tók hönd hennar og reis þá stúlkan upp. Og þessi tíðindi bárust um allt héraðið.” - Undir svona kringumstæðum er sorgin alveg eðlileg sem fáir og engir sleppa við sem í lenda en sorgin þarf samt að stoppa á einhverjum stað og gengur Kristur inn í eitt svona umhverfi sem dauðinn áður hafði merkt sér sem sinn stað í andartakinu og breytir þessu sorgarástandi fólksins yfir í sanna gleði og gríðarlegan fögnuð og hjörtugagntekið þakklæti. Þetta er vel hægt að skilja. Lífinu fylgir gleði. En eigum við til akkúrat þetta heilbrigða, þakkláta líf? Við erum alltént lifandi manneskjur og getum vel átt slíkt líf en eigum ekki alltaf vegna þess að vera svo oft vond út í einhverja manneskju og eða út í hvert annað. Og af hverju ætli Kristur svo oft tali um kærleikann?

Kristur og vonin sem trúin á hann gefur fólki staldrar ekki við svona. Vissan sem kviknar meðal fólksins við endlifnun stúlkunnar breytist úr drunga yfir í gríðarlegan fögnuð, vegna þess að fólk elskar lífið þegar allt kemur til alls en fráleitt dauðann. Samt vill fólk ekki taka trú á Jesú og lifa í þeirri trú að hann einn sé lífið og sýnir með verkum sínum við stúlku sem allir á staðnum vita að er látin og að hann hefur vald yfir bæði lífi og dauða. Þetta hefur ekkert breyst neitt en fólk, sem fyrr þarf trú í sitt hjarta sem mun opinbera því þetta. Og efi og kannski meinlegur klaufalegur hlátur, breytist í fullvissu. Í fögnuð, í gleði, í risastórt AMEN og enn stærra TAKK. Kristur einn getur þar sem allir menn standa algerlega ráðþrota, eins og gagnvart dauðanum, og sýnir ritningarversið okkur þetta með afskaplega skýrum hætti. Sem sagt! Ég og þú þurfum trú til að fá séð þetta réttum augum. Trúna gefur Kristur hverjum sem hann sjálfur vill. Að endingu deyr líkaminn, rétt er það og einnig líkami þessarar endurlifnuðu stúlku á settum tíma. Ekkert er að óttast. Trúum bara. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

5. febrúar 2026.

Þakklæti til Jesúsar sé fremst.

Hver sem er og í hvaða stöðu sem viðkomandi er og hversu hátt sem hann er skrifaður af mönnum lýtur sama lögmáli og allt annað fólk og þarf að lúta vilja Guðs. Sumir eru þegar með í bátnum og skilja mætavel svona tal á meðan aðrir gera það ekki og eru þá fólkið sem hefur bundið fyrir augun og neitar staðreyndum um hvernig allt þetta raunverulega virkar. Guð hefur talað og Guð mun síðastur tala á þessari jörð.

En Guð almáttugur réttir fólki sáttarhönd og bíður því áfram að vera í samfélagi við sig og sendi því sinn eingetinn son til jarðarinnar sem sáttmálatré sitt. Hann heitir Jesús og er þessi meðalgangari milli himins og jarðar, sem sagt: Guðs og manna.

En þessu því miður eru ekki allir sammála, vegna þess að afl er til í þessum heimi sem setur hulu fyrir augu fólks og hjarta til að ekki komi það auga á sannleikann, Jesús sem einn tekur huluna frá augum manna og kvenna og opinberunin fá skollið yfir fólk um að: „Það er til Guð!“ - og gerir í algerri fullvissu.

Hvernig má þetta vera? Með einum hætti og honum að Guð Faðir leitar sjálfur fólks til að frelsa. Já, hann frelsar. Ég bara tók við frelsun minni og veitti henni viðtöku. Frelsunin vakti upp í mér trú sem af vaknar endalaust þakklæti vegna þess að vita hvað gerðist, játa hvað skeði og lifi eftirleiðis undir þessu vegna þess einkum að vera fyrir mér raunveruleikinn og hið eina sem vert er að lifa fyrir. Já, hann heitir Jesús og Jesú er sonur eilíflega lifandi Guðs. Það er hann sem vill þig með sér þangað sem hann er og rær að því öllum árum að þetta verði hlutskiptið þitt.

Við sem þegar eigum þessa gjöf og hvert okkar sína fullvissu lifum öll við trúarinnar öryggi, hjálpum honum við verkið og birtum þessa hjálpsemi okkar með að trúa áfram á Jesú, og gerum trúna því í dag, og leitumst við að vera þær fyrirmyndir í samfélaginu sem Guð sjálfur hefur sett okkur í og máski líka yfir. Og þessu sinnum við og erum glöð og eigum í hjarta okkar fyllsta þakklæti.

Skyldikvöð er á okkur öllum sem trúum sem er einkum hún að birta öðru fólki hverjum við þjónum og hverju við erum erindrekar fyrir. Já, hann heitir Jesús sem við boðum vegna þess að vera undir afli sannleikans og erum því engir Pílatusar né segjum við Jesús orðin hans, með máski sama hundshaus og Pilatus gerði: „Hvað er sannleikur?“ - og göngum burt frá honum og gerum alveg eins og Pílatus gerði og gerum jafn fúl og hann var. Það væri mjög slæmt fordæmi.

Nei, við erum ekki þeim megin heldur leitumst við að gera skýran vilja Jesúsar og einkum fyrir þær sakir að vita að Jesús er sannleikurinn. Svona leikur þessi hreina og tæra trú sem okkur var gefin og við varðveitt með hjálp andans heilaga í hjarta okkar. Og þessi tæra og hreina trú sem Jesús einn gefur fær að leika sitt hlutverk sem við hingað til höfum sjálf leyft Jesúsi að næra og fóðra og heimilum engum öðrum verkið. Erum við enda ábyrg hvað okkar trú varðar og höfum lært að hlúa að henni með þeim aðferðum sem Drottinn boðar. Orð Guðs heitir leiðin. Við ráðum sjálf öllu okkar lífi. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

4. febrúar 2026.

Lærum. Stýrum tungunni.

Tungan. Orðin okkar. Þau eru til alls fyrst. Við tölum. Við hallmælum. Við hrósum. Við lofum Guði. Finnum að Guði. Notum tunguna til að ýmist tala málefni niður eða hífa mál upp og þess vegna upp í hæstu mögulegu hæðir. Allt með þessari sömu tungu sem enginn maður hefur á nokkra stjórn þegar vissar aðstæður eru í lífi okkar sem ætla að vera manneskju erfiðar og hún í basli við að höndla þær. Þá hlær þessi litli limur upp í munni okkar og veit að núna fær að hann svolítið að sprikla, og gerir með afleiðingum að langan tíma kann að taka fólk að hífa stemninguna á nýjan leik upp í þær hæðir sem ríktu fyrir hvimleiðan tungustorminn sem bunar á ótrúlega stuttum tíma út úr sér orðum og setningum sem hristi allt umhverfi manneskjunnar og bjó til ástand, svo sem þekkt ástand, sem enginn vill hjá sér hafa en burðast með oftar en hann sjálfur vill og/eða kærir sig um. Enginn er spurður neins álits í þessum efnum en komst samt inn í einhvern reiðilestur tungu sem jós á örskotsstund út úr sér til hægri og vinstri og raunverulega velti öllu um koll og var aldeilis ekki til neins bætingarástands og bætti gráu út í svart. Hver málar herbergisvegg sinn með slíkum lit sem þá verður til sá sem vill hafa liti herbergisins bjartan og hlýlegan? Svona gerir tungan, þessi litli limur, upp í munni okkar, í stuði.

Við sjáum að ekki er alveg sama hvernig við höfum sum verka okkar. Tungan lýtur þessu lögmáli og henni þarf að stýra og stjórna og besta ráðið þar er að vera með sig sjálfan allavega sæmilega sáttan í kringumstæðum dagsins og aðstæðum í samskiptum við fólk sem við umgöngumst mest. Munum! Það er fólk sem rekst hvert á annað. Eins og einn eitt sinn sagði: „Vandinn er að menn eru alltaf vondir út í einhvern”- sem að ég man að ég tók undir og leit á sem sannleika. Skelfileg niðurstaða. Vissulega. Við stundum sannleikann er hreint hræðilegt að horfast í augu við. En hann er þarna til að lagfæra skekkjur sem tungunni hefur tekist að koma í kring. Ekki gleyma sannleikanum sem ávallt er á vappi þar sem manneskja er stödd og það er spurning hvoru megin línunnar hún heldur sér. Við sjáum og mikilvægi þess að hemja og temja tunguna sem ég tel, er reyndar viss um, að allir menn geti gert en þurfi, eins og allt annað verk sem tekur á breytingum, að ganga á málið. Sem sagt! Allir menn læri stillingu. Hér má alveg tvímælalaust benda á árangur trúarinnar á Jesú Krist sem sjálfur og prívat stoppar þessa tungu sem alltaf virðist vera tilbúin í einn og annan reiðilesturinn til og að ólmast og hreyta vondum orðum út um munninn til hægri og vinstri og kann kannski ekkert nema þetta. Og hversu margt fólk ver sig ekki með tungunni?

Sjáum við ekki hér hversu mjög við þörfnumst góðs leiðseggjara sem kennir okkur á faglegan hátt, allavega elskum við allt faglegt, ekki satt, hvernig til að mynda tungunni skuli beitt og hún hamin. Búi illska í hjarta manns mun viðkomandi aldrei ráða neitt við að hemja tungu sína. Og hver er niðurstaðan? Þessi. Fólk sem rífur kjaft til vinstri og hægri þegar það telur sjálft vera viðeigandi, sem getur verið oft, mjög oft reyndar.

Jakobsbréf 3. 7-11

“ Allar tegundir dýra og fugla, skriðkvikindi og sjávardýr má temja og hafa mennirnir tamið. En tunguna getur enginn maður tamið, þessa óhemju sem er full af banvænu eitri. Með henni vegsömum við Drottin okkar og föður og með henni formælum við mönnum sem skapaðir eru í líkingu Guðs. Af sama munni gengur fram blessun og bölvun. Þetta má ekki svo vera, bræður mínir og systur. Gefur sama lindin bæði ferskt og beiskt vatn?”- Fersk lind framleiðir ferskt vatn. Tungan sé því ferskt vatn, ekki beiskt vatn. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

3. febrúar 2026.

Guð er hvorki stokkur né steinn.

Drottinn gefur manneskju trú. Eftir snertingu frá himnum liggur fyrir að maðurinn trúir á Jesús en ekki stokkinn á bak við hús heima hjá sér eða steininn sem hann valdi sjálfur og gerir að sínum guði, jafnvel pússuðum og fægðum upp í hillu herbergis síns. Allt er mögulegt og allt getur gerst en ekki er samt allt gagnlegt. Slípaður steinn upp í hillu er slípaður steinn upp í hillu. Ekkert meira og heldur ekkert minna en getur ekki verið lifandi Guð, svo mikið er víst þó einhverjir ef til vill trúi á þetta sem þar er og haldi í með báðum höndum. Manneksja er nefnilega frjáls og velur sjálf fyrir sig en er ófær um að kaupa sér stærstu gjöfina, trúna á Jesús sem alltaf er gjöf frá hinum. Að trúa er utankomandi gjöf sem enginn maður getur sótt né keypt sér ódýrt eða dýrt en mun þó fagna öllum fögnuði yfir er gjöfin stærsta er komin til viðkomandi, svo mikið veit maður og skilur.

Já, lengi vel, í aldir, keyptu menn sér sinn guð og viðhéldu með kaupum sínum ákveðnum blómlegum iðnaði sem blómstraði í borginni og gerir sumt fólk fjárhagslega ríkt af þessari starfsemi í borginni sem enn gefur fjölda fólks atvinnu og lífsframfæri en framleiðslan engir guðir og hún því áfram bara gegnkaldur steinn sem samt segir okkur svo glögglega og svo skilmerkilega að maðurinn skynjar í sér sjálfum eitthvað æðra, eitthvað meira sér sjálfum en hann mætir með steinlíkneski vegna þess að vita ekki betur. Hann tekur því við blekkingu satans. Inn í nákvæmlega þetta atriði kom Kristur og hrinti þessu öllu um koll og bendir á sig sjálfan sem upprisuna og lífið og endar jarðvist sína á orðunum: „Það er fullkomnað.“ - sem sagt: „Stokkurinn og steinninn eru allt falsguðir og bein framleiðsla manna.“ Sumt þarf að hafa alveg á hreinu.

Skoðum orðið:

Jakobsbréf 2. 5-7

„Heyrið, elskuð systkin. Hefur Guð ekki útvalið þá sem eru fátækir í augum heimsins til þess að þeir verði auðugir í trú og erfi ríkið er hann hefur heitið þeim sem elska hann? En þið hafið óvirt hinn fátæka. Eru það þó ekki hinir ríku sem undiroka ykkur og draga ykkur fyrir dómstóla? Eru það ekki þeir sem lastmæla hinu góða nafni sem nefnt var yfir ykkur?”-

Maðurinn skynjar, eins og áður segir, eitthvað meira en hann sér og til að fylla í skarðið verslar hann sér líkneski, gerði kannski á sama stað og ævisagan er seld, og greip með sér hangikjötslæri í matvöruversluninni í kvöldmatinn á leið heim. Svona er líf manna.

Svokallaðan guð, góða bók og góðan mat má kaupa sér og fæst þetta á mörgum stöðum og er öndvert við hina raunverulegu trú sem ein tilheyrir Jesúsi sem einn reis upp frá dauðum og einn steig upp til himins í margra votta viðurvist, munum þetta, vegna þess að þetta fólk trúir boðskapnum og vissi og veit fyrir hvað hann stendur og hvað hann gerði og eru fullvissir sjálfir. En samt ekki allur fjöldinn sem bara fagnaði því að vera loksins laus við allt þetta vesen sem í kringum Jesús var. Jesús sjálfur sér til þess að við sem trúum fáum sannleikann til okkar og hann um að trúað fólk haldi verki hans áfram á jörð sem daglega fæðir af sér grúa manneskju sem, ef Guð lofar, verður fullorðið fólk og þarf að heyra boðskapinn og er því hér ekkert verið að segja neitt nýtt. Það er hérna sem kemur til minna og þinna kasta. Já, vinir! Hann heitir Jesús og Jesús er upprisinn og Drottinn drottnar. Munum því nafnið Jesús! Amen.

1. febrúar 2026.

Merkilegur er guðlegi aginn.

Agi er eitthvað sem allir búa við en misjafnt samt hvernig hann virkar á fólk. Sumir lúta engum aga og gera bara hvað sem hugurinn girnist og þegar þeim sjálfum dettur í hug og tala jafnvel um það sem aga. En slík viðhorf eru röng viðhorf sem með engum hætti lýsa hvað til að mynda orð Guðs á við með orðinu „agi“. Eins og orðið gengur út frá er agi afl sem fær mann til að gera guðlega rétt og bara það sem er rétt. Þetta er vinnandi vegur undir leiðsögu orðs Guðs og heilags anda í hjartanu og algerlega fenginn samkvæmt mínum eigin vilja og mínu eigin leyfi til að gera hvaðeina sem guðlegur aginn krefur mig. Er ég til í þetta framhald? Sannarlega, já, vegna þess að þekkja ekkert annað sem er betri guðlegum aga. Af hverju! Árum saman hef ég reynt hann á mér sjálfum, en fráleitt samt alla mína tíð, að agi sé eitthvað sem maður velur sem leið fyrir sig sjálfan og uppskeri það sem maður uppsker undir afli agans, sem er þessi regla á sumu í manns eigin lífi og er nokkuð sem maður kann afskaplega vel við og hefur tamist við og er ekki að fara neitt frá.

Þú kastar ekki því besta frá þér, sem þú sjálf/ur hefur viðurkennt og tekið við sem þetta, mundu hvernig í málunum liggur og ef þú sleppir besta kostinum liggur fyrir að þú munt taka upp næst besta kostinn. Og slíkt, fullyrði ég, muntu ekki vilja, hvað á eftir sem þú gerir.

Skrefin okkar séu því áfram fram á við og séu áfram taktföst við vilja lifandi Guðs. Slík manneksja horfir aldrei til baka heldur fram veginn og þangað sem ný og áhugaverð tækifæri bíða hennar. Þannig að hvorki ég né þú erum að fara neitt. Og hvert? Yfir í leiðindin þín? Bara, nei takk. Guðs vegur og Guðs agi skal því vera það sem áfram blífir. Val vinir Val! Lífið er ekkert nema val. Samt koma afsakanirnar oft í röðum. Skoðum upphaf allra afsakana:

1. Mósebók 3. 12–14.

“ Maðurinn mælti: „Konan sem þú hefur sett mér við hlið, hún gaf mér af trénu og ég át.“ Þá sagði Drottinn Guð við konuna: „Hvað hefurðu gert?“ Konan svaraði: „Höggormurinn tældi mig og ég át.“

Þá sagði Drottinn Guð við höggorminn:

Af því að þú gerðir þetta skaltu vera bölvaður meðal alls fénaðarins og meðal allra dýra merkurinnar.

Á kviði þínum skaltu skríða og mold eta alla þína ævidaga.” Þetta er upphaf allra afsakana fólks í stað þess að bara viðurkenna hann, sem við getum svo vel gert. Þarna erum við ekki að horfa á hvorki trú fólks né guðlegan aga fólks heldur veikleika manneskjanna. Af ótta.

Sumt liggur nefnilega alveg fyrir kvitt og klárt. Guðlegur agi er reglan besta fyrir alltént mitt líf sem maður þó finnur ekki sem haldreipi sitt fyrr en að spyrða saman við hana sína eigin trú á Jesús og kirkjuna. Já, fyrir mér skiptir þessi afstaða og lífsmáti máli. Í dag spila ég eftir kerfi og uppskrift upprisins Drottins drottna og uppsker í samræmi við verk og trú lausn ýmissa mála og get því sagt með allri reisn: „Þetta mun allt saman fara vel. Drottinn mun koma því svo til vegar að blessunin komist í mínar hendur.” Sjáum við ekki hér mikilvægi eigin trúar á Jesús og að orð Guðs fari ekki með neina staðleysu og svo mikið alltent veit maður og viðurkennir maður. Fyrir mér er allur agi merkilegur og sér ekki eftir að hafa tamist við guðlega reglu. Fyrir mér í dag er agi ekki binding heldur lausn mála. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

31. janúar 2026.

Orð trúarinnar heyrist.

Fyrir trú! Allt getur sá sem trúir, segir orðið. Matteusarguðspjall 9. 22–24. „Og oft hefur illi andinn kastað honum bæði í eld og vatn til að fyrirfara honum. En ef þú getur nokkuð, þá sjá aumur á okkur og hjálpa okkur.“

Jesús sagði við hann: „Ef þú getur! Sá getur allt sem trúir.“

Jafnskjótt hrópaði faðir sveinsins: „Ég trúi, hjálpa þú vantrú minni.“ - Kristur tekur af allan vafa og segir berum orðum sannleika sem öllum sem trúa er gefið og þurfa einnig sjálfir að ná upp í. Það að ná upp í er ekki allra en allir geta samt eignast hugtakið að ná upp í og að vita er annað hugtak yfir orðin „að skilja“. Málið er, og um leið vandinn, að vissu leyti, að við skiljum ekki alltaf allt sem eyru og augu greina en trúin fleytir okkur yfir allt sem Guð ætlar okkur að fara í og gera alls konar verk og vinna eitt og annað sem við erum kannski ekki alveg að fatta hvers vegna og gerum samt. Allt af já þessari merkilegu gjöf sem heitir trú, sem orðið sjálft segir að sé alveg nauðsynleg og við tökum undir og vitum að er hið sanna í þessum málum vegna þess að það er reynt ítrekað. Sjálf trúin ber allt þetta í sér.

“Jafnskjótt hrópaði faðir sveinsins: „Ég trúi, hjálpa þú vantrú minni.“- segir í orðinu. Hversu oft höfum við ekki verið á stað faðir sveinsins og ekki ráðið almennilega við aðstæður og kringumstæður og gripið máttfarinn til trúarinnar sem býr í hjartanu og er hjálpræði sem við notum í okkar erfiðu og kannski erfiðustu aðstæðum lífs okkar, eins og reikna má með að þessi faðir hafi upplifað sig sjálfan og með barn sitt komið fast upp að dauðans dyrum heima?

Hverjir eru yfirburðir trúar yfir vantrú? Sagt í því ljósi, vantrú og trú eru bara myndir af fólki sem annars vegar á ekki til trú í sínu hjarta öndvert við manneskju sem á til trú eins og ég og þú, sem Kristur miskunnaði sig yfir og fyllti hjartað heilögum anda og kom með trúna yfir það allt saman en eftirlætur okkur að nota trú okkar hvenær sem aðstæður krefja. Trúin nefnilega gengur með okkur og er þar sem við hverju sinni erum staðsett, sem er hér og hvar í dag. Trúin er alltaf með sem við getum notað í aðstæðum og kringumstæðum raunveruleikans sem umlykur okkur á bak og brjóst og eru alltaf einhverjar en hverju sinni misþungar. Engir yfirburðir eru þarna aðrir en trú trúaðs fólks. Já, trúin er nauðsynleg sem kennslan viðheldur.

Hebreabréfið 11. 29.

„Fyrir trú gengu þeir gegnum Rauðahafið sem um þurrt land og er Egyptar freistuðu þess drukknuðu þeir.“ - Trúin bjargar. Vantrúin drekkir. Margt fólk mun farast af vantrú. Verum ekki þeim megin línunnar.

Trúin fleytir okkur áfram vegna þess að okkur hefur verið gefin hún í hjartað og erum fyrir vikið útvalin af Guði sem sér ekki eftir neinni gjöf sinni og skilur eftir handa okkur til að nota trú og láta uppörvast af trú til að hún verði okkur einnig til þægilegs ilms alveg eins og Guði og sé okkur áfram til uppörvunar og hvatningar til áframhaldandi góðra verka í Jesús nafni og lærum að hrópa til Drottins: „Ef þú getur nokkuð…“ - og þurfum kannski að hlusta á: „Ef þú getur. Sá getur allt sem trúir“ - og notumst við örvæntingarorð föður drengsins: „Ég trúi, hjálpa þú vantrú minni.“ - Að gera svona er ekki bara viðurkenning á meðfæddum veikleika heldur gríðarlegur styrkur af trúnni sem mun opinberast. Ég trúi! Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

30. janúar 2026.

Jesús! Hann er með lausnir.

Lífsins vegur er orð Guðs sem trúin í hjarta mínu opinberar sem leiðina sem ég skal eftirleiðis fara í mínu lífi. Orðið stýrir gangi hugsanna og orða trúðs manns sem heldur sér við steðja orðsins, að eigin vali. Þessu kemur til leiðar trúin, alltaf trúin og það vitum við öll að trúin er nauðsynleg.

Maður er stundum ekkert annað en gangandi áhyggjupoki sem í veikum mætti vill og reynir að gefa drottni áhyggjur sínar sem jafnvel Drottinn sjálfur, einnig þar, grípur inn í og hjálpar manninum við að losna. Þetta gerist oft með annars konar ákvörðun en var uppi við. Og viðkomandi losnar við eigin byrðar vegna þess að rödd Drottins hefur borist aftur með sinni lausn og sinni leið. Og ég segi: „Drottinn,“ þetta er þín niðurstaða. Henni mun ég fylgja. Amen.“

Að gera svona er partur trúargöngunnar og einnig viðurkenning þess hver leiðir mann og stjórnar og stýrir gangi manns líka opinberlega, þegar öll kurl komast til grafar. Og Drottinn fær áframhaldandi fyrsta sætið, allt vegna þess að hafa þekkt röddina eða hugsunina sem kom eins og ljúfur blær með allan frið með sér. Og svo er Guð. Mikilvægt er að þekkja raust Drottins sem talar við sitt fólk eitt og sérhvert og þegar á þarf að halda og segir við eitt og sérhvert okkar: „Þú skalt þrauka Þorrann og Góuna.“ Sem sagt. Það hefur orðið umsnúningur og er hluti þess að þjóna Guði að hann kemur með lausn þegar hann sjálfur vill. Kannski ekki eigin óskastaða en það sem kom fylgdi með fullvissa um að allt í Guði leiði til blessunar. Svo mikið höfum við lært að geta tekið undir þetta. Framtíðin er áfram björt og undir afli trúar og kærleika lifandi Guðs. Engin lúðraþytur, engir þannig séð eldar sem kvikna og bara venjuleg guðleg hugsun sem er samþykkt. Sem sagt: Ég leysi ekki málin og bara hætti að ströggla. Guð lausnarinnar er tekinn við. Og hvað er betra því að leyfa Drottni sjálfum að vinna að framgangi mála fyrir okkur? Er það ekki Jesú nafn sem sigrar - á sínum tíma? Svo allavega er kennt og um leið rétt kennsla.

Að sjálfsögðu geri ég áfram vilja Guðs. Trúarganga sjálf og áframhaldandi Guðs verk í manns eigin lífi staðfestir þetta og verður því áfram til leiðar að mál leysist og verk trúar og kærleika haldi áfram en gæti verið með smávegis breytingum frá því sem var, og þær kannski vonandi tímabundnar. En verði Guðs vilji. Þetta er gjaldið og afrakstur trúarinnar í verki, að hún hefur í för með sér lausnir og afhendir lausnir sínar á sínum tíma. Ekki mínum tíma heldur réttum tíma og munur á. Trúuð manneksja merkir að maður sættir sig algerlega við þessi algeru yfirráð Drottins yfir manns eigin lífi sem sinn besta kost og reynsla manns af trúnni staðfestir það fyrir manni aftur og ítrekað. Og hitt! Mikilvægt: Drottinn vakir yfir velferð hvers trúaðs einstaklings. Að framtíðin sé björt og allt saman það. Lútum áfram vilja Guðs og gerum hvert fyrir sig og gerum trúna á Jesús áfram. Skoðum orðið:

Hebreabréfið 9. 13–15

“Blóð hafra og nauta og askan af kvígu, stráð á menn, er óhreinir hafa gerst, á að helga þá svo að þeir verði hreinir hið ytra. Hve miklu fremur mun þá blóð Krists, þegar hann hefur í krafti eilífs anda borið sjálfan sig fram fyrir Guð sem lýtalausa fórn, hreinsa samvisku okkar af dauðum verkum svo að við getum þjónað lifanda Guði.

Þess vegna er hann meðalgangari nýs sáttmála. Hann dó og bætti að fullu fyrir afbrotin undir fyrri sáttmálanum til þess að þau sem Guð hafði kallað mættu öðlast hina eilífu arfleifð sem heitið var.“- Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

29. janúar 2026.

Hver er vilji lifandi Guðs?

Sáttmáli sem gerður er hefur tvær áttir. Önnur þessara átta beinist að honum sem gefur fyrirskipanir og hin áttin að fólki sem viðurkennir og undirgengst samkomulagið og hefur þegar viðurkennt það sem harla góðan kost, já, fyrir sig sjálfan. Sama gildir um einstaklinga sem gangast við þessu og hinu samkomulaginu að þeir skuldbinda sig sjálfir til að gera þá þetta samkomulag. Staðfest samkomulag er eitt merkilegasta fyrirbæri sem til er í mannheimum. Eigi í annan stað að gera nýtt samkomulag verða allir sem lutu hinu samkomulaginu þá að samþykkja þetta nýja kerfi, ef svo má segja, sem er fullkomlega sanngjarnt og eðlilegt verk.

Sem sagt. Samkomulag liggur fyrir og ljóst er að þeir sem veita því viðtöku og ætla að vera með undir ákvæðum þess hafa þegar viðurkennt að allir sem lúta því þurfi að fara eftir því og að enginn sé neinu undanþeginn. Þetta er að gera samkomulag og að vilja vera undir aga þeim sem samkomulagið byggir á og gerir ráð fyrir. Samkomulag er visst agaferli sem menn taka á sig og gangast við og leggja sig undir. Lúti menn þessu ekki byrjar báturinn að rugga, sem gerir vistina um borð óþægilega en væri í kyrrum báti vegna þess að eitthvað hefur riðlast til og olli þessu ruggi. Samkomulagið sjálft er raunverulega tyftarinn og agarinn og það afl sem heldur okkur við gert samkomulag. Skoðanir mínar og þínar mega alveg vera með þarna en þær gilda samt ekki einar og sér til breytinga samkomulagsins. Samkomulag þarf að komast í annan farveg og fara sína leið og breytingar eiga fyrst að vera samþykktar af hópnum og muna um leið að þær muni líklega, sennilega, aðskilja hópinn að einhverju leyti. Og hvað væri slíkt annað en beint tjón? En góða fréttin hér er að vel má koma í veg fyrir skandal af svona gerð og gott að muna að allt svona lagað mun hafa afleiðingar sem fólk fyrir fram er ekki að biðja neitt um. Höfum þetta því áfram, bara klippt og skorið eins og samkomulagið miðar við og viljum að það byggi áfram á Guðs orði. Guðs orð er fyrir alla rétt, en skilji menn ekki nema sumt sem fram fer, sjá allir ógagnsemina. Og hvað segir ekki orðið? Skoðum það:

1. Korintubréf 14: 7-11.

Ef dauðir hlutir, sem gefa hljóð frá sér, hvort heldur er pípa eða harpa, gefa ekki mismunandi hljóð frá sér, hvernig geta menn þá vitað hvað leikið er á pípuna eða hörpuna? Gefi lúðurinn ógreinilegt hljóð, hver býr sig þá til bardaga? Svo er og um ykkur: Ef þið notið ekki tunguna til að mæla fram skilmerkileg orð, hvernig verður það þá skilið sem þið talið? Þið talið þá út í bláinn. Þó að mörg tungumál séu til í heiminum er ekkert þeirra málleysa. Ef ég nú skil ekki merkingu málsins verð ég sem útlendingur fyrir þeim sem talar og hann útlendingur fyrir mér.-

Og:

1. Korintubréf 14. 14–17.

„Hvernig er því þá farið? Ég vil biðja með anda en ég vil einnig biðja með skilningi. Ég vil lofsyngja með anda en ég vil einnig lofsyngja með skilningi. Ef þú lofar Guði með anda hvernig á þá venjulegur maður sem er viðstaddur að geta sagt amen við þakkargjörð þinni þar sem hann skilur ekki hvað þú ert að segja? Að vísu getur þakkargjörð þín verið fögur en hún gagnast ekki hinum.” Þetta er sumpart vandinn hér um þessar mundir. Hvað, kæru vinir, merkir þetta? Höfum reglu á og gott skipulag hjá okkur. Og allir fari glaðir og sáttir til síns heima með uppbyggingu þá í hjartanu sem sóst er eftir. En nú var ég virkilega óþekkur og leiðinlegur? Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

27. janúar 2026.

Melkisedek.

Í orði Guðs eru okkur gefnar upp nokkrar myndir af fólki sem við skulum heiðra. Allt stórmerkilegt fólk sem Guð sjálfur raunverulega mælir með og sér ástæðu til. Það er auðvitað mikill heiður. Annars hefði þetta fólk ekki verið haft með í orði Guðs með þeim hætti sem þetta er gert. Skoðum til að mynda þetta dæmi:

Hebreabréfið 7. 1-3.

“ Melkísedek þessi var konungur í Salem og prestur Guðs hins hæsta. Hann gekk á móti Abraham og blessaði hann þegar hann sneri heimleiðis eftir að hafa unnið sigur á konungunum. Og Abraham lét honum í té tíund af öllu. Í fyrsta lagi þýðir nafn Melkísedeks „réttlætiskonungur“ en hann heitir enn fremur Salemkonungur, það er friðarkonungur. Þess er ekki getið hver faðir hans, móðir eða forfeður hans voru, hvenær hann fæddist og hvenær hann dó. Hann er líkur syni Guðs og heldur áfram að vera prestur um aldur.” Lítið segir um það hver þessi einstaklingur Melkisedek raunverulega er og ljóst að ættarsaga hans er hvergi skráð. Vegna þess að hafa hvergi verið skráð er ættarsagan því hvergi til og hefur því aldrei verið á hendi nokkurs manns. Einkar áhugaverð nálgun.

Að segja þetta um Melkisedek eins og orð Guðs gerir er um leið að hafa notað algera útilokunaraðferð til síðari tíma, réttara sagt til allrar framtíðar litið, um að einhverjar heimildir tengdar Melkisedek sem einstaklingi hafi komið fram hvað hann varðar og birt í öðru og alveg nýju ljósi en verið hefur gegnum orð Guðs. Líkt og síðar meir gæti gerst væru til skráðar heimildir sem mögulega, og hugsanlega, sýna merkilegan Melkisedek í nýju og öðru ljósi en orð Guðs gera sem felldu skugga á allt hitt heila klabbið. Merkilegt hvernig Guð sér fyrir öllu.

Að slíkt gerist, hefur oftsinnis gerst, og á okkar tíð sagan af séra Friðriki, stofnanda KFUM og KFUK, sem síðari tímar reyndu að þyrla upp ryki kringum til að vekja upp tortryggni en tókst sem betur fer ekki verkið og lægðu þær öldur því fljótlega aftur. En vissulega var gerð tilraun til að ófrægja starf og minningu séra Friðriks, sem ég man reyndar ekkert eftir sjálfur og var aldrei neitt á mínum ungdómsárum tengdur starfi KFUM á neinn hátt þó að aðstaðan sem þeir voru með í Hafnarfirði til samkomuhalds væri ekki langt frá heimili mínu og aðeins nokkurra mínútna gangur milli húsanna sem stundir KFUM fóru fram í þarna á Hverfisgötu.

Hvernig sem það allt er er alveg ljóst að Abraham er þeir hittast velur fyrir sína parta að gefa honum sérvalda tíund af sínu. Af hverju. Það liggur fyrir að hefur ekki verið af neinu nema virðingu við þennan einstakling og takmarkalausa trú sem Abraham ber til Guðs síns. Orðið hvetur okkur til að horfa til verks Abrahams en jafnar honum samt engan veginn við verk frelsarans sem sendur var til jarðarinnar til frelsa menn úr greipum dauða og heljar og gefa sjálfviljugur sitt eigið líf. Engin manneskja verður því hólpin fyrir nafni Melkisedek.

Vissulega eru verk Melkisedek merkileg. Einnig eru viðbrögð Abrahams gagnvart honum áhugaverð og til eftirbreytni öllu fólki en rýra engan veginn gildi krossins. Kennslan um Melkisedek og Abraham er um að gleðja Guð með sínu og svolítið upptekinn af því hver sé vilji Guðs. Það er af sannri trú Abrahams að hann vill gefa Melkisedek sérvaldar gjafir og fá gott orðspor hjá Guði sínum en Jesús er málið. Jesús lifir! Amen.

25. janúar 2026.

Látum orð Guðs leiða okkur.

Kristur kennir okkur allt sem við þurfum að vita og hvað að gera til að trú okkar standist daglega í augum frelsarans okkar Jesúsar. En það þarf hún nauðsynlega að geta gert og gerir áfram með áframhaldandi trú minni ásamt og minni eigin varðbergsstöðu sem ég einn ber alla ábyrgð á fyrir mitt líf og inni sjálfur af hendi. Í grunninn er trúin einleikur á fiðlu en samfélagið við aðra trúaða er alveg nauðsynlegt. Fiðluleikarinn er þarna og oft ertu einsamall, til að mynda þegar þú vilt rækja samfélag þitt prívat við Guð þinn til að trúin verði áfram heilbrigð og hætti að vera þetta lasburða afl. Núna uppi og í hreint svakalegu stuði með Guði öndvert við það sem var í gær er við vorum svo langt niðri og vildum kannski bara ljúka þessu, sem auðvitað er bara ömurlegur þanki en samt veikleiki fjölda fólks og þessi veikleiki opinberast og styrkurinn vill kalla til manns þessi orð: „Enn er von.“

Trúin er í vist skammtakerfi. Við etum daglega af henni og hressumst daglega af trú okkar, einn dag í senn. Aðilinn sem leiðir þetta allt er upprisinn Jesú Kristur. Amen.

Að átta sig á þessum, stundum frekar litlum atriðum, er lykill að vissri gæfu til framtíðar litið. Munum! Fallbraut manna og kvenna hefst yfirleitt í einhverju agnarsmáu og sakleysilegu sem rekur á okkur fjörur og við veittum athygli og fannst kannski svolítið áhugavert sem allur glansinn fór af er sjálfur bastarðurinn opinberaðist og við komin andspænis afli okkur töluvert sterkara sem við féllum fyrir bragðinu á hjá og líklega, mögulega, kenndum öðrum um að svona fór, sem er þessi klassíska leið svo margra en samt ekki allra. Vondur félagsskapur er mögulegur vegna þess að sumir menn eru í hjarta sínu svolitlir bófar og smávegis óheiðarlegir inn við beinið. Allt þekkt og fólki vel kunnugt en bara sumt fólk lærir af. Við munum viðbrögð einstaklinganna við skilningstreð góðs og ills og að bæði dönsuðu þau með: „Konan sem þú gafst mér“- og svo framvegis. Þetta er mynd af þessari áhrifagirni fólks og því sem það velur að vera þátttakandi. Allt þetta er enn í gangi og hefur raunverulega ekkert breyst. Háskólamenntunin er flott en ræður ekkert við veikleika manneskja.

Allt verk tekur tíma að tileinka sér og láta rótfestast í sér. Að vilja loks stoppa er að hafa loksins tekið ákvörðun um að tjalda ekki lengur bara til einnar nætur. Mikil speki hefur opinberast. Að vilja hvílast og njóta hvíldar er ekki sprottið af leti heldur speki. Við erum nefnilega með líkama og hans þarf að gæta. Og orð Guðs tala og um hvíld. Skoðum þessi orð:

1. Mósebók. 2. 1-4.

“ Himinn og jörð voru nú fullgerð og öll þeirra prýði.

Á sjöunda degi lauk Guð verki sínu og hvíldist hinn sjöunda dag frá öllu því er hann hafði unnið.

Og Guð blessaði sjöunda daginn og helgaði hann því að þann dag hvíldist Guð frá öllu sköpunarverki sínu sem hann hafði unnið að.

Þetta er sagan um uppruna himins og jarðar.” Hér er fyrirmyndin mín opinberuð í verki og líklegt að sjúkrahúsferðum fækki taki menn boðskapnum. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

24. janúar 2026.

Færið hann í...

Orð Guðs er aflið fyrir mátt trúarinnar á Krist sem hreiðrar um sig í hjarta trúaðs einstaklings en ekki í hjarta vantrúaða einstaklingsins. Trúin er eins og fólk sem til þekkir og líka veit að er persónuleg gjöf sem ekkert okkar var í sjálfu sér neitt að leita að né heldur biðja neitt sérstaklega um, sem er eðlilegt. Menn eru ekki mikið að leita þess sem þeir hvorki þekkja haus né sporð á en hafa auðvitað oft heyrt þetta orð Trú í sín eyru án þess að gera neitt meira. Það er einnig eðlilegt séð í því ljósi að Drottinn sjálfur ku skima jörðina að leita að fólki til að frelsa. Með þeim hætti talar orðið. Til að mynda hér. Skoðum þau:

Hebreabréfið 5. 7–10.

„Á dögum jarðvistar sinnar bar Jesús með sárum andvörpum og tárum bænir fram fyrir þann sem megnaði að frelsa hann frá dauða og hann var bænheyrður sakir trúar sinnar. Þótt hann væri sonur Guðs lærði hann að hlýða með því að þjást. Þegar hann hafði fullnað allt varð hann öllum, sem honum fylgja, sá sem gefur eilíft hjálpræði, af Guði nefndur æðsti prestur að hætti Melkísedeks.” - Kristur er aflið sem maður fyrst og fremst þarfnast og allt snýst um, og eða ætti að snúast um, hjá trúuðum einstaklingi. Við erum ekkert hér að tala um neina vantrú sem fylgir hvort eð er ekki Kristi og getur heldur ekki gert vegna þess að trúin er einkagjöf Drottins til einstaklings og verður aldrei í neinu neitt öðruvísi. Og vitiði af hverju? Guð hefur sjálfur talað með þessum hætti og allt sem hann talar út stendur til eilífðar og er um leið þessi borðleggjandi staðreynd og styrkur trúarinnar sem menn smám saman læra og einnig að treysta fullkomlega fyrir sér og sínu lífi. Allt hefur verið gert klárt á krossinum og ekkert undanskilið sem til þarf til að skila sér á leiðarenda. Enga afsökun, takk.

Maðurinn sem sjá má er án afsökunar hlekkist svo á á sinni leið að hann fellur út af veginum og er alltaf verk sem tekin er sem eigin ákvörðun einstaklings. Oft vegna vonbrigða með veginn sem hann er á og er um leið vegur Drottins sem svo mikilvægt er að horfa á sem þá veg Drottins. Við sjáum hér hvers vegna Guð gefur sínu fólki trú á einstakling að nafni Jesús Krist. Dagleg trú skilar þeim árangri að manneskja er við engri hrösun hætt. Hinn aftur á móti sem slugsar við verkið veit enginn um hvort skili sér alla leið. Lífið er til að styrkja trú sína á Krist og við líkamsdauða fólks verður verkið endanlegt, engu bætt við og heldur ekkert dregið frá. Hér og nú er málið. Hver er svo staðan í þínu eigin tilviki? Öllum er hollt að skoða með athygli sína eigin stöðu og miða alla niðurstöðu við orð Biblíunnar. Orðið er eina gilda leiðin.

Lúkasarguðspjall 15. 20–23.

“ Og hann tók sig upp og fór til föður síns. En er hann var enn langt í burtu sá faðir hans hann og kenndi í brjósti um hann, hljóp og féll um háls hans og kyssti hann. En sonurinn sagði við hann: Faðir, ég hef syndgað móti himninum og gegn þér. Ég er ekki framar verður að heita sonur þinn. Þá sagði faðir hans við þjóna sína: Komið fljótt með hina bestu skikkju og færið hann í, dragið hring á hönd hans og skó á fætur honum. Sækið og alikálfinn og slátrið, við skulum eta og gera okkur glaðan dag.” Við sjáum að það að fara er algerlega af eigin ákvörðun sem og að koma aftur til baka. Af hverju koma til baka? Það liggur fyrir að miðað við allt sem þessi annars ágæti ungi maður þoldi af sínu eigin vali mætti hann öllum sora lífsins sem heimurinn bauð honum og bíður enn að lokum sem hann vakti hann upp til lífsins. Sjá má að ekkert okkar þarf að fara svo neðarlega með sjálft sig til að sjá aftur ljósið sem skín hér og nú og allt í kring og hefur alltaf gert. Spurningin sem eftir hljómar er svona: Hvað viljum við? Fallinn heim eða lifandi Guð sem býður öllu sínu fólki upp á raunverulegar allsnægtir og stendur við sitt boð. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

23. janúar 2026.

Vitkumst! Já, verðum vitrar manneskjur.

Með hvaða hætti talar Guð til mannanna? Með beinum hætti og prívat eftir að Kristur varð hlutskipti þeirra og allar guðlegar gáttir opnast og um leið þá þetta þráðbeina samband og milliliðalausa við einstaklinga jarðarinnar. Kristur er þarna og var sendur til okkar til að gera manninum þetta kleift og braut hans beina.

Að við skulum geta haft samband við skapara himinsins er gjöf sem staðfestir að hún er tilkomin vegna einvörðungu elsku Guðs til sköpunar mannsins. Maðurinn sjálfur hefur ekkert með þessa gjöf sína að gera og veitir henni einvörðungu móttöku og lærir inn á hana og/eða hafnar henni með öllu, velur hann reyndar svo afkáralega leið fyrir sig sjálfan. Alveg ótrúlega oft verður viskan eftir heim þó að við séum farin, þotin, af stað í leiðangur af einhverju tagi. Nógu fjölbreyttar svo sem eru pælingarnar og hreint endalausar vangavelturnar. Ekkert er nú stoppið þar.

Maðurinn er vitsmunavera og er gerður og skapaður til að hugsa og draga sjálfstæðar ályktanir af öllu í kringum sig án nokkurra atbeina nokkurs aðila. Þetta er ein af stærstu gjöfum sem Guð gefur manninum og er um leið þetta algerlega og skilyrðislausa frelsi sem maður fær til allra verka, líka þeirra heimskulegu, ef við viljum. Munum hvernig þetta er.

Orð Guðs standa. Þess vegna líka býr maður áfram við þetta algera frelsi sitt og gerir á meðan maður enn lifir hér á jörðinni. Annað er að þiggja kennslu og vera undir leiðsögn annarra. Þar velur maður einnig og þiggur eða hafnar. Allt sem sjá má er í minni eigin hendi og klúðrið mitt er því engum öðrum að kenna og er þessi þægilegri leið að fara að kenna bara öðrum um. Og maður belgir sig áfram út og þykist vera eitthvað annað en maður kannski er, sem er engum manni sérlega gott til lengdar. Sem sagt. Verum vakandi fyrir okkur sjálfum. Allt í kring eru til víti til að varast. Lærum af þeim og sogumst ekki að þeim. Kannski heilluð. Hver maður velur sjálfur og sjálfstætt. Að hafa haft áhrif á er annað. Þitt nafn er undir á blaðinu og það sker úr. Ekki lengur klúðra neinu. Í Biblíunni heitir þetta: Viska og meira: Guðleg viska sem er æðri allri annarri visku á þessari jörð. En hún er fánleg.

Að vita um og viðurkenna og þekkja sinn eigin veikleika vel kemur manni skrefinu lengra í lífinu og skakkaföllin verða altént færri en nóg af þeim samt.

Allt ber að sama punkti og nafninu Jesús Kristur. Jesús veit svarið sem ég hef ekki enn getað fundið en fékk alveg fyrirhafnarlaust hjá frelsaranum mínum, vegna þess að hann er frelsari mannanna og forðar þeim frá hverju klúðrinu eftir öðru sem allt orðið stefndi í en allt snerist öndvert og allt fór vel, og er hinn stundum veruleiki okkar. Heitir: Að hafa vitkast. Vitkumst því og sjáum þennan mikla mun sem er á hreinni visku og tómri vitleysu og sumpart algerri endaleysu sem Jesús dó ekki fyrir heldur lífið sem hann gefur og vill án neinna skilyrða annarra en þeim að menn og konur fari eftir sinni leiðsögn og fangi hana fyrir sitt líf en hafni ekki, eins og sumir því miður gera þrátt fyrir öll sín fyrri klúður. Furðulegt að tala svona en er samt breytni alltof margra okkar. Niðurstaðan er að ég þarf trú til að fá náð upp í slíkar hæðir. Og nú veit ég sumt betur og nánar en var. Gott að vita ögn betur í dag en var í gær hver vilji lifandi Jesús er hvað mig sjálfan varar. Jesús nefnilega lifir! Hann lifir! Amen.

22. janúar 2026.

Hver er flottastur?

Alveg er ljóst að Guð er hann sem vakir yfir sínu orði en hefur ekki eftirlátið hvorki mér né þér verkið. Það eina sem hann biður mig um er hollusta við sig. En hana alla ræð ég alfarið og einsamall. Einnig þar kemur hann að málinu. Nú inni í samfélaginu sem hann setti á laggirnar fyrir sitt fólk, sem er nauðsynlegt, eigi fólkið að haldast kyrrt þar sem það nú er til þess að þessi mikilvægi aðskilnaður verði og fólk drottins endi ekki sem eyðisker út í hafi, eins og myndi gerast gerði Drottinn ekki fullkomið verk og hugsar fyrir öllu. Þetta með fullkomið verk Jesúsar er afskaplega merkileg pæling. Með gjöf heilags anda og trúnni sem af hinu fæðist verður til aðskilnaður og menn skilja sig frá jafnvel ættingjum og vinum og eru eftirleiðis innan um sína líka sem eftir trú verður þá þetta trúaða fólk. Trúin er nauðsynleg.

Þennan aðskilnað og nauðsyn hans má betur skilja vegna hins nýja sem komið er til manneskjunnar og hjarta einstaklings á eftir staðfestir. Drottinn einn sér um að loka þessum hring, sem og verður hluti orða hans: „Það er fullkomnað.“ - sá allur annars afskaplega magnaði boðskapur sem gerir með skilningnum trúna léttari og verkið meðfærilegra. Og svakalega flotti predikarinn umbreytist í blekkingu. Við þurfum Jesú og bræður og systur í trúnni en ekki þann flotta. Munum! Að skilja er lykill. Og! Jesús gleymdi engu af því sem honum var af Föður falið.

Við þurfum trú til að ná upp þessar allar hæðir. Allt þetta gerðist á krossinum og staðfest í upprisu Jesúsar. Við fengum: „Það er fullkomnað“ - og endanlega svarið til jarðarbúa og allir sem skilja meðtaka sem afskaplega merkilega hugsun, sem ekkert okkar á skilið en kærleikur Föðurins og Sonarins til okkar vinnur í mannsins þágu og birtingarmynd verksins er dauðinn á krossinum og upprisa Jesúsar frá dauðanum. Sigur? Engin spurning. Allt endanlegt svar til mannkyns og boðskapurinn trú sem einstaklingur þarf á að halda sig við og veiklast ekki í og er hans eigið start á þessari vegferð. Við sjáum og meðtökum að allt er klárt en þarf að fá að vaxa í hjarta hvers einstaklings sem trú hefur tekið. Sem er verkið mitt. Guð vill hafa okkur með sér.

Allir sjá að trúin kemur fyrst og við sem trúum gefum sjálf trúnni skilyrði til vaxtar og þarf því hvert og eitt okkar að vilja vera með í verkinu til að trúin verði það í manneskju sem Kristur ætlast til. Alveg er augljóst að þangað má engin uppgjöf hreiðra um sig né komast.

Oft eru fyrstu skilyrði uppgjafarhugsunarinnar kokhreysti manns um til að mynda eigin styrk af sinni eigin trú sem þó er ekki fyrir hendi og er afleiðingin sú að trúin fær enga nauðsynlega næringu í sitt trúarhjarta og getur þar af leiðandi ekki staðist í moldviðrinu sem mun verða þyrlað upp einhvers staðar á leiðinni: „Vökum“ - segir orðið og staðfestir mikilvægi sjálfrar trúarreynslunnar, að hún komist að, sem allur gangur er á. Það er ungur sem nemur og gamall sem temur og er hugsun sem enn er gilt afl en menn hafa reynt að afbaka.

Skoðum orðið:

Filemonsbréfið. 1. 7.

„Mikla gleði og uppörvun hef ég þegið sakir kærleika þíns því að þú, bróðir, hefur endurnært hjörtu heilagra.“ - Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

21. janúar 2026 (b)

Vangaveltur.

Tapi lið í knattleik er það nokkuð segin saga að því sé um að kenna lélegri dómgæslu. En er ekki sannleikurinn að annað liðið tapi og hitt liðið vinni?
Allavega trúi ég því ekki, allavega án neinna sannanna, að dómarastétt knattleikjanna sé til sölu og að gegn greiðslu megi kaupa þá til að sjá í gegnum fingur sér með sumt. Og hver borgar? Blankt íþróttafélag? Varla. En í þessu er ítrekað látið skína. Knattleiksdómarar eru bara menn sem stundum yfirsést. „Hann hefði nú átt að sjá þetta,“ segja menn sárir. Sjá hvað? Stundum horfa menn ekki á það sama í andartakinu. Leikur er oft mjög hraður og margt að gerast á sama tíma. Hver dómari má sjá með sínum eigin augum en hvorki mínum né þínum augum, sem hann getur heldur ekki. Það er ekkert flókið sagt hér. Menn eru mannlegir, líka dómararnir á vellinum sem menn vildu að væru algerlega fullkomnir menn sem er langur vegur frá að þeir séu.

Í mínu ungdæmi hét svona lagað ákveðnu orði. Tapsár.

Ekki vera tapsár. Sumt er leikur og má áfram vera leikur vegna þess að vera leikur þó að kappleikur sé á íþróttavelli sem gleypir orðið þjóðir sem svo margir segja að allir fylgi en eru samt ekki allir menn þá að margt fólk horfi og ég trúi því ekki að Konni Hafnarfjarðar sé þarna einn í heiminum sem missir bros af andliti á tíma frétta ríkissjónvarpsins sem rifnar voru af honum vegna drepleipinlegs kappleiks í útlöndum. En þeir ku vera ástmögur vestrænnar þjóðar í dag sem allir fylgjast með, en hirti af einum feitum gaflara eina ferðina enn sem tyllti sér fyrir framan Imbann klukkan nítján. Og hér get ég verið afskaplega tapsár og gráti næst, get ég svo sem viðurkennt. Fréttirnar á ríkissjónvarpinu eru oft hið eina sem maður horfir á þar, allt til að geta ítrekað við sig sjálfan að fréttum loknum að nákvæmlega ekkert hafi verið í fréttunum í kvöld.

Bingó! Oft kemur sama niðurstaðan um að ekkert sé að frétta. Í sumu eru það gleðitíðindi.

Ég man eftir atviki um borð í togara sem ég starfaði á fyrir áratugum þar sem tveir menn voru eitthvað að kíta hvor við annan þarna á dekkinu fast upp við skutrennuna og fór svo að lokum að annar sló til hins. Hrópaði maðurinn sem fyrir högginu varð þá til mín sem þá stóð framarlega á dekkinu og svolítil fjarlægð var þá á milli mín og háttvirtra rifrildismanna: „Þú sást þetta“ – sem ég kvað nei við og er sannleikur málsins. Horfði ég á sama andartak í gagnstæða átt er höggið reið af en vissi vel hvað hafði skeð en hinn taldi mig hafa orðið vitni að högginu sjálfu með beinum hætti, sem er ekki rétt. Heyrist þá í hinum. „Jæja þá, svo þú ert þá svona.“ Fannst honum lítið til mín koma, allavega á þessari stundu. En ég vissi vel hvað ég sá og hélt mér bara þar. Um afstöðu hins varðaði mann ekkert. Ég man að ég sagði honum þetta er við stóðum í stakkageymslunni skömmu síðar að taka af okkur sjóklæðin og koma okkur inn í heitan sopa borðsalarins fyrir næsta hífop. Mig minnir að manngreyið hafi ekki tekið orð mín trúanleg, allavega þarna í stakkageymslunni þó að síðar hafi verið. Eftir þetta unnum við lengi saman á sjó án nokkurra frekari hnökra eins og verið hafði.

En rétt skal áfram vera rétt og það sem ég sá ekki einfaldlega sá ég ekki líka, þó að hinn hafi talið mig hafa horft á verknaðinn en ég á sama andartaki horfði í gagnstæða átt en vissi hvað hafði gerst þarna á afturdekkinu og hvað nei við orðum mannsins sem hrópar: „Þú sást þetta.“ Sem var ekki heldur rétt. Engin svo sem meiðsl og engin frekari leiðindi komu í kjölfarið, og svona lagað gerist í mannheimum. Atvikið er mér einkar minnisstætt, smávegis fyndið en samt léttvægt atvik sem skildi engin ör eftir sig og er því áfram í flokki ágætis minninga. 

21. janúar 2026.

Guð í þessum degi.

Góður dagur í vændum vegna þess einkum að Guð er hinn sami og verið hefur og hann breytir sér ekki neitt né er þetta í dag og allt annað á morgun og mun í dag, ef ég gef honum leyfi mitt, vera styrkur minn á þessum ágæta degi janúarmánaðar.

Allt sem fyrr lýtur vilja lifandi Guðs sem skóp himinn, haf og hvern mann, hverja jurt, hverja dýrategund fyrir sig og gerir að verkum að menn og konur hafa nóg að bíta og brenna en samt ekki allur heimur í einu. Víða koma upp hungursneyðir og þess valdandi að fólk baslast við það eitt að afla sér nægrar fæðu til lífs en gengur ekki verkið og fjöldi manns deyr af völdum hungursneyðar. Og við segjum: Hvar er Guð núna? Er réttara væri að spyrja spurningarinnar: „Af hverju gaf ég honum ekki sitt tækifæri til að sýna og sanna hver Guð er fyrir mér?“ Réttra spurninga er ekki leitað vegna einkum bendandi fingurs og ásakandi tóntegundar sem bæði hefja sig á loft til eins verks: „Að ásaka.“ Maður án Guðs og aukreitis reiður og bitur er vonlausasta vera jarðarinnar og þar, því miður, hafa margir valið sér staðsetningu sína. Samt er Guð og sem fyrr reiðubúinn til að hjálpa. Líka fólki sem valdi af sjálfdáðum að yfirgefa sinn Guð og valdið sjálfu sér fyrir vikið margháttuðum harmkvælum. Með þeim hætti greinir orðið frá. Og orðið segir okkur satt.  Skoðaðu bara eigin stöðu. 

Trúleysi er trúleysi hvernig sem það er til manns komið en verra þó að hafa þekkt Guð en snúið við honum baki af vonbrigðunum einum. Vonbrigði með hvað þá? Guð? Mundu hér! Mikilvægt! Guð vill að þú bendir sér á hvar honum hlekktist á. Hann býður fram sættir en vill um leið fá að vita hvar honum hafi hlekkst á, svo þau orð séu hér endurtekin. Krefst sanngjarnra svara við öllum ásökununum. Guð er hreinn og verður áfram.

Eðlilega vefst þér tunga um tönn vegna svo hreinskilinnar spurningar og er birtingarmyndin til þín um þennan gríðarlega veikleika sem býr í hverri manneskju. Líka þér. Trúin er ekki allra og þar sem hún er sannarlega til staðar þarf að gæta hennar af natni og nota þennan dag til gæsluverksins. Geti ég ekki gætt mín sjálfur gerir þú það ekki fyrir mig. Svo mikið vitum við.

Trúleysið er ástæða allra hörmungarsagna sem ganga í mannheimum og vel hægt að rökstyðja að það kosti manneskju heilmikið að hafa valið að snúa baki í lifandi Guð. En svona leikur syndin og syndalífið huga fólks eftir að hafa sloppið þangað inn. Já, sloppið inn fyrir. Synd er ekki bara bindandi heldur miklu meira blindandi afl. Og „Ég og mitt“ er nú haft sem efsta lag og reiðin aftur orðin mitt helsta tákn. Með öðrum orðum: Allt sem skeði af vondu er núna af völdum annarra manneskja og er í verki: „Ég og mitt“ - hugsun. - Versta mál. Allir sem vilja fá séð skynja að slíkt er guðlaus þanki sem veikleiki fólks meðtekur ekki á stund sjálfsaumkunarinnar en gæti síðar hrist af sér og vaknað af. Og þá séð. En hver veit um málalok eða hvort málið endi svo farsællega? Manneskja leggst í eintóma sjálfsvorkunn. Engin brosvipra.

Allt er enn við sama heygarðshorn og Drottinn Jesús en ekki allra manna og kvenna. Kristur mætti ríki syndarinnar með krossdauða sínum en Faðirinn hafði endurlífgað hann og reist elskaðan son sinn upp og sett sér við hægri hönd á himnum og þar sem eilífðin hefur sín heimkynni. Þar gaf hann syninum öll völd á jörð og himni og er birtingarmyndin af föðurkærleik Guðs til sonarins Jesúsar. Guð er faðir sinna. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

20. janúar 2026.

Fylgjum orði Guðs.

Orð Guðs er lykill að vissri og öruggri velgengni manna. Velgengni í ekki samt fyrirfram og sjálfgefinni í fjárhagslegum atriðum heldur miklu fremur andlegum atriðum og þeim atriðum sem snúa beint að frelsaranum okkar Jesú Kristi sem reis upp frá dauðum og steig upp úr gröfinni á þriðja degi og lifir við hlið Föðurins og mun gera eilíflega. Hjálpræði mitt og þitt er í hendi og um leið eitt hundrað prósent öruggt vegna þess að eiga Krist að. Kristur er mikil gjöf og stórkostleg sem aldrei verður nógsamlega þakkað. Víst er um það.

Orð Guðs gefur heilræði til okkar og er óþreytandi við sín heilræði í nafninu Jesús Krists. Heilræði orðsins munu í öllu efla og styrkja trú okkar ef og þegar við veljum að þiggja þau og gera þau að okkar heilræðum. Öllu þessu ráðum við sjálf og einnig hvort heilræðin séu þá þessi heilræði okkar, og kemur þá í ljós. Á öll heilræði þarf að láta á reyna til að þau opinberist einstaklingi. Ekkert í lífinu gerist fyrirhafnarlaust heldur er það ég einn sem ræður því hvort ég láti reyna á mín heilræði eða þverskallist við verkið og komist því aldrei að nokkurri niðurstöðu um hvernig til að mynda heilræðið sem mér var sagt frá, segjum það, virkaði og verkaði. Allt svona lagað er af reynslu sem varð til vegna þess að látið var á reyna og niðurstaða kom um hvort um alvöru reynslu væri að ræða eða tóma steypu.

Sumt þarf að ganga til að virka og er Guðs orð eitt af þessu. Það vill, krefst reyndar þess að á sig sé látið reyna. Gott er að vita vissu sínu með sumt og leyfa reynslunni af því að koma og þá líka fölnar sumt og deyr. Allt er þetta ferli sem hefst þegar einstaklingurinn sjálfur vill og er ferli sem verður þá að fá að hefjast til að niðurstaða komi. Orð Guðs virkar og viðurkennir margt fólk virkni orðsins vegna góðrar reynslu af því. Með það í fjarlægð og án minnsta áhuga kemur engin ekta reynsla. Við ráðum þessu alfarið sjálf. Samt þurfum við að vita af þessu og alls konar öðru til að geta ígrundað betur öll svona mál. Enginn fer og kannar nokkurn skapaðan hlut sem hann aldrei áður hefur heyrt neitt um en gæti mögulega farið í og kannað betur eftir á. Þess vegna til að mynda verða til þessara tegunda pistlar. Eru þeir oft og að mestu leyti birtir til upplýsingagjafar og stundum einnig til hressingar anda og sálar.

Skoðum orðið:

Títusarbréfið. 3. 1–6.

“ Minn þau á að lúta höfðingjum og yfirvöldum, vera hlýðin og reiðubúin til sérhvers góðs verks, lastmæla engum, vera friðsöm, sanngjörn og sýna öllum mönnum vinsemd. Því að þeir voru tímarnir að við vorum einnig óskynsöm, óhlýðin, villuráfandi, í ánauð hvers konar fýsna og lostasemda. Við ólum aldur okkar í illsku og öfund, vorum andstyggileg og hötuðum hvert annað. En er gæska Guðs, frelsara vors, birtist og elska hans til mannanna, þá frelsaði hann okkur, ekki vegna réttlætisverkanna sem við höfðum unnið, heldur frelsaði hann okkur af miskunn sinni. Það gerði hann í þeirri laug endurfæðingar og endurnýjunar heilags anda sem hann lét ríkulega yfir okkur streyma sakir Jesú Krists, frelsara vors. Þannig erum við réttlætt fyrir náð hans og urðum í voninni erfingjar eilífs lífs.”

Þetta sem hér ofar er sett fram í formi orðs Guðs eru heilræði sem bæta líf manna sem temjast við þessi orð en hvert og eitt okkar ræður þó hvort við gerum að okkar heilræðum eða hundsum, sem þá nothæf heilræði. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

19. janúar 2026.

Orðið er áskorun.

Orð Guðs segir okkur hverju og einu ágætlega hvernig við skulum hegða okkur og má því segja sem er að orð Guðs sé um leið viss uppeldisstofnun, ef svo má segja og ef orðið ”Uppeldisstofnun” á við hér. En alls konar í þessa veru lesum við sem á annað borð lesum og stúderum orð Guðs og teljum okkur orðið vera þokkalega að okkur í þessu sama orði Guðs, sem við öll vitaskuld keppumst eftir að vera sem tilheyrum Kristi og lifum því lífi sem hann boðar í lifandi orði sínu sem vakir yfir einkum velferð einstaklings. Það er einstaklingur sem skal því vera þess í fyrirmynd hins upprisna Jesúsar hér á jörð, og gera sama á hvaða aldri viðkomandi er. 

Vitaskuld skelfileg staða fyrir einstakling að vera í og hver og einn af okkur getur vel viðurkennt fyrir allavega sjálfum sér og er nokkuð sem orð Guðs leggur á sitt fólk að gera og við, sum okkar, viðurkennum að sé umbúðalaus sannleikur um vilja Guðs. Orð Guðs er sannleikur. Gott er að hafa í huga sjálfum sér til aðgæslu á hverjum degi. Munum! Dagurinn reynir okkur og við í dag gætum þess að falla ekki.  Dagurinn er málið og færir okkur margt.  

Þetta breytir ekki í neinu þeim sannleika að trúin er til staðar og að hvar sem trú er starfandi í hjarta manneskju og má í það minnsta vænta breytinga, hvort sem einhver alvöru breyting láti á sér kræla eða allt sitji áfram við sama. Sérhver einstaklingur sjálfur ræður öllum framgangi allra sinna mála og er um leið alveg hreinn og skýr vilji lifandi Guðs.

Skoðum orðið sem að þessu sinni bendir á vandvirkni og ástæðan er nefnd. Þessi:

Títusarbréf 2. 1–5.

„En tala þú það sem sæmir hinni heilnæmu kenningu. Aldraðir karlmenn skulu vera bindindissamir, heiðvirðir, hóglátir, heilbrigðir í trúnni, kærleikanum og þolgæðinu.

Svo eiga aldraðar konur að vera í háttum sínum eins og heilögum sæmir. Þær skulu ekki vera rógberar og ekki heldur í ánauð ofdrykkjunnar, heldur vera öðrum til fyrirmyndar til þess að þær laði hinar ungu til að elska menn sína og börn, vera hóglátar, skírlífar, heimilisræknar, góðlátar og eiginmönnum sínum eftirlátar til þess að orði Guðs verði ekki lastmælt.” - Athyglisverðar ábendingar og um leið áskorun til okkar allra. Orðið sýnir okkur að allt stolt sé hindrun á vegi Guðs og að eigingirni þrífist illa í húsi Guðs. Við erum sem betur fer ekki þar en þekjum nokkra slíka einstaklinga.

Einu má ekki gleyma. Guð er orðið og spurningin sem eftir stendur er: “Ætla ég að gera vilja orðsins í dag eða ekki?”- Hver dagur er um að trúa og skiptir aldur fólks engu máli þar. Sigurinn kemur í hendi við andlátið og mér er gefinn dagurinn til að trúa á. Já, svona einfalt er málið. Drottinn veit að við þurfum fæði og klæði, sem hann og mun skaffa. Trúum því!

Trúin sem sagt er beintengd upprisnum Jesúsi sem sér ekki eftir neinu og sér ekki heldur eftir að hafa frelsað eitt og sérhvert okkar sem í dag trúum og treystum á mátt og megin hins upprisna Jesúsar. Og við í dag lifum vilja frelsarans og reynum, í veikum mætti, að læra vilja hans til að minna af mér frasinn, svo hann raungerist ekki né verði sýnilegur. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

18. janúar 2026.

Styrkur orðs Guðs.

Styrkur orðs Guðs liggur einkum í óbreytanleika sínum og ber mönnum að átta sig á þessu og vita að orð Guðs stenst tímans tönn og hefur sem algert sérsvið sitt að vera. Allt hringsnýst og fer í ýmist þessa átt eða hina áttina og hvergi er hönd á festandi hver er hvurs og hver hvað. Og rétt verður rangt og öfugt. Orð Guðs er alger andstaða öllu þessu og stendur eftir hnarreist hvernig sem snýst og fer. Allt viljandi gert af skapara himins og jarðar sem veit að við syndafallið varð hluturinn fallvaltur. Mennirnir eru sérgóðir, framhleypnir og hraðlygnir sem hugsa meira um eigin hag en hag og vilja skapara síns sem er á himnum og gerir allt það sem hann tekur sér fyrir hendur fullkomið. Já, verkin hans eru fullkomin. Hvenær náum við þessu? Að fara eftir þessu er vinnandi vegur en gerist ekki nema í fáum tilvikum af hreinu þekkingarleysi á Orði Guðs sem er þarna og gjöf til okkar sem þekkjum vilja Krists en er stundum áhöld um hver eigin vilji sé og hvert við erum fáanleg til að gera vilja Guðs. Verk og orð stemma því. Að láta þetta stemma er ákvörðun beint frá trúnni. Hún vill gera vilja Guðs. Enginn maður er kallaður til að gera breytingar á starfi kirkjunnar. Kirkjan hefur orð Guðs. Orðið nægir henni. En hví er orðinu þá ekki fylgt? „Ekki er trúin allra“ er svarið.

Ljóst er að hér er verið að tala beint til vantrúarinnar sem, eins og venjulega, þverskallast við að fylgja heilnæmu orðinu vegna þess að neita að trúa því. Vantrúin, öndvert við Guðsfólkið, leitar ekkert í orð Guðs. Sem sagt að gera verk Guðs er um leið að vinna með höndum sínum gagnlegt verk. Að tala gegn vilja Guðs er ekki eitt af þessu gagnlega.

Drottinn hvetur sitt fólk endalaust til að vera til gagns og um leið Drottni til þægilegs ilms og eru verk sem andspænis Guði eru af trú einstaklings en ekki af vantrú. Guð elskar trú hvers einstaklings sem er um leið þessi þægilegi ilmur sem Drottinn vill fá til sín. Og ég og þú erum þetta trúaða fólk og fær um að frambera honum verk til þægilegs ilms. En erum við þar? sem þá þetta trúaða fólk sem við segjumst vera. Hér beinir hann orðum sínum beint til mín og þín og bíður svars. Hvernig sem við viljum nálgast trú verða Guðs orð alltaf að vera þeirra nálgun. Án hennar verða þetta bara staðlausir stafir og í vantrú rekumst við alltaf á þessa svart-hvítu og á þennan svarthvíta flöt sem engin leið er fyrir manneskju að yfirstíga, og trúin ein gerir:

Bréf Páls til Títusar. 1. 7-11.

“ Því að biskup á að vera óaðfinnanlegur þar sem hann er ráðsmaður Guðs. Hann á ekki að vera sjálfbirgingur, ekki bráður, ekki drykkfelldur, ekki ofsafenginn, ekki sólginn í ljótan gróða. Hann sé gestrisinn, góðgjarn, hóglátur, réttsýnn, guðrækinn og hafi góða stjórn á sjálfum sér. Hann á að vera fastheldinn við hið áreiðanlega orð, sem kennt hefur verið, til þess að hann sé fær um bæði að uppörva með hinni heilnæmu kenningu og hrekja þá sem móti mæla.

Því að margir, einkum þeir umskornu, eru þverlyndir, blaðra um hégóma og leiða í villu og verður að þagga niður í þeim. Það eru mennirnir sem eyðileggja heilar fjölskyldur er þeir kenna það sem eigi á að kenna fyrir svívirðilegs gróða sakir.” - Orð Guðs skilgreinir embætti kirkjunnar.

Við erum með þetta allt vegna þess að við höfum lært að styðja okkur við orð Guðs. Af þessu má sjá að ég þarf að venjast við þetta sama orð Guðs. Enginn vill vísvitandi vera andstæðingur lifandi Guðs. Ekki heldur vera það. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

17. janúar 2026.

Áherslan okkar? Hvar liggur hún?

Á hvað skal trúuð manneskja leggja mesta áherslu hvað sína trú varðar? Til að fá gott og gilt svar við spurningunni er besta og heppilegasta kennslan orð Guðs sjálft. Hvernig sem við komum að þessum máli skal lendingin ávallt vera sama. Mikilvægi orðs Guðs í allri heildarpakka trúargöngu hvers trúaðs einstaklings. Allt trúað fólk sem tekið hefur við Kristi og játað hann sem frelsara heimsins skal boða orð Guðs og tala við aðra um orð Guðs. Orðið sjálft talar um þetta mál með þessum hætti og eru orð Guðs því það sem við kristnir styðjum okkur við og notum sem okkar gildu rök fyrir máli okkar, séum við í þeim aðstæðum, þarf ekki að vera en gæti auðvitað hæglega komið upp. Þetta er að vera í beinu sambandi sem einstaklingur við sinn upprisna frelsara, Jesús Krist.

Skoðum orðið:

2. Tímóteusarbréf 44. 1-5.

“ Fyrir augliti Guðs og Krists Jesú, sem dæma mun lifendur og dauða, heiti ég á þig með endurkomu hans og ríki fyrir augum: Prédika þú orðið, gef þig að því í tíma og ótíma. Vanda um, ávíta og uppörva með stöðugri þolinmæði og fræðslu. Því að þann tíma mun að bera er menn þola ekki hina heilnæmu kenningu heldur hópa að sér kennurum eftir eigin fýsnum sínum til þess að heyra það sem kitlar eyrun. Þeir munu snúa eyrum sínum burt frá sannleikanum og hverfa að kynjasögum. En ver þú algáður í öllu, þol illt, ger verk fagnaðarboða, fullna þjónustu þína.” - Við sjáum að öll erum við á sinn hátt predikarar sem samkvæmt orðum Páls postula ber að tala, eins og orðið segir: „Í tíma og ótíma. Fæst okkar erum raunverulega hæf til boðunar orðsins og erum sjálf í allavega ásigkomulagi á einum og öðrum tíma en lært að er léttvægt fundið hvað þetta sérstaka atriði varðar.

En hvenær er þessi svokallaði „tími og ótími“? Hann er alltaf. Ég og þú erum alltaf einhvers staðar og oft og tíðum innan um annað fólk sem mögulega væri til í að heyra smávegis af Guðs orði í dag. Þetta er þessi „tími og ótími“-sem Páll bendir á og segir okkur um leið hvenær hin rétta tímasetning til slíks flutnings orðs Guðs sé að vera hér og nú. „Verið viðbúin“-segir Kristur. Páll með sínum orðum útvíkkar nokkuð hring manna og kvenna til boðunar Guðs orðs og fólks sem má tala orð Guðs. Það er nú eitt. Við verðum að vita hvar hvert og eitt af okkur stendur í þessu máli. Og aftur segjum við: „Trúin er nauðsynleg.“

Einnig er gott að rifja upp og festa sér í minni að við sem trúum frelsuðumst fyrir orð Guðs eitt og ekkert annað. Drottinn mun sjálfur rifja allt þetta upp ef hann vill og þú þá viðurkenna hvernig aðdraganda frelsunarverksins bar að fyrir manneskju og einstakling. Þig. Og hvað tók verkið langan tíma? Sekúndubrot, minn kæri, er raunveruleg trúarganga með Kristi hófst.

Sjálfur man ég mætavel andartakið sem ég frelsaðist á og fylltist heilögum anda að var við lestur orðsins og þegar ég greip Nýja testamentið mitt og las og frelsaðist án þess að þannig séð vera í nokkru stuði sjálfur til að frelsast eitthvað og/eða taka við Jesú en er vitaskuld endalaust þakklátur fyrir að skyldi hafa gerst. Við sjáum að Drottinn okkar gerir það sem rétt er og veit betur en við hvað okkur oft og tíðum er fyrir bestu. Þetta andartak breytti allri minni veru. Trúið þessu og enginn bilbugur hvað þetta varðar enn þann dag í dag. Hvað menn í annan stað sjá er engin leið að ráða neinu í. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

15. janúar 2026 (b)

Grunnskólanámið

Ég skil ekki alveg þessa umræðu um lesskilning skólabarna og að vera eitthvað að bendla kennara þessara skóla og aðferðunum sem skólinn hefur við verkið sem kenna krökkunum að kennslan þar sé ekki nógu góð, sem pottþétt er nógu góð.

Sjálfur lærði ég í skólanum að lesa og kom þaðan með tímanum alveg ágætlega læs í hljóðlestri en var stirðlæs, læsi ég upphátt, sem er annað mál og maður sjálfur tekur ákvörðun um hvort maður nái betri tökum á honum eða ekki. Hefði ég ekki þjálfað mig sjálfur heima í hljóðlestri, lestur blaðanna fer venjulega fram með þeim hætti og þeir tímar enn uppi við að blöð voru send inn á heimili fólks í áskrift, hefði maður líklega verið áfram þessi smávegis stirðlæs Gaflari sem ekki skeði vegna hins sem skeði. 

Sem sagt, þá þjálfaði ég mig sjálfur heima í lestri. Þetta er að læra að lesa en, eins og aðrir, þurfti maður fyrst að læra öll grunnatriði lestursins til að gera hitt að raunveruleika, og þar kom grunnskólinn til sögunnar.

Mín aðferð til að þjálfa mig á sínum tíma var lestur Morgunblaðsins sem sex daga vikunnar kom heim í áskrift og styrkti lestur minn kennsluna sem ég hafði áður fengið hjá grunnskólanum sem um leið staðfestir að til árangurs þarf maður að vilja leggja eitthvað á sig sjálfur í stað þess að kvarta bara yfir slökum kennurum. Allt er kennurunum að kenna, sem er svolítil lenska hjá fólki að gera í dag. Ég á erfitt með stunda vinnu mína vegna þess að dagvistun barna minna stendur sig ekki, og þar frameftir götunum.  Allt vesen margra einstaklinga stafar af verki einhverra annarra sem klúðra hreint endalaust. 

Sama í raun og veru gilti um skriftarkunnáttu mína sem ég lærði einnig grunnatriðin í í grunnskólanum, Barnaskóli Hafnarfjarðar við tjörnina, en var samt á sinn hátt óskrifandi eins og fram kom mörgum árum síðar, 1984, er ég tók fram pennann og blaðið til að rita á hugrenningar mínar og hafði þá ekki skrifað neitt áratugum annað en nafnið mitt á kvittanir og komst þá að raun um að ég kunni hreinlega ekki aðferðina við ritunina svo sæmandi væri.

Ég kunni vissulega að skrifa þó að ekki vissi ég alltaf hvort enninn í þessu og hinu orðinu ætti að vera eitt eða tvö eða ufsilon gilti í stað venjulegs is. Það kom allt betur fram síðar en breytti ekki hinu að öll almenn grunnatrið lærði ég í grunnskólanum hvort sem var til reiknings, lestrar eða skriftar og að þau öll voru þarna vegna grunnskólans.

Grunnskólans verk er að kenna krökkum og unglingum hin ýmsu grunnatriði. Nemandinn sjálfur sér svo um þjálfunina til að ná betri árangri og færni í einu fagi skólans og eða öðrum fögum. Nenni maður þessu í annan stað ekki og er tregur til að leggja svolítið aukreitis á sig verður allur árangurinn einfaldlega slakur. Hættum því að benda á aðra, eins og svo oft hefur verið gert, og hvetjum sjálf krakkana til heimalesturs. Einhverjar bækur ættu að vera til heima sem hægt er grípa til.

Í dag er bóka- og blaðalestur meðal krakka ekki mikið uppi við og sennilega lítið að þeim haldið. Og enginn kemur lengur inn á heimilin, hvorki Tíminn, Þjóðviljinn, Vísir, Vikan, Æskan né Fálkinn sem um leið var hvatning til krakka og þau lesið þar um ævintýri Tarsans, Skugga, Stínu og Stjána, Gissurar gullrass, Andrésar andar, og Bítlanna, gleymum þeim ekki, og eða um allar hinar teiknimyndafígúrur blaðanna og hljómsveitirnar. Allt þetta má rifja upp, sé bara viljinn til staðar.

15. janúar 2026.

Ættgeng er trúin á Krist.

Svo er að sjá af lestri orðsins og trú manna ganga í ættir og að trúin í ættinni hefjist á einum stað og í einni manneskju. Þetta er áhugaverð nálgun og vísar einkum til trúfestis Drottins Jesúsar sem Biblían segir um að elski allt fólk. Líka fólk sem þú hatar. Gott að muna og gæti einnig verið hvati fyrir einhverja, hvert og eitt okkar, til að losa sig við fnykinn sem hatur til manna og kvenna veldur og þyrlar upp í kringum fólk. Allt svona lagað getum við vel gert en þurfum þá að hafa okkur í verkið, sem ég veit að er ekkert mál fyrir þig og að þú þekkir nokkra sem þú veist að muni reynast verkið hið erfiðasta og fólki hvað erfiðasta þrautin. Nú sérðu hversu afskaplega heppin manneskja þú ert að þurfa ekki að glíma neitt við fyrirgefningarleysi gagnvart nokkurri manneskju. Til hamingju. Psst: Palli einn í heiminum. Segi ekki orð.

Það er hér sem Drottinn sjálfur kemur til skjalanna og gæti mögulega bent þér á einn og annan sem veldur hjartatetrinu þrýstingi bara við það að birtast. Það er hér sem við komumst á annan stað sem heitir þessu svakalega nafni: „Talaðu framvegis sannleikann við þig sjálfan“ - og er nafn sem líklega fengist nú ekki skráð í Íslensku mannanafnabókina.

Minnsta mál er að segja eitt og annað en öllu erfiðara að gera þá þetta sem hér er til að mynda nefnt og er „eitt og annað“ - sem þarf til að þetta eina og annað komi.

Ekkert mál er að segja orðin en oftast nær nokkuð erfiðara og strembnara að framganga í þeim. Líka þó að Kristur beinlínis krefjist þess af okkur. Veistu af hverju? Áhugavert svar þar. Vegna þín og míns sjálfs fer hann fram á þetta. Fyrirgefningin er um leið sáttin hvað þig sjálfan áhrærir og er aflið sem mun losa þig við beiksjurót sem enn viðhelst gegnum hatur þitt. Engin manneskja fæddist til að hata heldur öndvert til að elska. Enn sjáum við hversu afskaplega syndin hefur afbakað mannheima. Og hverjir syndga? Maðurinn.

Allt gagnlega kennsla til fólks um aðgæslu og að gæta sín, einkum á eigin tungu.

Jakobsbréf 3. 5-10.

“ Þannig er einnig tungan lítill limur en lætur mikið yfir sér.

Sjáið hversu lítill neisti getur kveikt í miklum skógi. Tungan er líka eldur. Tungan er ranglætisheimur meðal lima okkar. Hún flekkar allan manninn og kveikir í allri tilveru hans en er sjálf tendruð af helvíti. Allar tegundir dýra og fugla, skriðkvikindi og sjávardýr, má temja og hafa mennirnir tamið en tunguna getur enginn maður tamið, þessa óhemju sem er full af banvænu eitri. Með henni vegsömum við Drottin okkar og föður og með henni formælum við mönnum sem skapaðir eru í líkingu Guðs. Af sama munni gengur fram blessun og bölvun. Þetta má ekki svo vera, bræður mínir og systur. Gefur sama lindin bæði ferskt og beiskt vatn?”

Ágæta fólk! Við erum með þetta allt í orði Guðs og getum ef við viljum farið eftir því og þannig breytt um lífsstíl og gert betri en annars væri en þversköllumst svo oft við verkið sem þó enginn maður hvorki ætti né heldur vildi gera en fjölmargir okkar samt framkvæma. Og gera svo aftur. Nú skiljum við hvers vegna við fengum frelsara. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

14. janúar 2026.

Notum rétt verkfæri.

Páll postuli leggur nokkra áherslu á að menn sjái sjálfir og skilji í hjarta sínu að gjöfin sem þeir eignuðust í Kristi er himnesk gjöf komin frá upprisnum Jesúsi sjálfum og ekkert minna heldur en það. Heilagur andi opinberar þessa gjöf til einstaklings sem hann á. Allt frá einum Guði. Guð er nefnilega einn og er sannleikur sem vill stundum gleymast.: „Iss maður! Einn Guð! Ég bý mér bara til minn,“ virkar ekki.

Spyrja má hver efist um hvaðan gjöfin sú arna er komin sem hann nú á að sé frá engum öðrum en Jesús Kristi sjálfum? Sumt sem gerist einhvern veginn verður að hreinni vissu þó að þekkingin á Kristi og verkum hans og orðum sé enn í nokkru skötulíki og liggi enn við svo gott sem núllið. Þekkingin kemur síðar og er við förum að sækja í kennsluna og eignast Bíblíuna sem kannski ekki allir eiga er fólkið tekur við sinni trú á Jesú, en verður fljótt eitt af því allra mikilvægasta sem menn telja sig þurfa á að halda á þessari leið sem þeir eru nú komnir á. Biblían er verkfæri trúaðra manna og kvenna.

Sem sagt. Biblían er bókin sem ein stendur eftir er upp er staðið. Ekki hvaða bók sem er. Enginn maður benti mér á þetta mikilvæga atriði og aðeins trúin í hjarta minu sem staðfesti Biblíuna fyrir mér sem alveg nauðsynlega bók á þessari vegferð minni um trúarinnar dal og ég veit að enginn kristinn maður muni draga þetta atriði neitt í efa. Trúin sjálf talar við sína menn og konur vegna þess að vera lifandi afli í hjarta einstaklings sem nú státar af lifandi kristinni trú í hjarta sínu sem öndvert ýtir öllum öðrum trúum rakleitt frá sér og afgreiðir sem ónýtt drasl, hvar sem þau fyrirfinnast og þekkjast í heiminum, og öll brennimerkt því sama að vera dauður bókstafur. Er þetta nú ekki svolítið djúpt í árinni tekið? Alls ekki. Sannleikur er sannleikur.

Rétt er það að sumir verða fyrir snertingu. Það eykur um leið háska málsins því að satan getur breytt sér í ljósengilsmynd en er samt áfram bara satan og hér til að stela, slátra og eyða.

2. Korintubréf 11. 12–15.

“ En ég mun ekki bregða út af vana mínum til þess að gefa þeim ekki tilefni sem færis leita til þess að vera jafnokar mínir í því sem þeir stæra sig af. Því að slíkir menn eru falspostular, svikulir verkamenn er taka á sig mynd postula Krists. Og ekki er það undur því að satan sjálfur tekur á sig ljósengilsmynd. Það er því ekki mikið þótt þjónar hans taki á sig mynd réttlætisþjóna. Afdrif þeirra munu verða samkvæmt verkum þeirra.”-

Við sjáum að þetta sem við fáumst við og tengjum trúnni er enginn leikur heldur raunverulegt verk sem snýst um líf og dauða. Þetta vill segja okkur þann sannleika að ekki getum við notast við hvaða bók sem að okkur er rétt sem gilda leiðsögubók um lendur raunverulegrar trúar sem stendur á kletti aldanna heldur þann eina sem Guð einn staðfestir. Hann sem um leið er skapari himins og jarðar. Sem sjá má ber okkur hrein nauðsyn til að nota rétt verkfæri til hvers verkefnis sem er fram undan. Hvaða smiður til að mynda gleymir hamrinum, borvélinni eða söginni sem er að byggja hús hvort sem er fyrir sig sjálfan eða viðskiptavin. Gerist slíkt drífur hann sig til baka og sækir verkfærið til að fá haldið áfram. Sama gildir um okkur. Biblían er nauðsynlegt verkfæri fyrir þetta verkefni. Jesú lifir! Hann lifir! Amen.

13. janúar 2026 (c)

Til að byrja með höfðu margir þjóðarleiðtogar efasemdir um ágæti herra Donald Trump á forsetastól í Bandaríkjunum en ég segi um að hann hafi tekið á alls konar þörfum málum hjá sér sem margir forverar hans í þessu embætti létu hjá líða að sinna neinu en verið gert í tíð herra Trump og mörgum málum verið beint í réttan farveg sem hefur valdið því að aðrir þjóðarleiðtogar hafa farið að líta í kringum sig heima fyrir. Eitt fyrsta embættisverk Trumps var að taka á þessari ómögulegu og kolvitlausu umræðu í landinu um kyn manna og hver sé hvurs þar. Hvar sú umræða byrjaði veit ég ekki en segi um hana að ekki er öll vitleysan eins. Íslendingar hafa þetta einnig hjá sér.

Stjórnmál eru til að stjórna og stýra og leiða mál heima fyrir og koma því sem ólag er á aftur í lag.
Munum að ákvarðanir Bandaríkjaforseta skipta margar aðrar þjóðir, kannski flest ríki heims, miklu máli vegna þess að Bandaríkin eru auðug þjóð sem kaupir mikið af varningi frá öðrum löndum og löndin fyrir vikið gera sig á sinn hátt háð USA, eins og kom í ljós er þau voru ekki að standa sig gagnvart gagnkvæmum kaupum þaðan og margir svitnuðu af henni á skallanum, sem undirritaðir samningar eru þó til um en hafa ekki nema að litlu leyti verið staðið við og er nú verið að taka á þar vestra.

Ekki er gott að missa spón úr eigin aski en það er samt eitthvað sem menn, þjóðirnar, velja sjálfar að innleiða hjá sér, ef slíkt gerist. Oft er sjálfstæði ríkjanna ekki meira en þetta og sumar ákvarðanir yfirvalda eru vandmeðfarnari öðrum. Spurningin eins og áður hljómar svona. Hvernig viljum við hafa málin?

Ísmael. Ísak. - 13. janúar 2026 (b)

Af hverju segja menn að Arabar eigi landið sem Ísrael stendur á í dag og hafa gert í árþúsundir? Vegna þess að menn þekkja ekki orð Guðs né heldur stunda neitt sem þó segir okkur allt um hvernig nákvæmlega þetta mál liggur.

Skoðum 1. Mósebók 21. 8–13.

“ Sveinninn dafnaði og var vaninn af brjósti. Þann dag, er Ísak var vaninn af brjósti, gerði Abraham veislu mikla. Sá þá Sara son Hagar hinnar egypsku, sem hún hafði fætt Abraham, að leik og sagði við Abraham: „Rektu burt ambátt þessa og son hennar því að ekki skal ambáttarsonurinn taka arf með Ísak, syni mínum.“

Abraham féllu þessi orð mjög þungt vegna sonar síns en Guð sagði við Abraham:

„Lát þér ekki falla þetta þungt vegna sveinsins og ambáttar þinnar. Öllu sem Sara segir skaltu hlýðnast því að afkomendur þínir munu kenndir verða við Ísak. En ambáttarsoninn mun ég einnig gera að þjóð því að hann er afkvæmi þitt.“-

Við sjáum að samkvæmt vilja Guðs þá rekur ísraelsk þjóð ættir sínar til Ísaks, sem er sonur Abrahams og Söru, en ekki til Ísmaels og móður hans Hagar. Þau voru síðar rekin burt en Abraham og Sara verða eftir þar sem þau höfðu áður búið, ásamt Ísak, svo við sjáum mjög vel hvernig þetta land liggur.

Vissulega áttu báðir sveinarnir sama föður, Abraham, en hvor sína móðurina. Og þar skilur á milli þess að Guð valdi Abraham og Söru til að hefja þetta ferli og gerði með fæðingu sonar þeirra Ísaks. Vilji Guðs skal ráða.

Alveg er því morguntært að Abraham, með verki sínu með Hagar, óhlýðnaðist vilja Guðs og afleiðingin varð þessi stanslausa óvild þarna á milli sem verið hefur í raunverulega árþúsundir og er þegar farið að örla örlítið á innan herbúðanna á tíma Abrahams sem varð til þess að Sara, kona Abrahams, biður mann sinn Abraham á ákveðnum tímapunkti um að vísa Hagar og Ismael burt, sem hann gerði, með þó versta hundshaus, sem vel er hægt að skilja því Abraham er bara venjulegur maður og um leið faðir Ismaels. Hvað er meðvirkara en faðir sem ann börnum sínum? Að við skiljum vel hundshaus Abrahams og viðkvæmnina og gerum út frá mannlega sjónarmiðinu.

Fyrirheitið sem Abraham fær lýtur að honum og Söru, sem saman gaf þeim hjónum soninn Ísak. Hagar var inngrip Abrahams inn í atburðarás Guðs, af óþolinmæði og til að hjálpa Guði ögn, eins og stundum vill verða hjá okkur.

Munum! Abraham er, þegar hér er komið sögu, háaldraður maður og Sara kona hans einnig háöldruð kona, sem bæði vissu fyrirheit Guðs. Allir vita að aldraðir menn deyja að endingu sem er ástæðan fyrir því að Abraham blessaður grípur til mannlegs úrræðis með Hagar, að áeggjan konu sinnar sem, eins og Abraham leist, ekkert orðið á blikuna og engin komin sonurinn. Þau verða sífellt eldri.

Hver er kennslan hér? Hún er að öllu leyti einkar merkileg. Þessi: Hlýðum Guði og vitum að stundum þurfum við að bíða eftir bænasvari.

Það var á þessum mikilvæga biðtíma, ægilega samt, sem biðlund Abrahams og Söru brestur og ambáttin Hagar er dregin inn í myndina. 

13. janúar 2026.

Veikleiki manns er vandinn.

Ef við viljum kynna okkur reglurnar sem gilda fyrir kristið fólk að þá lesum við og lærum við þær beint af orði Guðs. Betri leið því höfum við ekki. Við höfum aðgang að þeim bestu leiðbeiningum til guðlegra verka og hegðunar gegnum það og sem völ er á. Orð Guðs mun áfram standa keikt eftir og sama hvernig allt í kring fer og snýst.

Orð Guðs er styrkur okkar, afl okkar og stöðugleiki í lífinu og manneskja sem tekst á við heilagt orð Guðs til sigurs verður sér aldrei til skammar. Orðið fær því daglega að virka hjá hverju og einu okkar. En um það ræð ég öllu og höndla, ef ég sjálfur vil, sem þá þessi frjálsborna manneskja, sem aldrei mun verða hróflað við og ég einn misstíga mig og/eða fá í fangið röð blessanna af þessu sama orði og af því einu að hafa haft vit á að fara eftir þessu orði. Aðrir, ef þeir sjálfir vilja, geta sagt sama. Að við blekkjum okkur ekki lengur heldur stígum til jarðar samkvæmt vilja sonarins. Og, mikilvægt, samkvæmt okkar eigin lærdómi og vilja. Engar afsakanir gilda þegar orð Guðs er annars vegar. Og eins og orðið stendur þannig og verkar það og virkar í hinu daglega.

Orðið bíður engu okkar nokkra hjáleið jafn sem væri þá jafngilt orðinu. Orðið er alveg fært upp á eigin spýtur til að gefa einstaklingi allan styrk sem hann / hún þarf til daglegrar göngu og verkefna í Guði og um leið nægan styrk er áhlaup eru, og verða gerð, á trúna á Krist. Trúin sjálf er visst átakasvæði sem segir okkur og minnir okkur stöðugt á að standa okkar eigið varðberg. Og þetta gerir hver og ein trúuð manneskja, að hún tekur við kennslu beint frá hæðum og úr hendi lifandi Guðs.

Sem sagt! Orðið kennir okkur mikilvægi þess að beygja okkur fyrir Guði og þeim verkum sem hann stendur fyrir og raunverulega engu öðru. Guð byggir engar vatnsaflsvirkjanir. Þær allar saman eru verk manneskja. En orðið segir alveg blákalt: „Framar ber að hlýða Guði en mönnum“-og er nokkuð sem menn, meira og minna alla sína trúargöngu, munu þurfa að ströggla við og glíma við. Glímum því í hvert sinn til sigurs.

Veikleik minn! Hræðileg orð en samt algjörlega heilagur sannleikur sem allt í okkur hrópar á að við sé tekið og eftir honum farið í lífinu. Að minnsta kosti hefur maður lært að Guð horfir ekki í gegnum fingur sér með neitt sem hann segir og kennslu hans er best að taka bara við og gera að sinni. „Já, greyið mitt. Þú hefur það svo bágt“ - Guð er ekkert þar. Gott er að festa sig í minni þegar freistingarnar blasa við á jafnvel báðar hendur. Ekkert nefnilega hefur breyst. Ekki heldur þó ég þenji út brjóstkassa minn og spenni vöðva mína að veikleiki minn er áfram til staðar og sem fyrr fyrirferðarmikill en ég sjálfur vil. Við sjáum að þessi veikleiki minn mun áfram ganga með mér og trúin mín á Krist sem fyrr hafa betur og glíman verður áfram þarna og mætir manni og stundum jafn hart og oft áður.

Sjáum við ekki núna að það er vegna veikleika manneskjunnar, mín og þín, sem Kristur kom og gerði öll verk tilbúin og greiddi fyrir sig með dauða sínum. Samt var honum lífið jafn mikilvægt og mér og þér en kærleikur Jesúsar og Föðurins opinberast mönnum en svo fáir segja takk fyrir. Allt af verki veikleikanna að við sjáum að Kristur dó þeirra vegna. Trúin er það eina sem gildir og öndvert styrkir okkur og kemur okkur yfir allar freistingar. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

11. janúar 2026.

Aðgæslu er þörf.

1. Tímóteusarbréf 4. 4-5.

„Allt sem Guð hefur skapað er gott og engu ber frá sér að kasta sé það þegið með þakklæti. Það helgast af orði Guðs og bæn.” - Hér er lykill að því að skilja betur hver Guð er og hvað hann gerir og óhikað nota það sem Guð hefur gert. Ég þarf trú. Og: „Trúin er nauðsynleg.“

Alveg virðist vera sama á hvar við drepum niður fæti í málum að ávallt skuli þessi orð koma upp um að trúin sé nauðsynleg og að við verðum að eiga hann til í hjartanu til að komast áfram á veginum með Kristi og er um leið þessi merkilega trúarganga einstaklinga.

Já, ég trúi því að Guð sé til og að það sé fyrsta skref manneskju á sinni trúargöngu og burði til að vaxa í trú sinni og eignast trú svo öfluga í hjartanu að haldist kyrr í hvaða stormviðri. Víst er um það að stormviðrin koma. Svo mikið hefur maður lært.

Er sjálfgefið að slík trú sé til staðar? Ekkert þannig séð er sjálfgefið í nokkru máli né á sinni eigin trúargöngu. Það eina sem maður getur gert er að haldast vakandi fyrir Guði sínum og áformum hans og lært að nota daginn til verksins. Þetta vill kenna mér stöðugt varðberg og mest gagnvart mér sjálfum og gera í því ljósi að ég sé minnar eigin gæfu smiður. Vandi minn er ekki og getur ekki verið öðru fólki að kenna. Að velja að fara með sig sjálfan þangað, taktu eftir því „Velja“ - er svona þægilegri leið en hún að þurfa að horfast í augu við sjálfan sig og verk sín sem tekin eru samkvæmt eigin ákvörðun. Sumpart afskaplega strembin ákvörðun en samt eina leiðin sem okkur er boðið að fara. „Þetta er vegurinn. Farið hann” - segir Drottinn. Já, og aftur nemum við staðar við orðin „Trúin er nauðsynleg“- en getur verið strempin. En við veljum áfram, ákveðum, að ganga trúarinnar veg vegna þess að vera eina leiðin að alvöru lausn mála, og hvers sem er.

Gleymum ekki að við sem einstaklingar þjónum risastórum Guði sem vill fá að vera með í hverjum okkar aðstæðum og kringumstæðum sem við rötum í. Og hér gætum við sótt ritningarvers sem skerpir á trúargöngunni og eykur spönn við hugrekkið:

Markúsarguðspjall. 13. 32–34.

“ En þann dag eða stund veit enginn, hvorki englar á himni né sonurinn, enginn nema faðirinn. Gætið yðar, vakið! Þér vitið ekki nær tíminn er kominn. Svo er þetta sem maður fari úr landi, skilji við hús sitt og feli þjónum sínum umráðin, hverjum sitt verk. Dyraverðinum býður hann að vaka.” - Og hver er dyravörðurinn sem vaka skal sem og hér er bent á? Hver annar en ég sjálfur? Að við grípum ekki lengur til neinna afsakana til að réttlæta okkar eigin gerðir og verk og við höfum vítin til að varast og beint upp úr orði Guðs:

1. Mósebók. 3. 12–13.

Maðurinn mælti: „Konan sem þú hefur sett mér við hlið, hún gaf mér af trénu og ég át.“ Þá sagði Drottinn Guð við konuna: „Hvað hefurðu gert?“ Konan svaraði: „Höggormurinn tældi mig og ég át.“ - Syndafallið er skollið á. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

10. janúar 2026.

Hin hugsandi vitsmunavera?

Orði Guðs er tamt að tala um hvernig maður skal geta og hegða sér sem þá þessi Guðsmaður. Allir sem fara eftir leiðsögn orðsins hjá slíku fólki minnka líkurnar á að fólkinu hlekkist eitthvað verulega á á sinni lífsgöngu sem öllum er gefið að ganga og geta ekkert annað gert en gengið. Lífið kallar eftir þessu hjá einstaklingi fyrir sig og um leið hverjum sem er.

En þar sem maðurinn er hugsandi vitsmunavera sem missti eðlilegt samband sitt við lifandi Guð vegna syndarinnar sem illu heilli var hleypt inn í þetta merkilega og fullkomna líf lifandi Guðs og er líka líf sem syndina og öll verk syndarinnar heldur betur hefur skrumskælt og afbakað, vegna aðallega þá þessa algera frelsis mannsins til eigin ákvarðanatöku og raunverulega hverrar ákvarðanatöku sem er og maðurinn hverju sinni velur að gera, athugið að þetta frelsi okkar mannanna er stórmerkileg Guðsgjöf og vandinn hversu fáir kunna með það fara. Maður þarf á æðri leiðsögn sér sjálfum að halda og bara er til ein leið að markinu. Guðs orð sem leiðbeinir og kennir manninum til hagsældar, farsældar og velsældar. Allt þetta góða sem við viljum vera innan um býr í Guði. Í þessa átt hefur nú þessi ofurmenntun fólks leitt það. Allt er gert til að fjarlægja það enn frekar og enn skýrara frá vilja Guðs. Er það ekki merkilegt? Mjög svo.

Kennsla heimsins, svo sem mikil að vöxtum og að sumu leyti merkileg, hefur það í sér eðli málsins samkvæmt, takið eftir þessu, að hún er með þeim hætti byggð upp að draga manninn burt frá lifandi Guði með þeim afleiðingum að maður ber sér á brjóst og finnst hann sjálfur vera mikill og merkilegur. Vissulega er manneskja merkileg og verður enn merkilegri hafi hún Guðs þekkinguna. Verk manns án handleiðslu skapara síns eru ekki alltaf neitt sérlega vitræn vegna þess einkum að þekkja ekki Guð, taktu eftir þessu að vegna guðleysis veit fólk ekki hvernig Guð vill sjá verk unnin og framkvæmd og fær því enn eina hörmungarmyndina og þær myndir blasa við úti um allt.

Það er þarna, af guðleysinu einu, sem hin fagra sköpun mannsins verður sjálfs síns allra versta skaðræði sem eyðileggur má segja allt sem hann snertir á og gerir vegna þess að hafa ekki leiðsögn Guðs. Guð er ekkert farinn neitt og birtist fólki í gegnum Jesú og hjá fólki sem hann hefur endurfætt og tekið inn í sitt hús. Þar blasir öll viska Drottins við en gerir ekki fyrir utan hús Guðs. Inni blasir allt sem er Guðs við og gegnum Jesú sem orðinn er fyrir því alveg ljóslifandi. Athugum! Lifandi Guð er þarna, eins og hann ávallt hefur verið, og framber enn bara fagurt og fullkomið og öndvert við skaðræðisverk mannsins. Þau liggja í augum uppi sem menn svo sem veita oft athygli. Drottinn gerði allt fullkomið og allir sem hugsa eitthvað lengra nefi sínu vita að fullkomið verk verði með engum hætti betrumbætt.

Skoðum orðið:

1. Tímóteusarbréf 3. 1-4.

„Það orð er satt. Sækist einhver eftir biskupsstarfi þá girnist hann göfugt hlutverk. Biskup á að vera óaðfinnanlegur, einkvæntur, bindindissamur, hóglátur, háttprúður, gestrisinn, góður fræðari, ekki drykkfelldur, ekki ofsafenginn, heldur gæfur, ekki deilugjarn, ekki fégjarn. Hann á að vera maður sem veitir góða forstöðu heimili sínu og venur börn sín á hlýðni og alla prúðmennsku.” - Jesús lifir! Hann lifir!! Amen.

9. janúar 2026.

Andi Guðs er gjöf.

Orð Guðs er skýrt. Það verður ekki með neinum auðveldum hætti misskilið. Menn lesa orðið með augum trúarinnar, sem kemur þá fyrst. Maður hefur ekkert að segja um upphaf sinnar eigin trúar. Trúin er gjöf frá hæðum vegna verka Jesúsar Krists á jörðinni. Þau koma á undan. Trúin er utanaðkomandi afl og að öllu leyti gjöf til fólks, og hverra sem er. Trúin er alls staðar og allt um kring og fer aldeilis ekki í nokkurt manngreinarálit eins og ég og þú, fyrirgefið; ég geri svo oft og er á milli einkar upptekin við. „Allir menn hafa sama möguleika á að eignast trú.” - segir trúin nú eins og alltaf áður. Jesús er dáinn, rétt er það. Og hann dó í marga votta viðurvist án mikillar samúðar þeirra sem á staðnum voru og horfðu á kvalastríð einstaklings hanga þar á krossi og negldan á höndum og fótum. Og meinleg skot heyrast frá áhorfendum: „Öðrum bjargaði hann, sjálfum sér getur hann ekki bjargað“ - berast honum á krossinum til eyrna. Engin samúð. Ekki snefill af kærleika. Við krossinn stendur fallinn maður sem þrátt fyrir orð sín fær skömmu síðar von og fyrirgefningu orða sinna þarna við krossinn.

Þar talaði fallinn maður. Og hann talar enn í dag með svipuðum hætti. Háð hefur lengi með manni gengið. En hver er þessi háðgjarni? Sjálfur dauðleg manneskja sem endar eins og allir aðrir menn í gröf þakin mold á bak og brjóst. En ekki Jesús. Eftir þrjá daga þar sté hann út úr gröf sinni. Og lífið tekur glatt við honum. Og menn byrja að frelsast og fyllast heilögum anda. Sjá raunverulegt Guðsríki komið. Já yfir sig. Öll fúkyrðin, öll hrakyrðin, öll lastyrðin sem lenda á honum missa öll vægi sitt fyrir afli kærleika og trúar og falla andvana til jarðar. Steindauð. Þetta er nýja sýnin sem Kristur upprisinn gefur fólki heimsins sem missti alla von og hafði heldur enga von. En þarna er hún komin gulli skreytt og boðar frelsi og alla lausn í nafninu Jesús og loforði um að engan sem trúir og treystir þessu nafni Jesús muni framvegis skorta neitt. Mikil yfirlýsing.

Og þetta eru ekki orðin tóm því hver trúaður mun sjálfur / sjálf upplifa þau sem sinn sannleika og á sínu eigin skinni. Og áhyggjur fjúka út í veður og vind en láta kræla á sér í von um að komast inn fyrir:

Skoðum orðið:

Lúkasarguðspjall 11. 24-26.

„Þegar óhreinn andi fer út af manni reikar hann um eyðihrjóstur og leitar hælis. Og er hann finnur það ekki segir hann: Ég vil hverfa aftur í hús mitt, þaðan sem ég fór. Og er hann kemur og finnur það sópað og prýtt fer hann og tekur með sér sjö aðra anda sér verri og þeir fara inn og setjast þar að og verður svo hlutur þess manns verri eftir en áður.“ - Illir andar koma til baka, kíkja á aðstæður. Finni þeir smugu ryðjast illu andarnir inn “Og verður svo hlutur þess manns verri eftir en áður” - eins og orðið sjálf segir og er sannleikur.

Hver eru skilaboðin? Þessi: „Byggjum hratt upp trúarlega bústaðinn, hjartað, með orði Guðs. Þegar illi andinn kemur svo til baka, og hann kemur, vertu viss, stangar hann vegg.“ Og hvaða skilaboð sjáum við öndvert hér? Þessi: „Farðu og gerðu vinnuna þína í Jesús nafni og gerðu hann fljótt og vel og við haltu henni stöðuglega og ræktaðu samviskusamlega eigin trúargarð.” Einfalt? Mjög einfalt en er verk sem þarf að vinna. Boltinn er nefnilega núna hjá þér. Og: „Hvað viltu gera?“ - er spurningin. Hafðu samt engar áhyggjur. Jesús gerði allt tilbúið með krafti heilags anda. Og andinn er gjöf. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

8. janúar 2026.

Vilji Drottins merkir „árangur“.

Páll segir hér:

1. Tímóteusarbréf 1. 5-11

“ Markmið fræðslunnar er að vekja kærleika af hreinu hjarta, góðri samvisku og hræsnislausri trú. Sumir hafa villst frá þessu og hafa snúið sér að innantómri orðagjálfri. Þeir vilja útskýra lögmálið þótt þeir hvorki skilji sjálfir hvað þeir segja né það sem þeir telja öðrum trú um.

Við vitum að lögmálið er gott sé það rétt notað og þess gætt að það er ekki sett vegna réttlátra heldur fyrir lögleysingja og þverúðuga, óguðlega og syndara, vanheilaga og óhreina, föðurmorðingja og móðurmorðingja, manndrápara, saurlífismenn, karla sem hórast með körlum, þrælasala, lygara, meinsærismenn og hvað sem það er nú annað sem gagnstætt er hinni heilnæmu kenningu. Þetta er samkvæmt fagnaðarerindinu um dýrð hins blessaða Guðs sem mér var trúað fyrir.” - Orð Guðs leitast alltaf við að við, fólk Guðs, séum á hverjum tíma í réttum takti við hinn upprisna Jesús Krist og fengum til verkefnisins heila bók um hvernig þetta allt saman er gert.

Munum, orðið talar um þetta sjálft sem við hvert og eitt tökum undir, sem höfum dáið eigin vilja í trúnni á Jesús og risið upp í vilja lifandi Guðs. Munum hvernig þetta er og hvaða yfirlýsingu við þegar höfum gefið, allavega hvað okkur sjálf varðar. Er það ekki annars rétt að til sé eigin yfirlýsing um að vera dáin sjálfinu og að hún liggi fyrir? Margir allavega gætu jánkað þessu. Og hvað merkir þetta? Nákvæmlega og borðleggjandi það sem orðin segja.

Sem sagt! Trúin á Krist krefur okkur aðrar lífssýnar og aðra lífsstefnu en við hingað til höfum farið. Bókin, einkum Nýja testamentið, fræðir okkur um allan vilja Guðs fyrir okkar líf og býður manneskju, hverri sem er, gott líf undir sinni handleiðslu sem okkur ber, samkvæmt okkar eigin yfirlýsingu um að vera dáin eigin skoðunum og hugmyndum, fylgjum Drottni okkar eftir dagsdaglega fólk. Þetta er að taka trú sína alvarlega og vera í verki laus frá eigin hugmyndum og skoðunum. Slíkur einstaklingur getur því, takið eftir þessu, fylgt fyrirmælum Krists.

Já, þegar trúin loks kemur er ljóst að við deyjum alls konar. Til að mynda að miklu leyti eigin vilja sem eftirleiðis og mest verður vilji lifandi Guðs sem við vitum að er hið góða, fagra og fullkomna, og það eitt og sér atriðið sem við viljum skilyrðislaust gera að okkar, en gengur verkið misjafnlega vel sem og undirstrikar fyrir hverju og einu okkar setningu orðs Guðs um að trúin sé nauðsynleg.

Við getum ekki gengið veginn með Kristi nema fyrir mátt, megin og afli trúarinnar á Krist. Að vísu þurfum við alltaf að vera við þetta og í þessu en ekki bara endrum og sinnum og þegar okkur sjálfum hentar. Slík ganga er reyndar alveg út í hött, ganga sem aldrei mun ganga né gefa nokkurn þann árangur sem trúin segir að búi í sér, vegna þess að ég eigi sjálfur að velja hvenær hún henti mér og eða hvenær hún er réttlætanleg yrði svar mitt líklega þetta: „Aldrei.“ Með öðrum orðum: Ég þarfnast minnar daglegu trúar til að árangur minn sé áfram mikill. Allt vegna trúarinnar á upprisinn Krist. Þetta er svo sem ekkert einkennilegt. Kristur gerir allt sem hann gerir fullkomið og er ástæðan fyrir að allt innan stokks í kirkjunni er óbreytt frá stofndegi hennar, sem er áhugaverð nálgun.

Skoðið bara og látið sjálf sannfærast um að þar er allt sem Kristur sjálfur hefur hugmyndina að. Skipulagið og hvaðeina. Hann hefur aðferðirnar. Og notumst við við þær skilar það mesta og besta árangrinum. Margir hafa komið fram í kirkjunni og viljað gera verkin öðruvísi og farið af stað og unnu strangt til tekið í svokölluðum eigin mætti. Guð hefur aldrei beðið mig um neina endurskipulagningu sem snýr að kirkju hans fyrir einhvern „meiri árangur“ - Þannig er þetta nú ekki. Jesús lifir! Hann lifir! Amen.

7. janúar 2026.

Konráð Rúnar Friðfinnsson.

Frá fyrstu tíð var þetta frekar fámennur hópur Íslendinga sem voru þessir svokölluðu herstöðvarandstæðingar og var maður um tíma svo sem einn þeirra. Þó að maður væri ekki sérlega virkur þá hætti maður þessu og gerðist í staðinn stuðningsmaður USA. Sá einnig að nærvera þessara ágætis manna þvældist svo sem ekki í neinu fyrir í þessu landi og er eitthvað sem flestir taka undir sem vilja að sanngirnin leiði þá.
Eins er þetta í dag að fráleitur meirihluti þjóðarinnar vill sjá einhverjar breytingar verða í landinu á stöðu þessa lands gagnvart USA vegna ýmissa verka, sum reyndar umdeilanleg og verða væntanlega að segjast eins er líkt og alltaf er og verður áfram. En hér mætti vel spyrja á móti hvenær verk manna séu annað en umdeilanleg?
Núverandi Bandaríkjaforseta og margir Bandaríkjamenn, og víða í Evrópu, til að mynda ég, eru afskaplega hlyntir mörgum verka hans sem hann hefur gripið til og finnst mörgum manninum og konunni löngu vera tímabær verk að vinna.
Að mínu mati er herra Donald Trump, forseti Bandaríkjanna, áhugaverðasti valdsmaður nútímans og hefur oft talað máli almúgans og smælingjans, hvort sem er af hvítu bergi eða af svörtu bergi brotinn og er málfutningur sem ekki heyrist oft af vörum valdsins.
Að vísu, ef rétt reynist, að Bandaríkjamenn hafi farið um borð í skip innan íslensku lögusögunnar, eins og heyrst hefur, getur maður auðvitað ekki samþykkt að mörkin í þessum málum sem öðrum málum verði að vera alveg skýr en breyti ekki mikilvægi náinnar samvinnu. Gætum okkur á að blanda ekki saman ólíkum þáttum.

6. januar 2026.

Konráð Rúnar Friðfinnsson

Bandaríkjamenn fara mikinn og munu þeir áfram verða fyrirferðarmiklir í heiminum

Mögulega verður Grænland að einhverju leyti innlimað inn í Bandaríkin vegna her fræðilegrar stöðu landsins sem erfitt er að breyta en hægt að gera annars konar ráðstafanir til að minnka hættuna komi til stríðsátaka.

Munum! Málið snýst líka um það atriði. Gleymum ekki að upp er komin staða sem lengi hefur ekki verið hér og ógn alls konar, ekki heldur uppi sem víða má sjá í dag. Losum því bindið frá augunum.

Herra Trump er kannski harður í horn að taka en þá er hann samt enginn Hitler sem gerði samkomulag við ríki sem hann fyrir fram vissi að hann myndi ekki standa við, eins og kom í ljós.

Menn reyni því fyrst samningaleiðina og taki stöðuna alvarlega, sem um leið væri rétt nálgun, því að viss vá er í lofti. Kannski nái menn ásættanlegu samkomulagi með fundum og spjalli.

Munum! Bandaríkjamenn eru ekki vondir grannar heldur góðir grannar sem við Íslendingar getum vel vitnað í, hafandi verið með þá hjá sér í áratugi án neinna teljandi vandræða og er borðleggjandi dæmi.